Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Γιώργος Δρανδάκης, Εξήντα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του

pastakas8.4.16

favicon
Ο Γιώργος Δρανδάκης είχε επιλέξει τον στίχο του Έζρα Πάουντ από τα Cantos της Πίζας, αν δεν κάνω λάθος, «δέκα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του», ως προμετωπίδα της τρίτης του ποιητικής συλλογής «Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα», που παραμένει πιστεύω ο πιο ευρηματικός τίτλος από τα βιβλία που κυκλοφόρησε, αν και η συλλογή του  «Άριελ» ήταν η πιο επιτυχημένη κι εκείνη που του έδωσε τη μεγάλη χαρά να ανθολογηθεί από τον Ρένο Αποστολίδη στη μνημειώδη του ανθολογία του νέου ελληνικού διηγήματος (τόμος πέμπτος).

Ασυντόνιστος ο Γιώργος Δρανδάκης και στην επιτυχία του: λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του πέμπτου αναθεωρημένου τόμου της ανθολογίας, κατάφερε να τσακωθεί και με τον Ρένο ο οποίος του έδειξε κόκκινη κάρτα αποβάλλοντας τον από το σπίτι του στο Χαλάνδρι και με την ρητή απαγόρευση να μην του τηλεφωνήσει τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια.

Ο Γιώργος θα κρατήσει την υπόσχεσή του: δεν θα του τηλεφωνήσει. Δεν θα τηλεφωνήσει σε κανέναν μας. Όλοι εμείς που δεν του απαντούσαμε στο τηλέφωνο πολλές φορές, ακόμη και πριν αποκτήσουμε ISDN και αναγνώριση κλίσεων, ξέραμε πως μια τέτοια απίθανη ώρα μόνο ο Γιώργος θα ήταν εκείνος που θα καλούσε για να ρωτήσει με την βροντερή και καταχθόνια φωνή του «έλα ρε, τι κάνεις; Γιατί δεν έρχεσαι να πάμε στου Μητσάρα…»

Ασυντόνιστος με την πραγματικότητα, αυτή τη δυναστεία του χρόνου που μας καθηλώνει στα προσωπικά μας δεσμά τον καθένα, είτε είναι η συγγραφή, είτε οι οικογενειακές υποχρεώσεις, το σινεμά με την καλή μας, το τραπέζι με τους φίλους, τα όνειρα της παντοδυναμίας μας και τα αλκοολικά μας καταβαραθρώματα στα έγκατα της θλίψης και της πίκρας….Ο προσωπικός χρόνος που μας δεσμεύει και μας καταρρακώνει, ήταν διαρκώς συλημμένος από το τηλεφώνημα του Γιώργου…στον δικό του χρόνο κι εκείνος ασυντόνιστος διαρκώς με τον χρόνο των άλλων.

Δεν συντονίστηκε από το ΄60…την χρυσή εποχή της νεότητάς του, φοιτητής της νομικής, κι ένα σωρό υπέροχους συμμαθητές και φίλους: τον Νίκο Νικητόπουλο, τον Κώστα Σοφιανό, τον Γιάννη Πατίλη, τον Κώστα Μάστρακα, τον Τάκη Παυλοστάθη, τον Λευτέρη Πούλιο, τη συντροφιά που είχε μαζευτεί γύρω από τα «Ελληνικά Γράμματα» του Ρένου.

Δεν συντονίστηκε το ΄70, χαμένος στην ελληνική επαρχία, να διδάσκει αγγλικά σε πρόσκαιρα αφεντικά και φροντιστήρια ανά την επικράτεια από την Πελοπόννησο και την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία και τη Λαμία. Συντονίσθηκε για λίγο τη δεκαετία του ΄80, με τον άνεμο της αλλαγής, με γάμους και διαζύγια να τον ρημάζουν εσωτερικά. Κατάφερε όμως να βγάλει τη συλλογή με ποιήματα που αναφέραμε και να δώσει στην αγορά την «Μπαλαντέζα», ανθολογία νέων Ελλήνων ποιητών που όργωναν το λεκανοπέδιο στις πρώτες ανοικτές συναντήσεις των νέων ποιητών με το κοινό τους, ως υπεύθυνος της ΝΕΛΕ.

Από το ’90 και μετά ο Γιώργος άρχισε πλέον να συντονίζεται με την μεγάλη του και μοναδική αγάπη του, εκείνη του «Επέκεινα». Ο ασυντόνιστος Γιώργος μετακινούσε διαρκώς τη βελόνα της ύπαρξής του, όπως επιχειρούσαμε κάποτε με τα παλιά ραδιόφωνα παγκοσμίου λήψεως να πιάσουμε το BBC, να ακούσει καθαρά τη φωνή της Δουλτσινέας του, και μάλιστα σε ένα από τα τελευταία του τηλεφωνήματα μου ανακοίνωσε θριαμβευτικά πως συνομιλεί πλέον μαζί της, έχει συντονισθεί στο επέκεινα και του μιλάει, και του απαντάει σε όλα τα βασανιστικά ερωτήματα, όπως είναι για όλους μας τα ερωτήματα της συμπαντικής μας ύπαρξης, και είναι τρυφερή μαζί του…

Πέθανε ανήμερα των φώτων του 2007…κρατώντας την υπόσχεση που έδωσε στον Ρένο να μην τηλεφωνήσει σε κανέναν μας τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια…συντονισμένος επιτέλους με την κρυφή επιθυμία όλων μας.
favicon
©Σωτήρης Παστάκας

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

 

Comments Off

Filed under Αποκαΐδια, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία