Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Αγγελικής Κωσταβάρα

pastakas25.3.16
favicon

…δεν  θα  μας  πληγώνει  ούτε  ένα  κίτρινο  φύλλο,
όταν συγκατοικήσουμε  ξανά  σε  ένα  εξαίσιο
ρετιρέ  μαζί  με  όλους  μας  τους  φίλους.

Τέλη Ιουνίου του δύο χιλιάδες τόσο… Στο εξαίσιο ρετιρέ της Αγγελικής μαζί με όλους τους φίλους της: ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης με τη γυναίκα του, ο Μιχάλης Πιερής με τις συναδέλφισές του στην έδρα νεοελληνικών σπουδών στο Ίδρυμα Σαββίδη, ο Μιχάλης Γκανάς με την Πόπη, ο Γιάννης Πατίλης με την Ηρώ, ο Γιώργος Δρανδάκης με τον εαυτό του, ο Λουκάς Λουκάκης προσκεκλημένος δικός μου μαζί με την Ελπίδα Πασαμιχάλη, και οι δικαιολογημένοι απόντες σαν τον Δημήτρη Κανελλόπουλο και δεν ξέρω ποιους άλλους…

Τους βρήκαμε όλους εκεί. Φτάσαμε καθυστερημένοι στο ραντεβού, ο Γιάννης Ζουγανέλης, η γυναίκα του η Ελένη κι εγώ. Ήμασταν καλεσμένοι, μαζί με όλους τους άλλους, για να χαιρετιστούμε πριν σκορπιστούμε για τις καλοκαιρινές μας διακοπές, δίνοντας μια ταπεινή υπόσχεση μπροστά στο μοναδικό θεό, τον τόσο παραμελημένο από όλους μας, τον Χρόνο, πως θα συναντιόμασταν πάλι το φθινόπωρο, και τον επόμενο χειμώνα, και όλες τις εποχές του χρόνου που θα μας επεφύλαξε το μέλλον.

Φτάσαμε καθυστερημένοι γιατί κουβαλούσαμε την τούμπα, την μοναδική πραγματική ερωμένη του Ζουγανέλη, από το σπίτι του στην Ηλιούπολη μέχρι την πάροδο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, με το στενάχωρο ασανσέρ και τις δύσκολες ανηφόρες. Δύσκολες και στο παρκάρισμα, και στη μεταφορά της τούμπας μέσα στο δρύινο φέρετρό της. Δυσκολευτήκαμε να παρκάρουμε. Δυσκολεύτηκε ο Γιάννης να σέρνει το σουδάρι της Τούμπας. Ίσως ήταν η τελευταία του δημόσια εκτέλεση εκείνη, δεν είμαι σίγουρος. Ήταν πάντως η πρώτη και μοναδική φορά που τον άκουσα να παίζει λάιβ και θα μου μείνει αξέχαστη η δύσκολη για πολλούς και διάφορους λόγους εκτέλεσή του.

Κάποια στιγμή μάλιστα τον φωτογράφισα με το καινούριο μου κινητό (κάτι σπάνιο, ένα από τα πρώτα με φωτογραφική μηχανή εκείνη την εποχή), αλλά δεν έμεινα ικανοποιημένος από τη λήψη (πολύ σκοτεινή)

και έσβησα αμέσως την εντύπωση, όπως έσβησα και πολλά άλλα δυστυχώς από εκείνο το βράδυ.

Θυμάμαι πως βοήθησα την Αγγελική να περιποιηθεί τους καλεσμένους, έτσι κρυμμένοι καθώς ήταν μέσα στις λεμονιές και τις μπουκαμβίλιες του κήπου, τους φίκους τις ορτανσίες τις πικροδάφνες, κάτω από τα γιασεμιά κι από ένας ποιητής καιροφυλακτούσε, κάτω από τα ρόδα ένας άλλος…Σίγουρα δεν μπορώ να σας περιγράψω τον κήπο που δεν ήταν κήπος αλλά διπλό ρετιρέ δίπλα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας με θέα περιμετρικά από το Λυκαβηττό μέχρι το όρος του Γαλατσίου και το όρος Αιγάλεω, ανέλαβα την κάβα (τι άλλο;), τα ποτά και τα κρασιά και τις μπύρες, έχοντας έτσι για άλλη μια φορά την ευκαιρία να χαζεύω τις βιβλιοθήκες του σπιτιού, τους πίνακες και τα γλυπτά του Θανάση, τα ενδότερα της κουζίνας της Αγγελικής και του πανέμορφου σπιτιού της που κι άλλοτε είχα θαυμάσει και ζηλέψει. Έτσι ήμουν κι από εκείνους που αποχαιρετούσε μαζί με τους οικοδεσπότες τους φίλους που καληνύχτιζαν κι αποχωρούσαν, εγώ αισθανόμουνα υπερήφανος να με θεωρούν έναν του σπιτιού, ώσπου μείναμε μόνοι, και αυτοσερβιρίστηκα ένα πλούσιο ποτήρι καλού ουίσκι με μπόλικο πάγο αλλ΄αμερικάνα, ότι πρέπει για ένα βαρβάτο διαπληκτισμό με την οικοδέσποινα. Δεν ήταν η πρώτη φορά, φευ! που διαφωνούσα κάθετα με τις απόψεις της, κι εκείνο το βράδυ τσακωθήκαμε για τον Γκόρπα «μεγάλος» για εκείνη, «ελάσσων» για μένα, λόγια που τα αυτοπροκαλούμε ίσα-ίσα για να δούμε πολλές φορές τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από τον Υμηττό, όπως εκείνο το πρωί και τίποτα περισσότερο, αφού όλοι μας ξέρουμε τι ήταν ο Γκόρπας και ποια είναι η θέση του στην νεοελληνική γραμματολογία…

Έφυγα προχωρημένη μέρα, τρεκλίζοντας αλλά από ό,τι θυμάμαι δεν είχα δει ούτε ένα κίτρινο φύλλο στο ρετιρέ της Αγγελικής εκείνο το πρωινό του προχωρημένου Ιουνίου μια φορά κι έναν καιρό. Έπειτα, άρχισαν να κιτρινίζουν τα φύλλα κι ένα-ένα να ξεκολλούν και να πέφτουν: ο Λουκάς Λουκάκης, ο Γιάννης Ζουγανέλης, η ίδια η Αγγελική (αφού δημοσίευσε στη «Λέξη» το κείμενο για τον Γκόρπα και με τίμησε μάλιστα, έστω και με μια λανθασμένη αναφορά της. Κιτρίνισε και το φύλλο του Γιώργου Δρανδάκη και είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή να αρχίσουν να κιτρινίζουν και τα δικά μας. Κίτρινα φύλλα είμαστε όλοι μας, αν και κάποτε συνυπήρξαμε μέσα σε ένα καταπράσινο ρετιρέ μαζί με όλους μας τους φίλους…dust in the wind…

Αν  ο  παράδεισος  είναι  ό,τι  αγαπήσαμε
απαλλαγμένο  από  την  απειλή  της  απώλειας,
θα  σε  ακολουθήσουμε-να  είσαι  βέβαιη-

Αγγελική…

*
©Σωτήρης Παστάκας

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under Αποκαΐδια, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία