Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, “τους ξεγραμμένους, αυτούς” -ποίηση

kaitatzi1.9.15

fav-3

Πέτρες βαριές στο στήθος

Γι’ αυτούς που πλήγωσα
Που πρόδωσα
Που δύσκολη στιγμή εγκατέλειψα
Πολύ λυπάμαι
Τους ξεγραμμένους
Αυτούς, που απ’ την αυλή μου
Σαν αγριάδα, βίαια ξερίζωσα
-σκληρό, ανώριμο θα πείτε,
ναι σκληρό, πολύ σκληρό
τόσο για μένα, όσο και γι’ αυτούς
κι οδυνηρό, μα αναπόφευκτο-
Πέτρες βαριές στο στήθος
Τους κουβαλώ διαπαντός εντός μου

2.4.05

fav-3

Οι κούκλες

Οι κούκλες που έχουν μόνο μάτια
Μ’ αρέσουν πολύ
Μάτια διεισδυτικά κι αισθαντικά
Μάτια που άλλοτε γελούν
Κι άλλοτε πάλι κλαίνε
Ανάλογα πάντα πως τις βλέπεις
Έτσι όταν γελάς, γελούν κι αυτές μαζί
Κι όταν κλαις, κλαίνε κι αυτές
Μια τέτοια κούκλα θα ‘θελα να ‘χω
Τη λύπη μου για να μοιράζω
Κι αν μια στις τόσες λίγη χαρά γευτώ
Μ’ αυτή την κούκλα να την διπλασιάσω
Θα μπορώ

*

©Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη -Δυο ποιήματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της «Βότσαλα»
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com “Αυγουστος στο πλοίο, 2013″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση