Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αφιερωμένο στα τραγούδια

thiveos17.11.15

fav-3

Σώματα ιερά,
Αφοσιωμένα
Στους μερακλήδες
Κ. Βάρναλης

Απόψε πείστηκα πως τα τραγούδια είναι κρυμμένα ποιήματα. Απόψε που άκουγα τους στίχους σου πείστηκα. Θέλουν μια και ξεχύνονται έξω μ΄όσα μπορούν και εννοούν. Με συγκλονίζουν περισσότερο και από την αποκαρδιωμένη μου ζωή ή τις έξαλλες βραδιές.

Μα με τον όμορφο, τον τρυφερότερο απ΄όλους τους ρυθμούς. Έρχονται συνήθως νύχτες, για χρόνια ολόκληρα. Σε κερνούν ρεύμα ηλεκτρικό, όπως οι φίλοι μου απ΄την ανατολή. Κάτι σπάει μ΄αυτά τα τραγούδια, κάτι ακτές μισοειδωμένες αγγίζεις σε καλοκαίρια μελλοντικά. Μια ρωγμή ίσα με τα μάτια, εκεί ανάμεσα, σινιάλα χαμένα. Τα τραγούδια γεννιούνται μες στη μοναξιά. Σαν τους καταφρονεμένους, μαθαίνουν να επιζούν.

Σιγά σιγά, διακριτικά και ευγενικά πολύ τώρα που όλα επιτρέπονται, ορκίζομαι στα τραγούδια και υποκλίνομαι σ΄όλες τις εποχές που μου αναλογούν, πως σ΄όλες τις λέξεις τους θα δίνω σημασία.

Μπροστά στα τραγούδια να δείχνεις σεβασμό. Μα μέσα στα μεγάλα τραγούδια να δίνεις αίσθημα και ν΄ αφοσιώνεσαι σαν ν΄αγάπησες κάτι πολύ και τώρα το΄χασες. Ντρέπομαι γιατί κάθε τόσο πρέπει να εξηγώ το γιατί και το πώς.

Με τον τρόπο που τα πράγματα πρέπει να λέγονται σου λέω ν΄αφήνεις τα τραγούδια μες στα μάτια σου, να μην ξεβάφεσαι απ΄τα πάθη. Με φόρα να δίνεσαι στα πεπρωμένα, σαν στίχος να παρουσιάζεσαι στην Ιουλιέτα σου που σ΄είχε εδώ και αιώνες νεκρό, να κρέμεσαι απ΄τα χείλη της.

Γι΄αυτούς τους λόγους και μια αίσθηση που δεν μπορώ να σου περιγράψω αφήνω την Κυριακή να ξημερώσει μέσα μου. Να εισβάλλει σαν αέρας στις αυλές, ξεσηκώνοντας θύελλες, ιστορίες ολόκληρες. Μαρτύρια αγίων και ανωνύμων. Οι στίχοι σου δικαιώνουν τα τραγούδια για τώρα και εις τους αιώνας. Ποιος το περίμενε πως παιδιά μεγαλωμένα στην στις παλιές πλατείες θα ΄σωζαν γειτονιές ολόκληρες και ονόματα. Αργυρώ, Μαρία όλων των χρονολογιών,των συρμών, των πιο σταθερών απ΄τις τροχιές. Ποιος το περίμενε πως απόψε θ΄άναβαν όλα τα φώτα και εγώ στους εξώστες ευτυχισμένος όσο ποτέ θα κερνούσα τους περαστικούς, κρατώντας αυτή τη νύχτα βαθιά μες στην καρδιά μου.

Ετούτο το τραγούδι απόψε είναι βήμα μετέωρο. Τ΄ωραίο άλμα σ΄αδέσποτους ουρανούς. Και εγώ που αργά μαθαίνω να λέω την αλήθεια θέλω κάτι να πω μα μήτε ταλέντο, μήτε τη χάρη έχω των τραγουδιών και όλο αποτυγχάνω. Τα τραγούδια είναι οι ωραίοι θεοί με τα ρόδα. Αυτό κρατήστε μόνο και όλη μου την αγάπη.

Διάβασε δυνατά και ύστερα αποφάσισε να σβήσει κάθε λέξη, κάθε μαρτυρία. Όσο και αν έγραφε ποτέ δεν θα ΄σωζε όλη εκείνη την ομορφιά που χάθηκε μεμιάς απ΄τα μάτια μας. Αφιέρωσε μια στιγμή στα καμένα φιλμ, στ΄απελπισμένα τραγούδια του Παρισιού που έφθανα τότε από παντού. Υπέκυπτε στα τραύματά του, ξανά και ξανά.

*

©Απόστολος Θηβαίος
φωτο© Στάτος Φουντούλης-agrimologos.com -Miradouro de São Pedro de Alcântara, Lisboa, Sep.2015

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under Ανταποκρίσεις, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία, πεζοποιήματα