Ασημίνα Λαμπράκου, Το γένος Νεφέλες

lambrakou8.7.15

fav-3

III.
ολάνθιστα και πώς τολμάς έτσι τα στήθια σου να δείχνεις λόφους
μικρούς κι οι κορυφές καρποί εις τους σπουργίτες
κι τ’ ανάμεσα του ποταμού τους στα δάχτυλα λαγούμι όπως
στη κατεβασιά τ’ ιδρώτα τους γυρεύουν να τα πνίξουν πουλιά
κι αετούς και βλέφαρα και μάτια όπως σε καταπίνουν γλείφοντας
(αχόρταγα) κι εσύ, α, εσύ Νεφέλη! στων γυναικών να μη λυγάς
τη ξεδιάντροπη λιγούρα και των γλουτών σου την ορμή και της
κοιλιάς την άλμη σα νιούτσικο ζωάκι να κοιτάς πως να τους
προσφέρεις και να γλεντάς το πάθος τους και το ζήλο το μεγάλο
ποια να σ’ αγγίξει το μπορεί και ποια δεν το τολμάει μον’ μένει
η άμοιρη τα δικά της να κορφολογάει στήθια κοιλιά και κείνη
τη πηγή που ξεχασμένη έχουν άντρες κι όσες την άγγιξαν
στο παρελθόν γυναίκες

κι αν άντρας στο μεταξύ σε δει διόλου δεν διστάζεις τα πόδια
το ανάμεσα στα μάτια του ν’ ανοίξεις κι όπως φωτιά σε κάνανε
των γυναικών τα χάδια εκεί να στάξεις αναστεναγμό τα μάτια σου
να λάμπουν και το χρυσό σου του κορμιού λιωμένο να τινάξεις
στα μάτια του τις κόγχες του και των χειλιών την άκρη να το γευτεί
να πλανηθεί τα πόδια να φιλήσει και των μηρών τη κορυφή με πάθος
να σου αγγίξει όπως τη φλόγα σου το λιώμα σου το στάγμα και
το μύρο θα δίνεις στο προσκυνητή σαν Εύα τ’ άγιο μήλο

πως έρωτας είσαι να σου πω ήθελα Νεφέλη
μ’ εσύ είχες ήδη ανοίξει τα πανιά στα άλλα
μονοπάτια τα άπιαστα τ’ αγύριστα των γυναικών
των άλλων π’ αγάπη δίνουνε αγάπη για να παίρνουν
κι όπως τον έρωτα γλυκά τον ξεγελάνε πλανεμένες
βγαίνουνε και το δικό τους ξεγελάνε τον εαυτό
τον κύριο το μέλλον και το γένος ._

 

*
©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Η Νεφέλη μου, 2008″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση