Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Το μυστικό της Ραραού

thiveos26.1.16

fav-3

Παύλος Μάτεσις
«Όταν θα φύγω, θα προτιμούσαν να έχουν καεί όλα τα βιβλία μου. Με ενδιαφέρουν τα έργα μου όσο ζω εδώ. Όταν δεν θα υπάρχω, θα προτιμούσα να μην υπάρχουν.»

Και τα φώτα σβήνουν, οι πλατείες αδειάζουν. Τα θέατρα που κάποτε ονομάστηκαν εθνικά τώρα γκρεμίζονται. Οι λάμπες μετέωρες και το φουστάνι της Ραραού να κυματίζει μεσίστιο.

Κυρίες και κύριοι ο αξιότιμος Παύλος Μάτεσις.

Καμιά φορά συλλογίζομαι τι αξία μπορεί να έχουν τα φιλολογικά μνημόσυνα. Τι τάχα μπορούν να προσφέρουν στη συσσωρευμένη γνώση για μια κατοχυρωμένη ως σπουδαία λογοτεχνία. Δεν υπάρχουν πια άλλοι άγνωστοι αστερισμοί και το άστρο του Αλδεβαράν έσβησε αφήνοντας πηχτό σκοτάδι πάνω απ΄τους δρόμους μας.Κάτι σκόρπια ονόματα, κάτι λέξεις εικονοστάσια στη μεγάλη φιλολογία της ζωής μας απομένουν. Όπως Μύρτος και η μητέρα του Σκύλου, σπαράγματα αρχαίων τελετών που κατοχυρώθηκαν για πάντα μες στη μεγάλη σειρά των φαινομένων της ποίησης. Γι΄αυτό λοιπόν τίποτε δεν έχω να σας πω για τις μεθόδους και τις τεχνικές που επιστράτευσε ο Μάτεσις. Μήτε για το ρυθμό της προφορικότητας και την αμεσότητα του λόγου του. Για τις τρυφερές δεξαμενές της ποίησης απ΄όπου άντλησε πάντα ο συγγραφέας τις εικονογραφίες του, επιφέροντας ξανά και ξανά τομές στην εθνική μας συνείδηση. Μονάχα η εξαγνιστική επίδραση του ονείρου θα μένει και όσα μπορούν να καταστρατηγήσουν οριστικά τους παλιούς κανόνες, τα παλιά αλφάβητα.

Τίποτε περισσότερο δεν μπορώ να σας αποκαλύψω απ΄όσα ο πατέρας του απασφαλισμένου Μύρτου μας δίδαξε με τις μεταφράσεις των θεατρικών του Αραμπάλ. Έκτοτε η ποίηση εισβάλλει απ΄όλες τις εισόδους, ανατρέπει τις καθεστηκυίες τάξεις του ρεαλισμού που με τόση φροντίδα αναστυλώσαμε, κρατώντας στα χέρια μας τα απόφωνα της φαντασίας μας. Για το θέατρο του Μάτεσι εκείνο που κατέχει την πιο καίρια σημασία δεν είναι άλλο απ΄την αναγωγή του οράματος σε αλήθεια. Έπειτα μπορεί κανείς να ενσωματώσει στις πλοκές την ωμότητα που στοίχισε τόσο ακριβά στους παλιούς μας έρωτες, προκαλώντας τραύματα και ανεξίτηλα σημάδια. Ας μείνει λοιπόν εξαγνισμένο το θέατρο που ονειρεύτηκε ο Παύλος Μάτεσις. Και ας επικρατήσει έναντι όλων των θεωριών εκείνη η λαμπρή κατάκτηση του Ρέμπραντ, όταν γυρεύει με φως να κάνει χρυσάφι την ανθρώπινη λάσπη. Κάπως έτσι προσδίδει κύρος το θέατρο στην ίδια τη ζωή, θέτοντας στο προσκήνιο εκείνο που ονομάστηκε ο «μέσα των πραγμάτων κόσμος.»

Η μνήμη του Μάτεσι επανέρχεται απόψε για μια άλλη αιτία. Για εκείνο το μικρό του στίχο που κρύφτηκε για πάντα στα ωραία του πεζά. Είναι απαιτητικό το αγώνισμα του ανθρώπου, φωνάζει ο Μάτεσις, σκορπώντας σαν πνεύμα μες στις σκοτεινές μας γειτονιές. Βαθιά και αναλλοίωτη η αλήθεια, αλλιώτικο ευαγγέλιο και άξονας της πίστης. Μια παραδοχή που θα μας παρηγορεί για πάντα, όταν θα ασκούμαστε στα καινούρια πεδία της βολής. Μονάχα για τούτο θυμάμαι απόψε τον Παύλο Μάτεσι. Στο διάβολο λέξεις όπως ρεαλισμός ή ουμανισμός. Ο Βαλερύ κάποτε είπε πως δεν ξεδιψάς μονάχα μ΄ετικέτες και αφορισμούς.

Στις γιγάντιες πίστες της πόλης, κάτω απ΄τα φώτα των θεάτρων που κοιμούνται σαν παιδιά και σαν ονειροδρόμια, θα βρεις μια φιγούρα όψιμη πολύ. Θα΄χει στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη την ειρωνεία του αρχαίου παιχνιδιού, εξαπολύοντας χρώματα. Συνηθισμένος στις θύελλες τούτης της διάσπαρτης πολιτείας, κουρασμένος απ΄το άπειρο που έγινε πια αφόρητο δεν μεριμνά για τους θεούς και τα είδωλα. Κάτω απ΄τα πολύχρωμα λαμπιόνια του κίτρινου, συνοικιακού καφενείου, σαν τον τελευταίο θαμώνα ενός καλοκαιριού κρατά το μυστικό, χειροκροτώντας ανένδοτα τα ανθρώπινα πάθη.

Κυρίες και κύριοι ο αξιότιμος κύριος Μάτεσις.

*

©Απόστολος Θηβαίος

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under critique, Ανταποκρίσεις, Δοκίμιο