Κατερίνα Λιαράκου, Παραλογή

liarakou3.12.15

fav-3

Ήτανε μέρα βροχερή, μέρα καταραμένη,
Μπήκε στο δάσος η αυγή, του ήλιου η χαϊδεμένη.
Μόλις την είδε από μακριά, έφτιαξε μιαν αρπάγη
Απ’ τον λαιμό την έσυρε και στο βουνό την πάγει.
Στο δίχτυ της αγάπης του χρυσό πουλί την κλείνει,
Ματώνει ,κλαίει, τη χτυπά αλλ’ ο καημός δε σβήνει.
Της έφερνε ροδόνερο τα χείλη να ξεπλένει
Και ρόδια κατακόκκινα το αίμα να πληθαίνει.
Πέρασαν μήνες δώδεκα στου έρωτα τον πόνο
Δίχως να πάρει την καρδιά μα το κορμί της μόνο.
Έως που ένα δειλινό στο σπίτι την κλειδώνει,
Τρέχει στο δάσος το πυκνό και στήνει μιαν αγχόνη.

Θάνατε, τα μαλλάκια της που ‘ τανε σαν γεράνια
Κάνε να πνίξουν του φονιά τα φθονερά ρουμάνια.
Ήλιος να μην τον ξαναδεί, μέρα να μην αλλάξει
Το ριζικό του το κακό άλλον να μη ρημάξει.

 

*
©Κατερίνα Λιαράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Austria 2007″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση