Ευστράτιος Αθανασάκης, “Πειρασμοί ντυμένοι οι έρωτες” -ποίηση

athanasakis6.7.15

fav-3

Αυθάδεια

Συλλογίζομαι πως ποτέ τόση ευδαιμονία
δεν ήταν μακρύτερα απ’ ότι είναι τώρα:
των χιλιομέτρων της απλώνεται μ’ αντρεία
πλατύτερα, όπως ποτέ ψυχοφθόρα,

κορδώνεται αλύγιστη κι αποκρύπτει,
ακούστε, μόνο γι’ αυτό σας γράφω,
τα πολυπόθητα της δώρα θρύβει
ακούστε, όνειρα μουγκρίζουνε στον τάφο.

fav-3

Εικασία

Τόσα χρόνια στον κήπο μας
δε χαρήκαμε δυο λουλούδια ανθισμένα.

Σαν οι ψυχές μας αναιδείς για χρόνια
μαραμένες να κάθονται στο έδαφος
καταπράσινες με δηλητήριο αιώνια
σαν ο σκοπός τους παραμένει άταφος.

Ποιος ξέρει το καημένο
πόσες πίκρες μέσα του κρατά;
κι ούτε κουβέντα το ευλογημένο
μία σε μας δε μαρτυρά.

Ίσως ούτε το ίδιο να μην ξέρει,
ίσως γι’ αυτό να τα ‘χει χάσει εντελώς.
Κι ακόμη περιβόητο το ρητό στέκει,
είναι διαβόητος ο σκευωρός:

όλα απ’ το χώμα γεννιούνται
κι όλα στο χώμα επιστρέφουν.

fav-3

Έρωτες αυτοσχέδιοι

Εν όψει άφιξης εκκωφαντικής άνοιξης
-μέρα Μαΐου θα ‘ναι μάλλον-
σφαλιστά τα μάτια κράτα, έρωτα μη δεις άλλον.

Πειρασμοί ντυμένοι οι έρωτες
απαράμιλλες ηδονές θα σου κελαηδούνε
αρώματα μεθυστικά θα σου κερνούνε
κι ένα σου φιλί αδιάλλακτα θα γυρεύουν
κατόπι, έτσι πανούργοι ήταν από παντοτινά.

Μη στέκεσαι αμήχανος. Στο δίλημμα αφιερώσου
σ’ έκδοτες έρωτες ανεπιφύλακτα ενέδωσε
ή τα μάτια ανυπερθέτως κράτα σφαλιστά.

Διχασμένος και αμήχανα
απόλαυσε με τα μάτια σφαλιστά.

fav-3

Ατσάλινη συρραφή

Τόσα τραύματα
να καταφέρω να μπαλώσω πώς;
Πόσα ράμματα
να βάλω να επανορθώσω επιτυχώς

τη σύνθλιψη τη σαρκική;
Φαίνεται θα χρειαστώ
επείγον καθαρισμό βαθύ∙
μα προβλέπω θα αιφνιδιαστώ

απ’ το βαθμό της καταστροφής
βίαια που υπέστη μου η σάρκα.
Σάρκα που ατροφεί ημιθανής,
τώρα σύγκλειση απαιτεί τάχα.

Προφανώς ακολουθεί
επώδυνη επούλωση
άφθαρτη ουλή
κι έκπτωτη ανάρρωση

σαν ουδεμιά
α, συλλογίζομαι ειδικά η τελευταία
μοναδική κληρονομιά
δε τη λες δα κι αμελητέα.

fav-3

Ολόλευκο στεφάνι

—————–Μου έστειλες προχτές
αστραφτερά λευκά λουλούδια,
—————————τι να τα κάνω αμαθές;

—————–Στον τάφο να τα βάλω
αγκαλιά να τα κρατώ στολίδια
—————————ματιά μου∙ ελεγεία να σου ψάλλω.

*

©Ευστράτιος Αθανασάκης
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Ηράκλειο, Αυγ. 2014″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση