Παύλη Βιδάλη, Όχι στον ήλιο -κυκλοφορεί (απόσπασμα)

Εγγραφές άνοιας
Εκδόσεις Ενδυμίων

vidali
Του Αγίου Δημητρίου

Έφερε χόρτα από το βουνό και του φώναξα που γέμισε χώματα την κουζίνα. Είπε μόνο, δε νιώθω πολύ καλά, και πήγε να κάνει μπάνιο. Αργούσε τον φώναξα δεν απαντούσε, πήγα να δω, είχε ξαπλώσει και πέθανε. Να βγω να φωνάξω βοήθεια, κατέβαινα τις μισές σκάλες κι αν ζούσε ακόμα, εγώ φταίω, τον μάλωσα, γιατί δεν πήγε στον γιατρό, τόσο νέος, τι κρίμα, τι κρίμα…

Όταν φτάσαμε όλοι, πήγε και ξάπλωσε δίπλα του κουβαράκι, κρατώντας το χέρι του. Πήγα κι εγώ σε λίγο, στάθηκα στην πόρτα, ήταν οι δυο τους. Κάθισα μετά από την άλλη πλευρά, έπιασα το άλλο του χέρι. Το πρόσωπό του ήταν τόσο ήρεμο, αλλά πιο αποφασισμένα από ποτέ προχωρούσε σε μια αμετάκλητη διαφάνεια. Μετά γίναν όλα πολύ γρήγορα. Στους ανθρώπους που την συλλυπούνταν έλεγε αυτό, το παράπονό της που ήταν πεισματάρης και δεν πήγε στον γιατρό, -άμεση εισαγωγή στο νοσοκομείο του είχαν πει λίγες μέρες πριν. Στο τηλεφώνημα με τη μεγάλη του κόρη, είχε κατά το συνήθειό του, απαξιώσει τον κίνδυνο και τον φόβο. Αργότερα θα έβρισκα σημειώσεις του, τα πρώτα μας εμβόλια, κάτι σκανταλιές  και δυο θάνατοι τον ίδιο Ιούνη, της γιαγιάς της μαμάς μας –τους γονείς της τους είχε χάσει  πολύ νέα- και του πατέρα του στο νοσοκομείο. Στα εβδομήντα οχτώ τους χρόνια, όπως κι εκείνος.

Έμεινα τότε πέντε μήνες μαζί της. Έτρωγε ελάχιστα, δούλευε ασταμάτητα, περπατούσε πολύ, μιλούσε λίγο.  Μια νύχτα, την άκουσα στην κουζίνα, προσπαθούσε να φάει, έκλαιγε πνίγηκε, χρειάστηκε να την αγκαλιάσω και να της πιέζω το στομάχι, πετάχτηκε το παξιμάδι, κάτσαμε αντικριστά στα πλακάκια και κλαίγαμε. Την άνοιξη γύρισα στην Αθήνα, δεν ήθελε να έρθει κι ας είχε το σπίτι μας εδώ, κατάλαβα ότι έμενε για τον πατέρα. Για εκείνο το πρωινό της απώλειας, μου μίλησε ένα απόγευμα, είχε περάσει ένας χρόνος. Ίσως κατάλαβε πως θα το ξεχάσει.

*

©Παύλη Βιδάλη

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία