Στέλλα Δούμου, Το χιόνι των ματιών σου το ονόμασα ίντριγκα βυζαντινή -ποίηση

doumou26.3.16

fav-3

~Κόκκινη τρίχα~

Κουρδισμένο το φως.
Το πορτοκάλι παίζει μουσική δωματίου
Μύγα επάνω στη σάρκα του ονειρεύεται τις κλειδώσεις αυτής της μουσικής. Τρίβει τα πόδια της σαν να ετοιμάζεται να διευθύνει.
Η μυρωδιά μιας εαρινής εκδρομής  φύεται και είναι εκδορέας: πανσπερμίες πουλιών και ρόδινα φορέματα
Ερπύστριες ποταμών και αγκυλώσεις  μέντας
Κοντοκουρεμένα σύννεφα και μια στοργή επιτάφιας τέφρας.
Το χιόνι των ματιών σου το ονόμασα ίντριγκα βυζαντινή.
Χαίρε, είπα! Και θρόισε  μελάνι.
Οι κρότοι των ρούχων μας
Καθώς πέφτουν από πάνω τους τα σώματα  στην απογευματινή ραφή των οριζόντων
θυμίζουν την Ιεριχώ
Τα μάτια της οχιάς αν και πλανόδια απομνημονεύουν τα φώτα της παπαρούνας καθώς ανάβουν στη σχεδία του αέρα.
Υπάρχουν κι άλλα, μα ξέρετε η ιστορία αυτή επιτέλεσε το προσδόκιμο της διάρκειάς της
Η μύγα επέταξε μακριά πληρούσα το κρεσέντο της
Άλογα  αφηνίασαν στη φλέβα του πορτοκαλιού, φωνή χυμού εκτός ελέγχου.
Πολύ αργότερα, έλκη φεγγαριού  στα τζάμια επέφεραν μια κάποια ανακούφιση.
Ανάμεσα στην αλήθεια και τη στρέβλωσή της
εκεί ξεθωριάζουν και τα διαφυγόντα κέρδη της ημέρας, μια κόκκινη τρίχα στο περιθώριο των σημειώσεων.
Και σε ρωτάω: γιατί μου άφησες τέτοια φωτιά;

fav-3

~Ουλ’ ενέσπαλαν1~

Με τι να φιλέψεις τις αποστάσεις να μαραθούν;

Να πέσουνε σαν νύχια βρεφικά, σαν μαλακά κουφέτα.
«Λελέβω σε γιουρπάν »2  είπαν
Λίμνη τυπογραφική που μέσα της
Ένας τρελός  και μια τυφλή
Χαϊδεύουν τα σπλάχνα του νερού
Και αγαπιούνται.
Γυαλιά στα χείλη και φίδια μες στα ρούχα τ΄ ουρανού
Που ορμήνευε βροχή στρωμνή των ασωμάτων.

«Λελέβω σε», είπαν
Κι αφού άλλαξαν μάτια γκρεμίστηκαν
Κατά το μέγα όνειρο.
Τρίζει το άσπρο της ανάσας  η Ταβάρα.3
Με τι να φιλέψεις το κορμί να μην ξεχάσει τον βήχα του έρωτα
Αίμα που πάστωσε και δεν ανθεί.
Τα πρόσωπα γίνανε κουφά σκοτάδια
Και έσπρωξαν τις μέρες στο βυθό.
Ταΐζω ονόματα στη λίμνη, απάντηση καμιά.

Ουλ’ ενέσπαλαν

______
1όλα τα ξέχασαν. Όλα ξεχάστηκαν.
2 Σε λατρεύω, σπλάχνο μου
3 Η Ταβάρα είναι μεγάλη ψυχολογική πίεση , αγωνία που σε μουδιάζει σαν τσίμπημα φιδιού.

~Θερμά ευχαριστώ την φίλη Πελαγία Φ. για την βοήθεια με τις λέξεις στα ποντιακά~

*

©Στέλλα Δούμου
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση