Ι. Ν. Κυριαζής, Ο μύθος του σπηλαίου

Kyriazis5.11.15

fav-3

Μέσα σε σπήλαια, χαμένα
μάτια απλανή και πλανεμένα
σκιές κινούμενες κοιτούνε
κι αληθινές τις θεωρούνε.

Δεν είναι αυτοί όμως οι φταίχτες
μα οι άγνωστοί τους κουκλοπαίχτες·
κρυμμένοι πίσω από πάγκους
κινούν τα νήματα με σπάγκους.

Μα αν ένας έβγαινε απ’ το σπήλιο
και πρωταντίκριζε τον ήλιο
που τις σκιές όλες γεννάει
νερό που τον αντανακλάει,

αυτό το άλμα προς τη γνώση,
μ’ απόγνωση θα ’χε πληρώσει…
Δύσκολο πόσο, να πιστέψει
πως τόσα χρόνια του ’χαν κλέψει

και ζούσε μες στις ψευδαισθήσεις…
Με ποιον και πού και τι να ζήσεις;…
Αχ, να γυρνούσε στη σπηλιά του
να πει τι έμαθε η αφεντιά του…

«Σπάστε κι εσείς την αλυσίδα
στο φως να δείτε ό,τι είδα.
Αυτό που παίρνετε γι’ αλήθεια
είναι μονάχα παραμύθια.»

Μα αν τα σκοτάδια τον τραβούσαν;…
Μαζί του οι άλλοι αν γελούσαν;…
Αν όλοι τους τον κοροϊδεύαν…
τα λόγια του αν δεν τα πιστεύαν;…

Μήπως καλύτερα να ζούσε
μόνος, να μην ξαναγυρνούσε
μες στο σκοτάδι, μες στο ψέμα…
Δεν τρέχει μες στους ίσκιους αίμα.

Μα αυτό που ήταν αν ξεχάσει
κι όλους τους άλλους αν τους χάσει
το φως που βρήκε τι θα κάνει;
Σκιά θα γίνει, θα πεθάνει…

Άναψε λάμπα πετρελαίου,
παίξε το μύθο του σπηλαίου·
γίνε ένας μύστης αοράτων -
στέκει από πίσω σου ο Πλάτων…

*

©Ι.Ν.Κυριαζής, ποίημα εμπνευσμένο από τον πλατωνικό μύθο του σπηλαίου.
φωτο: Boca do Inferno, Costa del Sol, Portugal.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση