Θανάσης Πάνου, O Samurai και ο Σπαρτιάτης

panou22.12.15

fav-3
«Οι Σοφές σκέψεις
το οπλοστάσιο του νου
το αναίμακτο»
(Haiku)

Ο samurai, bushi, Taika Shirakawa, πριν τη μάχη εστίαζε τη ματιά του στην άκρη του ιερού σπαθιού του που άγγιζε με σεβασμό τη γη. Το σπαθί σηκωνόταν από το έδαφος με μια εισπνοή από το ένα έως το πέντε. Με ανορθωμένο και γεμάτο οξυγόνο το στήθος, κρατώντας την αναπνοή του, με το σπαθί ψηλά στον ουρανό και με απόλυτη ακρίβεια έκοβε τον καρπό από τα ψηλά μέρη ενός δένδρου μετρώντας από το ένα έως το εφτά.

Πριν πέσει ο καρπός στη γη στην εκπνοή από το ένα έως το πέντε έπρεπε να έχει εκφέρει ένα χαϊκού δυνατά. Αυτή η μετρημένη αναπνοή, σε χρόνους πέντε ,επτά, πέντε και η δεκαεπτασύλλαβη απόδοσή της με μια εικόνα συναισθήματος, της φύσης ή της εμπειρίας, ήταν και η μέγιστη άσκηση αυτοσυγκέντρωσης του. Με πνευματική ηρεμία κατόπιν ριχνόταν στη μάχη πιο λυσσαλέα και ως αδυσώπητος μαχητής έσπερνε τον τρόμο στους αντιπάλους του Έτσι, ο Taika Shirakawa, συνέχιζε αήττητος την μάχιμη μοναχική πορεία του .

Κάποτε όμως, σε μια μονομαχία, σε μια άλλη χρονική οπή, βρέθηκε αντίπαλος με έναν Λακεδαιμόνιο, τον Αρίμνηστο , αήττητο και ξακουστό πολεμιστή. Πρώτη φορά βρήκε τόσο άξιο αντίπαλο. Τα σπαθιά τους έβγαζαν σπινθήρες, φλόγες που φώτιζαν όλη τη νύχτα. Το ξημέρωμα, τα χέρια τους αδύναμα δεν μπορούσαν πια, να κρατήσουν το βάρος των όπλων .

Εξαντλημένοι,έγειραν μπροστά τα σώματα τους και αγκαλιάστηκαν.
Έπρεπε όμως , όπως σοφά ανέφερε το αρχέγονο πρωτόκολλο των μαχητών, ένας να είναι ο νικητής.

Αποφάσισαν να συνεχίσουν τη μάχη με τα βραχύλογα -ολιγόλεκτα ρητά τους, το νοητικό απόσταγμα της προσωπικής εσωτερικής τους μάχης για την αυτογνωσία. Θα ήταν μια δίκαια αναμέτρηση γιατί και οι δύο κάτεχαν καλά από τους σοφούς δασκάλους τους αυτή την πνευματική άσκηση. Γαλουχημένος ο ένας με την αυστηρότητα της μετρικής των χαϊκού και ο άλλος με την σοφία και την βραχυλογία των δελφικών ρητών, ρίχτηκαν στη νέα μάχη, καθισμένοι απέναντι, κατάχαμα στη γη…

Η φύση ολάκερη, με όλα τα πλάσματά της, απέκτησε την πλουσιότερη ποιητική καταγραφή μέσα από τα χαϊκού του Σαμουράι και χαρούμενη μητέρα αγκάλιασε και την σοφία του ανθρώπου με τις δελφικές επιταγές του έλληνα μαχητή. Ήταν η τέλεια στιγμή της σπείρας της ζωής, γιατί ήταν τεράστια έλλειψη ο άνθρωπος αποκομμένος , να μη λογίζεται ως παιδί της μάνας γης.

Σαμουράι :
-Φτύνω κουκούτσι
φυτρώνει στη γη καρπός
Θάνατο νικώ.

Σπαρτιάτης:
-Το γνωστικό σου
Οπλοστάσιο ζητά
Δελφικά ρητά

..
Και άλλα πολλά λεχθήκανε, σε μια αλυσιδωτή σειρά το ένα μετά το άλλο, χωρίς καμία διακοπή ώσπου γινόταν ένα το νόημα, μέσα από την αλληλοσυμπλήρωσή τους.


Σήμερα στο νησί Awaji κοντά στην πόλη Hyogo σε ένα μικρό αμόλυντο από τον σύγχρονο τεχνοκρατικό πολιτισμό χωριό, οι κάτοικοι γνωρίζουν αυτήν την επική μονομαχία και ξέρουν πως δεν τέλειωσε ποτέ. Τις ξάστερες τις νύχτες μάλιστα, σηκώνουν όλοι μαζί τα μάτια τους στον ουρανό, δίπλα στον αστερισμό του Βοώτη και βλέπουν τους σπινθήρες από τα λόγια των μονομάχων και όλοι μαζί αφουγκράζονται τους δυο πρωτόλιους πολιτισμούς, σε μια κοινή γλώσσα αρχέγονη να μάχονται κτίζοντας την ανθρώπινη σοφία.

Σε αυτή την αέναη μάχη , που και οι αντίθετες σκέψεις ως μονομάχοι, ανοίγουν την εσωτερική όραση σε κάθε μοναχική πορεία…

HAIKU ΚΑΙ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ
Ο συγκερασμός της παλιάς Ιαπωνικής στιχουργικής φόρμας/τεχνικής με την βραχυλογία της Ελληνικής σκέψης και την βαθιά σοφία που την διακρίνει , την φύση αλλά και τον άνθρωπο ως αναπόσπαστο τμήμα της , αποτελούν ένα νέο δυναμικό και πολύ ενδιαφέρον πεδίο εκφραστικού πειραματισμού…

*

©Θανάσης Πάνου

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία