Ασημίνα Λαμπράκου, η άνοιξη που έκλαιγε

lambrakou7.4.16

fav-3

(ένα)

ο κήπος φωνάζει: είσαι η βροχή που πίνω
το χώμα λέει: είσαι οι σταγόνες που ρουφάω
τα άνθη λένε: έγινες το νερό που ξεδιψά τις ρίζες μας
τα πεύκα αναπνέουν: σε εκπνέω σταγόνα συνθλιμμένη
στην αιχμή των πευκοβελόνων μου
τα φύλλα ανεμο-ψιθυρίζουν: είσαι το δάκρυ της αγράμπελης
στο βλέμμα ανδρός
είσαι το όνομα μιας άνοιξης που θα χαθεί μέσα στο καλοκαίρι, γράφει εκείνη

έγινα η βροχή που κλαίει μιαν άνοιξη
να διακορεύσω την ησυχία της οικίας
να μιληθούν τα τζάμια· οι στέγες· ο άργιλος των σκεπών
να διεισδύσω στη σιωπή του τοπίου
να σπαστώ χιλιάδες σταγόνες· να με πιει ο κήπος
να ρουφηχτώ απ’ το χώμα να ξεδιψάσω τις ρίζες
να με εκπνεύσουν δάκρυ οι πευκοβελόνες
να δροσιστεί ο ασβέστης της πέτρας μνήμης
να συνθλιβώ ως όνομα μιας άνοιξης που θα χαθεί στο καλοκαίρι
να εισχωρήσω στη μνήμη των φθινοπώρων σου
από τη μεριά της άνοιξης του χειμώνα σου
τελειωμένη· άσκεπη· άσκεφτη· αποκαλυμμένη·
διαρκώς και πάντα ._

fav-3

(δύο)

είσαι ο κήπος που θα με πιει
το χώμα που με ρουφάει
τα άνθη που θα ξεδιψάσω
οι ρίζες που θα ποτιστούν
οι πευκοβελόνες που θα με εκπνεύσουν δάκρυ
ο άνθρωπος που θα με διαβάσει ιδρώτα στις φυλλωσιές ενός κήπου
κάποιου απογεύματος φθινοπωρινού που ξεχάστηκε το καλοκαίρι
το όνομα μιας άνοιξης που θα χωνευτεί στο καλοκαίρι

είμαι η βροχή που κλαίει μιαν άνοιξη
να διακορεύσω την ησυχία της οικίας
να μιληθούν τα τζάμια· οι στέγες· ο άργιλος των σκεπών
να διεισδύσω στη σιωπή του τοπίου
να σπαστώ χιλιάδες σταγόνες· να με πιει ο κήπος
να ρουφηχτώ απ’ το χώμα· να ξεδιψάσω τις ρίζες
να με εκπνεύσουν δάκρυ οι πευκοβελόνες
να δροσιστεί ο ασβέστης της πέτρας μνήμης
να συνθλιβώ ως όνομα μιας άνοιξης που θα χαθεί στο καλοκαίρι
να εισχωρήσω στη μνήμη των φθινοπώρων σου
από τη μεριά της άνοιξης του χειμώνα σου
τελειωμένη· άσκεπη· άσκεφτη· αποκαλυμμένη·
διαρκώς και πάντα ._

τι θέλει αυτή η άνοιξη και κλαίει;

*

©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Μύκονος 2005

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση