Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τα τρόλεϊ πάνε Φάληρο

pastakas26.2.16

Το τ.77-78 του περιοδικού Εμβόλιμον και ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

fav-3

Προδημοσίευση της συμμετοχής του ποιητή Σ.Π. στο περιοδικό Εμβόλιμον #77-78 (Φθινόπωρο 2015-Χειμώνας 2016),«Αφιέρωμα στον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου» Γράφουν: Άννα Αφεντουλίδου, Βασίλης Βασιλικός, Χρύσα Βλάχου, Παναγιώτης Γούτας, Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Βασίλης Ιωαννίδης, Θωμάς Ιωάννου, Έφη καλογεροπούλου, Βαλεντίνη Καμπάτζα, κ.α.

Ο Τάσος Κόρφης χωρίς να με γνωρίζει προσωπικά, με ανθολογούσε τακτικά στην ετήσια ανθολογία του «ΦΩΝΕΣ» (αυστηρά ένα ποίημα από κάθε ποιητή, ακόμα κι αν είχε δημοσιευθεί σε εφημερίδα ή περιοδικό κι όχι αποκλειστικά σε βιβλίο), και κάποια χρονιά αποδέχτηκα την πρόσκλησή του και παρευρέθηκα στη γιορτή για νέα έκδοση. Αν θυμάμαι καλά, πήγαμε στα γραφεία των εκδόσεων κάπου στην Πλατεία Αμερικής, με τον Γεράσιμο Δενδρινό και τον Νίκο Παναγόπουλο (έβγαζαν τότε το καλαίσθητο περιοδικό το «ΠΑΡΑΜΙΛΗΤΟ», δυσεύρετο πλέον και συλεκτικότατον), που με είχαν φιλοξενήσει τότε με ποιήματα σε κάποιο τεύχος τους. Εκείνο το βράδυ μεταξύ των εορτασάντων ήταν θυμάμαι και ο Νίκος- Αλέξης Ασλάνογλου: αμίλητος και χαμογελαστός να δέχεται τις φιλοφρονήσεις όλων μας.  Στο τέλος της βραδιάς δεν μας ακολούθησε για ποτό, μας χαιρέτησε ευγενικά κι απομακρύνθηκε μόνος του μέσα στη νύχτα της Πατησίων.

Ποιος ξέρει πόσες άλλες φορές θα είχα συναντήσει αυτόν το μειλίχιο κύριο μιας παλιάς εποχής, τον έκπτωτο πρίγκιπα του τρόλεϊ #10, να κατεβαίνει μαζί μου στα Φάληρα χωρίς να τον γνωρίζω…Σήμερα όμως τον αναγνώρισα αμέσως: καθόταν απέναντί μου στις τελευταίες υπερυψωμένες πολυθρόνες του τρόλεϊ, και τον χαιρέτησα εγκάρδια. Απολογούμενος, με εκείνη τη μονίμως απολογητική χροιά που είχε ο λόγος του, μου εξήγησε πως πήγαινε να επισκεφθεί την αγαπημένη του αδελφή που τον είχε μεσημεριανό τραπέζι. Έκτοτε τύχαινε να κάνουμε κι άλλες φορές την ίδια διαδρομή με το τρόλεϊ #10, από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου μέχρι την Παναγίτσα στο Παλιό Φάληρο. Δεν θυμάμαι σε ποια απ’ όλες αυτές τις διαδρομές, έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα μικρό απόκομμα εφημερίδας, το ξετύλιξε και μου το έδειξε θριαμβευτικά: ήταν ένα απόκομμα από τη στήλη του Μισέλ Φάϊς στον «Ελεύθερο Τύπο» σε μέγεθος γραμματοσήμου, όπου ανέφερε αυτόν, τον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου ως έναν από τους σπουδαιότερους εν ζωή Έλληνες ποιητές…

Δεν θέλω να πω πως ο ποιητής, ως γνήσιος ποιητής, δεν είχε επίγνωση του μεγαλείου του. Θέλω να τονίσω πως αν έχετε να πείτε έναν καλό λόγο για κάποιον να το κάνετε όσο είναι ακόμη εν ζωή: γιατί ακόμη και τα τρόλεϊ πεθαίνουν από ξαφνικό θάνατο. Το #10 έπαψε τις διαδρομές του με τα Ολυμπιακά έργα του 2004 κι αντικαταστάθηκε από το τραμ.

*

©Σωτήρης Παστάκας
Φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under Αποκαΐδια, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία