Πέτρος Κυρίμης, Φόβος

kyrimis6.4.16

favicon

Από μικρός όταν κοιμόμουν ποτέ δεν άφηνα τα ποδάρια μου ξεσκέπαστα. Η πεποίθηση ότι ήτανε εκτεθειμένα και εγώ ολόκληρος μαζί τους στις αόρατες δυνάμεις της νύχτας με έκανε να τα μαζεύω μέσα στα σκεπάσματα ακόμα κι όταν ζεσταινόμουν. Έτσι και ξεχνιόμουν για λίγο και άφηνα απέξω τις πατούσες μου, τις σκέπαζα βιαστικά όταν το έπαιρνα είδηση με τη σκέψη ότι από κείνο το σημείο, δηλαδή από τις φτέρνες ή τις πατούσες θα άρχιζε η επίθεση ή ότι άλλο, καθώς εγώ ανύποπτος θα κοιμόμουν.

Τώρα μην φανταστείτε ότι είμαι κανένας φοβητσιάρης ή βλαμμένος ή κάτι τέτοιο, γιατί ο καθένας μας έχει κάποιους κρυφούς κι ανομολόγητους φόβους που τους κουβαλάει από παιδί. Και με μένα το ίδιο συμβαίνει.

Μεγαλώνοντας σε μια περιοχή γεμάτη προκαταλήψεις και θρύλους, για φόνους και βεντέτες θυμάμαι ότι από πολύ μικρός πάλευα ανάμεσα στο θάρρος και στο φόβο. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι θέλω να πω. Θάμουν δε θάμουν εφτά χρονών όταν ένας γείτονας καθώς γύριζε από τη ταβέρνα, βράδυ αργά και πιωμένος, του ήρθε να κάνει την «ανάγκη του». Κατεβάζει τα παντελόνια του και κει πάνω στο σφίξιμο παθαίνει συγκοπή και μένει στο τόπο. Άντε τώρα εγώ να περάσω από κείνο το σημείο νύχτα! Οι πιο μεγάλοι κι ο πατέρας μου μαζί για να το διασκεδάσουν, ένα απόβραδο με φέρνουν στο φιλότιμο για να τους αποδείξω ότι δεν φοβάμαι, να πάω στο σημείο ακριβώς που πέθανε ο γείτονας και να γυρίσω. Αφού πήρα διαβεβαίωση από όλους ότι θα έμεναν εκεί να με κοιτούν, ξεκίνησα με τη ψυχή στο στόμα και γυρνώντας κάθε δυο βήματα μες το μισοσκόταδο να σιγουρεύομαι ότι πράγματι οι άλλοι με παρακολουθούσαν έφτασα στο σημείο και τη στιγμή που σκεφτόμουνα ότι τα κατάφερα και άρχισα μάλιστα να προσπαθώ να σφυρίζω τάχα μου ξέγνοιαστος, έπεσε το πρώτο πετραδάκι σχεδόν αθόρυβα ανάμεσα στα πόδια μου που εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι ήτανε ο ξάδερφος μου κρυμμένος πίσω από τους θάμνους και άρχισα να τρέχω τρελός από τον τρόμο καθώς οι πέτρες έπεφταν ολόγυρα και μια με πήρε κάτω στον αστράγαλο και ήταν σα να με έπιασαν από κει τα δάχτυλα του πεθαμένου. Έφτασα ξέπνοος και ταπεινωμένος στους άλλους που έκαναν αμάν να με συνεφέρουν, αλλά από τότε έμεινε χαραγμένη μέσα μου η πεποίθηση ότι οι δυνάμεις του υπερπέραν διαόλοι τριβόλοι και φαντάσματα αρχή κάνουν από τις πατούσες.

*

©Πέτρος Κυρίμης
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία