Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Νύχτα των σιωπών

karagiannopoulos7.5.15

fav-3

Ι.

Βρέχει. Στο παράθυρο κοχλάζουν μνήμες.
Δυο γκριζοπράσινα μάτια, μιαν αγκαλιά πολυδάπανη,
φιλί πληρωμένο με αργύρια στεναγμών, ολόδροσες στιγμές
τοκογλύφου χρόνου. Βρέχει. Στο στόμα στεγνό το έδαφος σου
θρυμματίζεται.

ΙΙ.

Στο κρεβάτι κι απόψε στριφογυρνώ την έλλειψή σου.
Αγκάθινο στεφάνι τα δυο σου μάτια λάμπουν
πίσω από την σκιά.

Τίποτα δε βαστά τούτο το βάρος.
Η σιωπή χαράζει και χαράζεται από την ίδια απροσδιοριστία.
Είσαι εσύ ή η έλλειψή σου που δαμάζει το κορμί;

ΙΙΙ.

Φοβάμαι. Είναι η νύχτα των σιωπών
που πικρίζει το φεγγάρι.

Φοβάμαι. Αργοκαίει πίσω από εσένα
μιαν απουσία στο διπλό κρεβάτι.

Φοβάμαι. Τα φαντάσματα οσφραίνονται
την μοναξιά.

Φοβάμαι. Γιατί ποιος ξέρει πότε θα ξανασυναντηθούμε.

ΙV.

Μια χούφτα ξυράφια οι στιγμές στην αγκαλιά σου.
Νεκροζώντανος από την έλλειψή σου.

Τελικά, ποιο μονοπάτι να διαλέξω;

V.

Χαράζω στην φλέβα των ονείρων μου
μια πόρτα αργυρή,
με μεγάλα χαρούμενα ανάγλυφα φιλιά
και μιαν αγκαλιά όμοια με την δική σου.

Σε περιμένω. Το κλειδί το έκρυψα κάτω
από το χαλάκι.

Μην αργήσεις.

 

*
©Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση