Παναγιώτα Καλογεράκου, Σαν λιγάει ο χρόνος βυθίζεσαι -ποίηση

Kalogerakou27.5.16

fav-3

Αίνιγμα

Με πνίγει πλέον η θάλασσα των ανθρώπων
Άπατα νερά η μοναξιά ανάμεσά τους
Βδέλες που κολλούν στα χέρια σου
Η απόκοφη βουή τους.
Να κολυμπήσεις πώς;

Σαν τους γνωρίζεις
χαμογελούν
μα το λακάκι τους δακρύζει,
στάζει βραχνούς λυγμούς .

Σαν λιγάει ο χρόνος βυθίζεσαι
Στη πλάνη τους.
Λες πως μπορείς να τους κρατήσεις
Γελάστηκες.

Οι άνθρωποι ποτέ αιχμάλωτοι
Δεν έγιναν ακούσια
Μήτε υπέγραψαν συνθήκη την ψυχή τους.

Σαν φεύγουν πάλι ,χαμογελούν.
Αίνιγμα η αιτία.

Τα χέρια μας αδειανά,
Τόσο μάταια πλασμένα
Δεν μπόρεσαν ποτέ
να φέρουν πίσω
Στη ζωή
Όσα αγαπήσαμε.

Μεγάλο αίνιγμα οι άνθρωποι ,
Όπως και τα χαμόγελα
Όπως και η θάλασσα
Σε ξεβράζουν πάντα αδειανό
Στην αμμουδερή μοναξιά της
μνήμης σου.

Ίσως είναι λάθος του χρόνου
Να ξεθωριάζει καθετί φθαρτό
Που παλέβει
Να αντέξει το αναπόφευκτο
Σμίξιμο μαζί του .

fav-3

Σχήμα λόγου

Έβεχε χθές.
Με προστάτευες.

Είπες :
«Κοιτα εκεί.Όχι εμένα.
Είναι η δύση
που γεννάει τις βροχές.
Κάθε φορά που γεννιέται
ένα αντίο
ξεψυχάει μια φωνή.
Άφησέ την να τραγουδάει
Μέχρι να ξημερώσει.»
Είπες.

Λέξεις.
Τεντωμένο σχοινί της μνήμης
Σε τσίρκο αντοχής.

Λέξεις
Ξύλινα προσωπία
Ντυμένα με χαμόγελα.

Μίλαγες για τη σημασία τους.
Πως μπορούν να εκραγούν
αν τις φορτώσεις με αξία .
Σε γέλασαν κι εσένα…

Πίστεψε με.
Ένα σημείο αρκεί
Όταν εκείνες σε προδίδουν .

Μια τελεία.
Αναποφάσιστη μεν,
Αλλά τελεία .
Να κρατήσει συντροφιά
Για λίγο μόνο
σε ένα κόμμα,
Που για πάντα θα φθονεί.

fav-3

Αύριο

Τώρα πια όταν χωρίζουμε
Δεν με αποχαιρετάς.
Είναι φτωχές οι λέξεις σου.
Oι κάλπικες ανάσες τους
Δεν φθάνουν να πληρώσουν
Την απουσία .

Μου νεύεις απλά,
Σαν να με ντύνεις
Με τα τρύπια μανίκια
Ενός πολυκαιρισμένου
Παλτού αβεβαιότητας.

«Κάνει ψύχρα έξω;»
«Θα ξανάρθεις;»
«Ίσως αύριο.»

Αύριο.
Αέναη ασάφεια του σήμερα.
Αύριο .
Αιώνια απόδειξη του χθές,
Εγώ θα περιμένω.

*

©Παναγιώτα Καλογεράκου, μαθήτρια της Β’ Λυκείου
φωτο©Στράτος Φουντούλης

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση