Αγαθάγγελος Σταυρόπουλος, “Σείριος και ο Σύριος”

agathangelos29.2.16

fav-3

Το παραδείσιο απόσταγμα
Στην ησυχία
Να πίνονται οι σταγόνες
Λίγο πιο πέρα απ’την βουή,
Απτην πανέμορφη Αθήνα.

Ειναι η εποχή που ο κόσμος είναι
Ενα ακόμη κουνούπι,
Ειναι η εποχή που μετράμε αντίστροφα μέχρι να
Τζιτζικούν τα αστέρια -Σειριος-
Μυρίζουν οι αυλές
Λούζεται ο χαλκός
Σε κάποιες τσίγγινες παράγκες όμως χιλιόμετρα μακριά να ηχούν κατι κρότοι που διασπούν ολη αυτήν την περίπλοκη ωδή.

Δεν λεω στα ήσυχα ειναι όμορφα να γράφεις ανθρώπινα προτάγματα,
Να τα βλέπεις μόνο στο θερινό σινεμά
Έχεις την τύχη εδώ να σκοτώνεις μόνο κουνούπια που σε τσιμπούν κάτω απ’το λιοπύρι της νυκτός

Δεν λέω έχεις την τύχη να ‘ναι ο κοσμος σου κουνούπια

Μακριά ομως γίνονται οι άνθρωποι κουνούπια,

Κι εκεί πίστεψε -τους- η οικονομία που σε τυραννά δεν έχει διόλου σημασία ή μάλλον έχει την επόμενη μέρα -ποιαν επόμενη;
Εκει δεν υπάρχει ούτε σήμερα-
Άλλωστε τα κουνούπια σου εδώ είναι ο κόσμος σου όλος που να κοιτάξεις ο -δύσμοιρος- εξω απο την σίτα,
έχει κουνούπια.

Το παραδείσιο απόσταγμα
Μια ακόμη κοιλιδα που σε φωτίζει πιο κοντά σε αυτό
Που όλοι λέμε θα’ναι καλύτερα και όλοι Φοβούμαστε να ‘ρθει η μέρα που θα το ζήσουμε -ή μαλλον που δεν θα το ζούμε πια-

Ενα ακόμη στίγμα, ενα ακόμη άκομψο χτύπημα -κάπου-
Ενω εσυ,
Ακόμη φοβάσαι και τον ήχο απο τα φύλλα που απο πίσω θα κρύβει καμία γάτα καθώς βραδιάζει

Αλλα αυτή είναι η φύση μας!
Στην εποχή που όλα μοιάζουν ηλιόλουστα στην εποχή που παύει η τέχνη και ξυπνούν γαλανές αισθήσεις για μας
Στα χιλιαδες νησιά στα διαμπερή σπιτια, στα νερά -στα φύλλα με τις γάτες-
Εκεί που ξυπνούν οι λευκές και οι γαλανές αισθήσεις μας·
Ενω λιγο πιο περα το γαλανό γινεται κόκκινο.

Αλίμονο!
Εδώ οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι για πολέμους θα μιλάμε;

*
©Αγαθάγγελος Σταυρόπουλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση