Βερονίκη Δαλακούρα, Οι φίλοι μου και η σκιά κατοίκησαν στην άμμο -ποίηση

dalakoura21.6.15

fav-3

Elvira

Στο λεωφορείο, μεσημέρι. Όλες οι θέσεις κατειλημμένες. Δυο ή τρεις όρθιοι, η διαδρομή συνηθισμένη. Λίγο πριν το τέρμα, σε μια μεγάλη διασταύρωση, ο οδηγός αλλάζει πορεία. Ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας, όμως εκείνος αδιαφορεί. Οι επιβάτες εξαγριώνονται. Παρακολουθώ αμίλητος. Περισσότερο με ξαφνιάζει η ηρεμία του οδηγού. Δίχως αμφιβολία ακολουθεί μία από τα πριν διαγεγραμμένη πορεία. Τον πλησιάζουν ουρλιάζοντας. Έχουμε βγει από την πόλη. Μερικοί δοκιμάζουν να επιτεθούν. Άλλοι κρεμιούνται από τα παράθυρα ζητώντας βοήθεια. Οι ηλικιωμένοι αναρωτιούνται μήπως ο οδηγός έχει δίκιο, αν έχουν ανέβει σε λάθος λεωφορείο που κατευθύνεται στην εξοχή. Είμαστε έξω από την πόλη. Περνάμε μέσα από χωριά της Αττικής. Περιοχές άγνωστες. Όλοι απελπισμένοι κλαίνε, ελάχιστοι αντιστέκονται ακόμη. Παρακολουθώ αμίλητος. Το βράδυ αντιλαμβάνομαι ότι πλησιάζουμε τη θάλασσα. Μες στο σκοτάδι το λεωφορείο σταματά, όμως όλοι καρφωμένοι στα καθίσματα παρακαλούμε να μην ανοίξουν οι πόρτες να μην βρεθούμε ολομόναχοι σ’ αυτό το απέραντο λιβάδι.

fav-3

Μυστικό θέμα

Αυτή είναι η οικογένειά μου. Αυτή η λέξη, αυτό το κρακ από τα μέσα. Αίνιγμα τα χέρια. Πέτρες μαρτυρούν το έγκλημα που δε θα διαλευκανθεί. Ο σκύλος με το τραγουδιστό κλάμα δοκίμασε ανθρώπινο κρέας και έφτυσε καταγής. Άσπρα χέρια μνημόσυνο της εποχής. Η κίνησή σας στραγγαλίζει οδηγείτε τα δάκτυλα ραντίζοντας τον χρόνο με μυρουδιά που δύσκολα θα εντοπιστεί. Δεν υπάρχετε. Οι φίλοι μου και η σκιά κατοίκησαν στην άμμο προσωρινά, είπαν, δόλωμα για την αρχή.

fav-3

©Βερονίκη Δαλακούρα
φωτο©Στράτος Φουντούλης – agrimologos.com “Λέρος 2008″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση