Γιώργος Δουατζής, “κι έφυγε περπατώντας πάνω σε αποσιωπητικά” -ποίηση

douatzis1.4.15

fav-3

Δεκανίκια

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο είπα κι άρχισα να γράφω με τα δάχτυλα στο σκοτάδι και τότε πήρε να μικραίνει ο ίσκιος της ώσπου χάθηκε στο φως διότι τι σκοτάδι θα ήταν αυτό χωρίς το φως έστω πυγολαμπίδας

κι άρχισαν να με κατακλύζουν λέξεις
με σκέπασαν ολόκληρο
αλλά αναπνέω βαθιά
γιατί πάντα με στήριζαν οι λέξεις

σαν εκείνα τα ποιήματα
που ήταν δεκανίκια
για να περάσω απέναντι
μα κάθε πέρασμα
είχε ένα ρέμα πιο βαθύ

Μη μου τα πάρετε φώναξα
βασιλιάδες ή πιερότοι
δεν με διασκεδάζετε
κι έδειξα το μηδενικό στην πλάτη μου

αυτοί θαρρούσαν ότι έπαιζα με τις λέξεις
δεν κατάλαβαν ότι τα δεκανίκια μου
ήταν τα τεράστια στέρεα γεφύρια
που με πήγαιναν πέρα κι από τους ουρανούς
προς…

fav-3

Δεκέμβρη δωδεκάτη

Τούτη η φεγγαροστιχίδα
το ωραιότερο τραγούδι
στα πιο ερημικά γενέθλια
χρόνια μετά

ή

Σαν τον αυτόχειρα
που με το ένα χέρι βουλώνει το αυτί
μην τον ξεκουφάνει
ο πυροβολισμός στον κρόταφο

ή

Εισπράττουν τη μοναδικότητα
εκείνου που φεύγει
μόνο με τη βεβαιότητα της μη επιστροφής
κι έτσι μακραίνουν οι μικροί τους επικήδειους

fav-3

Φλύαρη αποσιώπηση

Πώς είναι δυνατόν
να μην καταλαβαίνουν ότι έζησαν;

Δεν ήξεραν
μου λέει

κι έφυγε περπατώντας
πάνω σε αποσιωπητικά
που χάνονταν στον ορίζοντα

Τότε σκέφτηκα
ότι μπορώ να γράψω
ένα ποίημα

να το διαβάζω στο ταξείδι
από την ευεργετική μελαγχολία
προς την εξοχική μου κατοικία
τη θλίψη

*

©Γιώργος Δουατζής -Από την συλλογή Σχεδίες, εκδόσεις Καπόν
φωτο©Στράτος Φουντούλης, κελιά 2012

fav-3

douatzis-bi1.4.15Γιώργος Δουατζής

Σχεδίες

Δοκίμια, Ποίηση

Εκδόσεις Καπόν

 

 

 

 

 

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση