Δημήτρης Σούκουλης, Διοξείδιο – CO2

soukoulis22.2.17

fav-3

ΔΙΟΞΕΙΔΙΟ – CO2*

Απομονώνομαι.
Από το πλήθος, από τους ανόητους πολλούς
Μου βαλα στο πρόσωπο μαύρη σακούλα
Απορριμμάτων
Σφιχτά το φιόγκο στο λαιμό
Αεροστεγώς περπατάω πια στην πόλη
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 1ον

panoutsou22.2.17

fav_separator
Λ. Αναγνωστάκη και Γ. Χειμωνάς.
Γιατί η ψυχή μας είναι το παν κι ο νους μια κούφια βέβηλη τάξη.
Γ.Χ

α. Μόλις είχα σκάσει από το αυγό,  όχι ότι ήμουν παιδί, ήμουν μια νέα γυναίκα που ξεκινούσε την ζωή της με το θέατρο και την ποίηση, ή μάλλον με την ποίηση και το θέατρο. Ένοιωθα όμως ακριβώς έτσι, ένας νεοσσός, ίσως  γιατί οι μακρόχρονες σπουδές, με είχαν  κρατήσει για καιρό, μαθητευόμενη. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Comments Off

Filed under Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία, θέατρο, Πολιτισμός

Ολβία Παπαηλίου, Ξενοδοχείον «Κοιμητήριον των Άστρων» [3]

olvia22.2.17

fav_separator

Ποιός να θυμάται άραγε τον Αλισταίρ Τομάς; Η ύπαρξή του μας είχε δημιουργήσει ένα (πες σαρκοβόρο) ενδιαφέρον: κάποιοι είχαν εκφράσει μια σχετικά μακάβρια επιθυμία να αφαιρέσουν τον εξώτατο φλοιό του ονόματός του, να δούνε τι κρυβότανε λαθραίο, από κάτω! Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία