Μαριάννα Πλιάκου, “κι έβλεπα τα γραμμόφωνα της λέξης σου να λιώνουν” -ποίηση

pliakou3.7.15

fav-3

Σιωπή (Ι)

1/6

Στα γόνατα της μέρας σκαλώσανε της πείνας τα μυρμήγκια
και στου ήλιου τη σπηλιά, μαύρα χρυσάνθεμα φυτρώσαν.

Της δίψας μας το στρέμμα ποδοπατούν βουβάλια
και της φωνής τα ρούχα στένεψαν στο σεντούκι.

Σαράντα αιώνες τώρα
το φίδι σκαρφαλώνει στου μετώπου σου την άκρη,
και σκάει μες στα χέρια σου ανάπηρο πουλί.

Σαράντα αιώνες τώρα
σε σέρνει το βατράχι της υπόσχεσης
κι αφήνει στη φωλιά σου αυγό, του φόβου το κοράκι.

fav-3

2/6

Κι εγώ, που τόσο ανήμπορη το χέρι σου κρατούσα
κι έβλεπα τα γραμμόφωνα της λέξης σου να λιώνουν,
δε μπόρεσα να σβήσω τη σελήνη αυτή του Χάροντα.

Γιατί το τάμα είχε γίνει από καιρό
και η φωνή του γέροντα γεμάτη κοπριά έφερε τα σκουλήκια.

Γιατί ανέμελος δεν είν’ ο χρόνος,
και το καράβι του Μαγιού γεμάτο τρύπες μας κοιτά.

fav-3

6/6

Και τώρα που το χορτάρι σπαρταρά
κι ο μεγάλος πατριάρχης δένει τις τούφες του σε κότσο,
τώρα και τα κοχύλια κόβουνε τη θάλασσα σε φλούδες.

Και τώρα που ό,τι αγάπησα στολίζει τον λαιμό της λήθης
κι ο κόμπος της αρνήσεως σφίγγει τα ρούχα της ημέρας,
τώρα και το σπουργίτι καταπίνει τα φτερά του.

(Και τώρα
το παμφάγο Τίποτα)
…………..

Μ’ αν τίποτα απ’ το τίποτα δεν γίνεται,
αυτό το Τίποτα θα μείνει ορφανό,
και θα χαθεί στο τίποτα και πάλι.

Κι ο Παρμενίδης, μια για πάντα θα σωπάσει.

pliakoubk3.7.15*
Από την
ποιτική συλλογή
της ©Μαριάννας Πλιάκου:

“Σιωπή”

εκδόσεις Πολύτροπον

φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Ανγκόνα-Πάτρα 2012″

.

.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση