Διώνη Δημητριάδου, Ακίνητο νερό -ποίηση

dimitriadou25.1.16

fav-3

(“Man dying –
Harbor lights
on still water”
Jack Kerouac)

Ούτε απλός κυματισμός
να συνοδεύσει
με το θαλάσσιο ψίθυρο
την πολυκύμαντη ζωή.

Ούτε λευκά θαλασσοπούλια
με ισοζυγισμένο πέταγμα
να φέρουν βόλτες στο λιμάνι,
μια κουστωδία
στην έξοδό σου τη στερνή.

Ακύμαντη επιφάνεια του νερού
και δυο μονάχα ταπεινοί
-από παλιά ναυαγισμένοι-
στις πέτρινες προβλήτες
ακροβολισμένοι
σε στάση αναμονής
για μια λυτρωτική απρόσμενη παλίρροια,
που να σαρώσει κομμάτια κι απορρίμματα
από ζωή θρυμματισμένη,
ανέξοδα, φτηνά σπαταλημένη.

Θα το ‘θελες καράβι αλιμένιστο
να ταξιδεύεις χωρίς σταματημό
σε υδάτινα τοπία
και να αγναντεύεις μια στεριά
απόμακρη, βουβή.

Με μια σχεδία ατομική
σαλπάρει το θαλασσινό ταξίδι
και μόνο οι εκλεκτοί το εννοούν.
Οι άλλοι φεύγουν ομαδόν
ψαρεύοντας τον βέβαιο πνιγμό.

Νυχτώνει στο λιμάνι
κι όσοι ξεμείναν αναμένοντας
αποχωρούν.
Μονάχο κι ασυνόδευτο
σ’ αφήνουν
με το στερνό αντιφέγγισμα
των φώτων στο βυθό.

Ταξίδι αταξίδευτο
σε ακίνητα νερά.

fav-3

Απλοί ναυτόπαιδες

Από τα υγρά αμπάρια ανασυρμένο
κει πάνω στο ψηλό κατάρτι
με το ‘να χέρι αντήλιο
να προνοεί θαλασσινούς κινδύνους,
σ’ ένα ορίζοντα
που ο ίδιος δεν ορίζει.

Μα αυτός -απλό ναυτόπουλο-
δεν τα νογάει αυτά,
μονάχα ψάχνει
μέσα απ’ τα μπλε τα σκοτεινά
να δει τη στέρεη γη,
να γαληνέψει ο σαλεμένος νους
απ’ τη θαλασσινή αντάρα.

Κι εμείς, όλοι ναυτόπαιδες,
μπαρκαρισμένοι βίαια και άτσαλα,
σε ναυτικούς με απροθυμία μασκαρευόμαστε,
λες και έτσι αλλάζει ρότα το πλεούμενο.
Κι όσο για χώμα να πατήσουμε
ούτε κουκίδα μαύρη
ν’ αγναντέψουμε,
κι αν πεις για τέλος ταξιδιού
ούτε μια τρικυμία αληθινή
να μας φουντάρει στα βαθιά.

Χωρίς ψευδαίσθηση καμιά
για τόπο ιθακήσιο,
όλο στο κύμα ανάποδα θα πλέουμε.

*
©Διώνη Δημητριάδου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση