Αντώνης Φωστιέρης, “Το βουητό του ωκεανού· το βουητό” -ποίηση

fostieris15.5.15

fav-3

Ωδή από χάσματα

Τώρα μεγάλωσα και μου είναι αδύνατο να φανταστώ μιαν αλφαβήτα
Που να ξερνάει τα σύμφωνα και να κρατάει τα φωνήεντα
Τα γράμματά της όλα. Υάκινθοι
Χωρίς τα θήτα και τα νί τους πως ν’ ανθίσουνε
Σε σκοτεινό παρτέρι ακούσματος
Ως ασυνήθιστο επιφώνημα πτώσης.
Ωδή από χάσματα – Υ ά ι ο ι ! -
Να μπαινοβγαίνει ο άνεμος στο στήθος – Υ ά ι ο ι ! -
Καθώς μωρό που μόλις έσκασε απ’ τ’ αυγό του έσκουζε
Στην μητρική του διάλεκτο της μήτρας:
Ω ά ! ω α !
Σπαρακτικά κι ας μην το ξέραμε: Ω ά ! ω α !
Μ’ όλη τη γενετήσια δύναμη των φωνηέντων.

*
Ο ήχος του κόσμου

Μικρή μου γόησσα μην αποκρούεις τον έρωτά μου -
Πάντως να ξέρεις πως δε σ’ έχω ερωτευτεί. Κι αν σε τραγούδησαν
Οι ποιητές των εποχών κι άν σου ‘ψάλαν
Με λύρες από τρίχινες χορδές
Μάθε λοιπόν, οι ποιητές είναι μαλάκες όλοι τους
Αλλιώς δε θ’ άφηναν
Να τους φωνάζουν ποιητές. Ακούμπησε
Το τρυφερό χεράκι σου από νερό κι από πάνω άνεμο
- Έτσι δε σού ‘λεγαν αυτοί οι ανεκδιήγητοι; -
Στο μέτωπό μου. Ο πυρετός
Η φυσική θερμοκρασία ενός κορμιού
Που κατουράει τη δάφνη και αψηφάει τον ψύθυρο
Του πνεύματος που ξεψυχάει. Ακούμπησε
Τη ρόγα του βυζιού στα χείλια μου
Κι άσε τη γλώσσα μου να γλείψει άλαλη
Το βάζο του ρίγους σου. Γόησσα μικρή
Με στίχους δεν υψώνεται κανείς σε οργασμό
Ούτε τα ψώνια ετούτα γύρω γύρω σου που χύνουνε
Γαργάρες από λέξεις. Άκουσε
Τους παφλασμούς τα μουγκρητά ή τα κλάματα:
με τέτοιους ήχους πλάστηκε ο κόσμος. Άκουσε
Το κρώξιμο – ή το βρυχηθμό
Του λιονταριού που είναι ο κόσμος. Άκουσε
Το βουητό του ωκεανού· το βουητό·
Κι όχι το αμέριμνο τραγούδι των ψαράδων

*
©Αντώνης Φωστιέρης, πρώτη δημοσίευση περιοδικό “λέξη”, Οκτ. 1987, τ.68
φωτο ©Στράτος Φουντούλης -agrimologos.com -”Βρυξελιώτικη σύνθεση 2012″

Ευχαριστούμε τη “λέξη” για τη διαδικτυακή διάδοση και διάσωση των κειμένων της.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση