Χριστόφορος Τριάντης, δύο ποιήματα

triantis14.9.16

fav-3

ΣΤΑΧΤΕΣ

Στους αχυρώνες των στιγμών
το γάλα του χρόνου δεν ζωντάνεψε τις αναμνήσεις ,
σκούριασαν κάτω απ’ τις πέτρες του πόνου.
Και στις πλαγιές τ’ ουρανού
τα δέντρα τής χαράς κάηκαν
απ’ τους χορηγούς της προστυχιάς.
Όμως οι στάχτες τους κύλησαν
στης μνημοσύνης τα χωράφια,
μπολιάζοντας τις άκρες τους
μ’ εμβατήρια λόγων και κομμάτια κεραυνών.
Ανεπαίσθητες τιμές στο ατελέσφορο της ύπαρξης.
Ίαμβοι αιωνιότητας  για τους στρατολάτες
της ανάστασης.

fav-3

ΣΩΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σώζεται ο άνθρωπος ,
όταν στη θέλησή του δίνει
νόημα πραγματικότητας κι όχι ματαιότητας.
Την μπολιάζει με το αρχέγονο σκοτάδι,
για να ‘χουν  οι στοχασμοί του
μνήμες της προπατορικής  αρχής.
Σώζεται ο άνθρωπος ,
όταν στο βασίλειο της γης
αναζητά τον Προμηθέα
κι ύστερα σηκώνει
τα μάτια του -ψηλά – στον ουρανό.
Σώζεται ο άνθρωπος,
όταν στον πόνο του βυθίζεται
όχι σαν μάθημα βασανισμού,
αλλά σαν νίκη
κατά της αιώνιας ακινησίας.
Σώζεται ο άνθρωπος  ,
όταν νιώσει πως μέσα του
έχει όλους τους ανθρώπους ,
σαν αλυσίδα που φτάνει στον Θεό.
Σώζεται ο άνθρωπος ,
όταν τον ατελεύτητο εαυτό του
αποδεχτεί
και με ποίηση τον στιλβώσει,
για να μην έχει ο θάνατος
την πρωτοκαθεδρία.
Σώζεται ο άνθρωπος ,
όταν αγαπάει να μαθαίνει
και με σημαία του τη γνώση,
τον χρόνο κάνει σύμμαχο.
Σώζεται ο άνθρωπος ,
όταν σταματήσει ( με φόβο )
το χάος να κοιτάζει
και το “εγώ” του με μουσική του σύμπαντος
χαράξει, για να γίνει “εγώ”
όλου του κόσμου.
Σώζεται ο άνθρωπος,
όταν σε νέους δρόμους περπατήσει,
που γεννούν στοχαστικές διαδρομές
και το τέλος τους γίνεται η αρχή.
Σώζεται ο άνθρωπος,
όταν το έργο του δεν το τελειώνει ,
αφήνει ένα κομμάτι σαν μαγιά ,
να ‘ρθουν κι άλλοι ,
να συνεχίσουν τη δημιουργία.
Σώζεται ο άνθρωπος,
όταν προσπερνά τα μονοπάτια,
όπου οι δαίμονες παλεύουν

*
©Χριστόφορος Τριάντης
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση