Σελάνα Γραίκα‏, Πλανώντες και πλανόμενοι

greca13.9.16
favicon
Έχουν πολλοί για την ζωή ιδέες παράξενες, που πρέπει κάθε τόσο
να τις δείχνουμε τέτοιες που είναι, κάλπικες, για να μπορούμε
να προχωρούμε χωρίς δισταγμούς στον δρόμο που οδηγεί
στην ζωή. Γι’ αυτό ούτε αντίρρηση υπάρχει, ούτε συζήτηση
νοείται. Πρέπει να ειπωθούν μερικές βασικές απόψεις
άνευ φόβου και πάθους – καθαρά και ξάστερα.

Αν πάρετε τις κουβέντες του γραφείου, ή την συζήτηση
του δρόμου ή τον καυγά στα καφενεία και τα κατανείμετε
στους δραματικούς ήρωες, θα κατορθώσετε να έχετε
και φυσικότητα και πειστικότητα. Τα δραματικά πρόσωπα
δηλαδή, έχουν κάποια αυτονομία, που γίνεται γεγονός αυτοδύναμο
και παρωθεί σε κίνηση και διαγωγή που διέπεται από
την σκηνική τους υπόσταση.

Η ερμηνεία του ποιήματος, που δεν είναι άλλο παρά ένας μικρός ρόλος
και μάλιστα συχνά δύσκολος, αφού ένας ολόκληρος κόσμος είναι
κλεισμένος μέσα σε λίγους στίχους.
Ξημερώνοντας σε διάδρομο δωματίων, σκοτεινό, φρενοκομείων παλιών
ή σανατορίων γκρεμισμένων- χρέπια που δεσπόζουν μπροστά από’ να
κυριακάτικο κουστούμι, που στενεύει και δυσκολεύει την άνεση της
κίνησης και της έκφρασης, ποιο μέτρο θα μπορούσε να χρησιμέψει
σε μια τέτοια σύγκριση; Νομίζω κανένα.

Κάπου χτυπά το κουδούνι, στο δωμάτιο 8, το χέρι τούτο που γράφει
-και στερείται προσώπου, και του ανοίγει μια γυναίκα παχιά με
θεόστραβα δόντια.
Καμιά πνοή, καμιά οργή, κανένας ίμερος δημιουργίας. Πολύ φοβάμαι
η προσπάθεια αυτή, θα μείνει χωρίς καλλιτεχνική ανταπόδοση.
Και πριν προλάβει το πρόσωπο που στερείται προσώπου να πει
την κουβέντα που θέλει, κλείνει την πόρτα η παχιά κυρία με τα
θεόστραβα δόντια. Προλαβαίνει όμως να δει, η πόρτα πριν κλείσει,
το τραπεζάκι της μισόκλειστης πόρτας. Ένα πιστόλι , ένα ψάθινο
καπελάκι κι ένα μπουκαλάκι δηλητήριο κάπου εκεί δίπλα.
Ε μια σταγόνα κι έγινε. Αυτήν! Αυτήν!
Εδώ παρατηρώ πως και ο θεατής δασκαλεμένος υπήρξε να μην ζητά
παρά φωτογραφίες.

Μα η παρένθεση μπορεί να μας πάει μακριά και να πατήσει οικόπεδα
που δεν της ανήκουν. Άλλωστε το συγκράτημα του καλλιτέχνη είναι
μια από τις πιο σημαντικές αρετές του.
Φαντάζομαι, για να μου κλείσει στα μούτρα την πόρτα, κάποια ακοίμητη
φλόγα έπρεπε να σιγοκαίει στην ψυχή των ανθρώπων αυτών, Της
δημιουργίας η φλόγα.

Η κάθε μορφή τέχνης διαγράφει τροχιά και η καμπύλη της δεν
επανέρχεται ποτέ στην αφετηρία, διότι αλλιώς θα ήταν μανιέρα- και όλες
οι μανιέρες έχουν την τύχη πυροτεχνημάτων. Είναι καταδικασμένες,
αμετάκλητα γιατί κανενός βαθμού δικαστήριο δεν θα βρεθεί να δικαιώσει
τις οπισθοδρομήσεις.

Απ’ το να θλίβεσαι, αγαπητέ αναγνώστη, για τις ψυχές που περνούν,
όμοιες, τις φωτεινές και μουντές μέρες, πεθαίνοντας ολοένα και πιο πολύ,
ως να μακαρίζεις κιόλας, υπάρχει απόσταση της λέξης, της μικρής
-μικρής εκείνης λέξης, που θα σε λύτρωνε μα και θα σε πρόδιδε,
τι σπαραγμός! Ωστόσο, όλοι μας, την ακούμε κιόλας ν’ αναδεύεται
μέσα σου, έτοιμη να ειπωθεί. Πες την λοιπόν!

Μένουν λοιπόν οι ελάχιστοι, που επιμένουν σε μια μόνωση φοβερή και
εξοργιστική παρατολμία τους, ε, θα δούμε ως πόσο θα βαστάξουν οι
οι τρελλοί.

*

©Σελάνα Γραίκα‏
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Druivenfest, Hoeilaart, Belgium 2013

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση