Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: River, ωδή στο Αϊντάχο

thiveos28.6.16

fav_separator

Τώρα που ξέρω
τι σήμαινε πάντα
εκείνη η
πομπηιανή λάμψη σου

Το Αϊντάχο αφορά έναν τόπο μυστικό. Ένα μέρος της καρδιάς που φθάνεις πάντα κυματίζοντας. Μεγάλες εκτάσεις, σπασμένες καρδιές και σειρές ολόκληρες σε στράτζες. Δικά σου πράγματα παλιά, παλιά φεγγάρια. Οι φίλοι  φευγάτοι πια. Τίποτε δεν άφησε γι΄αυτούς ζωντανό το μεγάλο απρόοπτο της ζωής. Παιδιά μιας ευκαιρίας που ποτέ δεν θα υπάρξει ξανά. Ωραία, φιλήδονα και μέτρια παιδιά που όμως αγάπησαν παράφορα τη ζωή και μυστικά μάθαμε να τους εκτιμούμε.

Κάποιοι ζουν  στην Ιταλία. Έγιναν οι μεγάλες εικονογραφίες της Βενετίας και της Μπολόνια. Ό,τι αγάπησα κοιμάται στις σελίδες του Π. Φερνάντεζ και στις ματερνιτά της παλιάς, ανυπόληπτης πια αυτοκρατορίας σου. Άλλοι έφυγαν για την Νέα Υόρκη, την Μαδρίτη, το Σικάγο και το Ντιτρόιτ. Ονειρεύτηκαν σπουδαίους, πυγμαχικούς αγώνες, κορίτσια ερωτευμένα με μια ιδέα απ΄τους ίδιους.

Όμως τέτοιοι κόσμοι ζουν και αντέχουν μονάχα στα ποιήματα να ξέρεις. Για την ακρίβεια εγώ παλιώνω  εδώ σε μια τυχαία πολιτεία του κόσμου, ξοδεύοντας τον εαυτό μου σε σταθερές κρατώντας την τροχιά μου πάντα έξαλλη, ασύδοτη. Διαπράττοντας λάθη ανάβω όλα τα φώτα και ζητώ συγνώμη απ΄το καταρτισμένο μου κοινό.  Εδώ, στ΄αληθινό, το ολόδικό μου Αϊντάχο, θα μπορέσεις να με βρεις, μ΄όνόματα παράξενα. Κάποιοι με λένε  Αυγουστίνο των ποιημάτων, αναπαράσταση ενός δρόμου, Mike Waters. Κανείς πια δεν ξέρει γιατί κοιμάμαι και ερωτεύομαι έτσι παράφορα. Ούτε πού πηγαίνω όταν χάνομαι την πιο αδιάφορη ώρα, σκάβοντας τους βυθούς μου με νύχια και δόντια, μ΄όλες μου τις δυνάμεις. Πες μου, τι θυμάσαι από σένα, ποιους καθρέφτες, ποιες πόλεις.  .Ιλουστρασιόν είναι το χρώμα του καιρού σου. Κανένα σχήμα δεν ξεχωρίζεις.  

Έλα μαζί μου στ΄Αϊντάχο. Θα δεις , τ΄ατέλειωτα ταξίδια έχουν μια ορισμένη γοητεία. Και οι νύχτες, ω, κυρίως αυτές.

Οι φίλοι μου ήταν Αργοναύτες, έφθασαν κάποτε εκεί που άλλοι δίστασαν.Οι φίλοι μου, μ΄ονόματα ποταμών  προικισμένοι, ξεσηκώνουν τις σκοτεινές  γειτονιές. Τους κρύβουν λουλούδια και  σημαίες. Όμως ακόμη μπορώ και σε βρίσκω  στις στοές της παλιάς Φλωρεντίας. Χαμένο μες στους  διάττοντες αστέρες και όμως σε ξεχωρίζω, σαν παζολινικό διαπασών.  Στα πόδια των αγαλμάτων, ν΄απαγγέλεις ποιήματα ερωτικά, κρατώντας στην αγκαλιά σου τις πιο αρχαγγελικές μορφές. Να κατάγεσαι ως νέος απ΄την Όστρια των ποιημάτων.Κανένα απ΄τα όνειρά σου να μην σώζεται πια στο  στ΄Αϊντάχο.

Τα κρυμμένα φτερά σου σε προδίδουν. Τελευταίο μοντέλο, τελευταίο ρεύμα και οι δισύλλαβες προσευχές του έρωτα. Δίχως καμιά αιωνιότητα στα μάτια γερνάς. Γι΄αυτό και σ΄αγαπώ τόσο πολύ.  Οι πόλεις σου είναι σπαρμένες μ΄αστρικά. Τα λιτά σου ησυχαστήρια ανήκουν στο τάγμα του έρωτα. Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να σ΄εκδικηθούμε  για τη μέτρια ζωή σου. Στο ΄πα πριν απ΄όλα.Μονάχα τον έρωτα και το δρόμο για τη θάλασσα αναζητήσαμε όπως εσύ. Γι΄αυτό δείξε έλεος.Δείξε στους αμύητους τ΄αναρίθμητα στρώματα της πόλης. Δείξτους ό,τι ποτέ υπήρξε. Μην κρύψεις τίποτε.

¥

Απ΄την ταινία [1] My own Private Idaho αντλώ για σένα όλα τα παραπάνω . Δίχως δικαίωμα, υποθέτω, αυθαιρετώ. Κυρίως γιατί είναι να επιμένει κανείς πως μερικά πράγματα αξίζει να τα προσεγγίζει με την αίσθηση. Κάτι τέτοιο φαντάζει ευκολία θα πεις. Όμως ποιος τρόπος, ποιο ένστικτο και ποια παρόρμηση δεν είναι κατάλληλες για την πρόσληψη της τέχνης. Βάζοντας στην άκρη το τραγικό τέλος του χαρισματικού Ρίβερ Φοίνιξ και τον αμερικάνικο ρεαλισμό που ακύρωνε στην πράξη όλες τις συντηρητικές, αμερικανικές εκδοχές το Idaho χαρακτηρίζει κινηματογραφικά μια εποχή. Ιντριγκάρει ωστόσο για έναν ακόμη λόγο. Ανήκει στις σπουδαίες παραγωγές της εποχής. Έχει μια απόλυτη σχέση με την αισθητική της απλής, λαϊκής μυθολογίας.

Μια ποίηση σχετική με τα τραγούδια του δικού μας Παύλου Σιδηρόπουλου. Μην μου μιλάς για κόλαση, την έχω ζήσει όλη, μην μου μιλάς για ουρανούς, για θείο περιβόλι.

Πολλοί κάνουν λόγο για καταστάσεις δάνειες ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη. Όμως υπάρχουν στιγμές που τα δυο αυτά στοιχεία συνυπάρχουν, συμπίπτουν και συνλειτουργούν.Η αίσθηση της φθοράς, του εφιαλτικού μετέωρου  συναρπάζουν καθώς διαχέονται στην τέχνη για να μας αφοπλίσουν.

Αφιερωμένο λοιπόν από καρδιάς στα παιδιά των δρόμων που αντέχουν, που προσπαθούν, που ζουν με κάθε τίμημα. Και πρωταγωνιστούν στη δική τους, προσωπική πολιτεία.

 


[1]    [https://en.wikiquote.org/wiki/My_Own_Private_Idaho, Gus Van Sant]

*

©Απόστολου Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης, από “Le Pain Quotidien”, Overijse

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under Ανταποκρίσεις, ελληνική λογοτεχνία, επιφυλλίδες