Ασημίνα Λαμπράκου, να σπάζουν μαδριγάλια στον ουρανίσκο -ποίηση

lambrakou16.3.16
favicon
Μαυροματαίων

δέρμα από δέντρο κι η πληγή (που) σκισμένη
χύνει μέλι στον κόσμο πεντέμισι πρωί μιας μέρας·
λιανή γυμνή ξέστηθη υγρή και μουσκεμένη·
μπαλκόνι σε βλέπω ν’ απλώνεις πάνω απ’ το κεφάλι
του πρόσφυγα γιου σου μη μουσκευτεί όρθιος
στο μεροκάματο· Μαυροματαίων· χώρα μου εσύ μικρή·
μάννα μου μεγάλη· Καρυάτιδα στο Bella Vita bar
με τα φώτα κόκκινα στο χάραμα σαν αίμα χειρουργείου·
ξενιτάκι μου του Έλλις Άιλαντ· πόρνη σε κρατητήριο
στην επιτροπή για τον Μπελογιάννη που θάλασσα είσαι
να σε σπάει το κύμα μια δεξιά κι άλλη αριστερά
στους βράχους σου· αρχιπέλαγο των γλάρων και των μικρών
παιδιών που διαθλούν τα μάτια τους το φως απ’ το βυθό σου·
χώρα μου των αρσενικών που γέννησες και των
μανάδων που τους βύζαξαν· πατρίδα μου· μάννα μου μεγάλη ._

favicon
Εσχατεύς

κι ήρθεν ο καιρός του ανέμου που Δυτικό
τον είπαν· και τον έβλεπαν να κατεβαίνει
χτυπώντας τη μύτη του στα στερνά του
ποταμού βράχια πολλαπλασιάζοντας τις
πέτρες και το άχθος στη ράχη και τις
όχθες· τσακίζοντας τα κλαδιά απ’ τις γέρι-
κες ιτιές που έβρεχαν τις ρίζες τους στην
κοίτη του χείμαρρου· βουίζοντας ματώνοντας
κι εκστομώντας βρισιές από το αρσενικό
του στόμα· έκαιγε το ασημί των φύλλων από
τις καλαμιές που κουρασμένες σταμάτησαν
στην ακροποταμιά· με τα μαύρα του μάτια
γεμάτα το αίμα της φυλής· τα πικρά του χείλη
να σπάζουν μαδριγάλια στον ουρανίσκο μιας
γλώσσας οικουμενικής και τους γδαρμένους
του ώμους να κουβαλούν τα σακιά με τα οστά
και τις παρακαταθήκες των προγόνων· να γεμίσει
την κοίτη και τα μνήματα σηκώνοντας ερπετά και
νεκρούς στη κατεβασιά και τις κοιλάδες που
βγάζουν στην ανοικτή θάλασσα και τ’ άλογα από
νερό κι αλάτι· να ενωθεί με τον Λίβα και τον
Σιρόκο· να πλάσουν ζωή και μέλλον στις σάρκες
που ονομάσαμε άνθρωπο και γη ._

favicon
©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση