Λεία Χατζοπούλου – Καραβία, Ένας χαρτοκόπτης σπασμένος στα δύο

xatzopoulou-karavia18.3.15

fav-3

Τούτο το απόγευμα θα γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τι, μα μέσα του μια μικρή ανησυχία του το σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ’ αλήθεια. Η μέρα πέρασε μες σε γραφεία και διατυπώσεις, που θα ‘παιρναν κι όλες τις απογευματινές ώρες, ίσως και τα’ αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματώντας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον: ένα σπανό πάρκο, μια γριά κυρία μ’ ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, μια κοπέλλα με μαύρο κότσο χαμηλά, στο λαιμό της σχεδόν, ένα…

Γύρισε απότομα πίσω το κεφάλι. Μια κοπέλλα με μαύρο κότσο και στο χέρι ένα βιολί. Το λεωφορείο φρενάρισε και στάθηκε. Πετάχτηκε απ’ τη θέση του και πήδηξε έξω. Περπάτησε ίσια κατά πάνω της και δεν παραμέρισε να περάσει.

Η κοπέλλα σήκωσε τα σκιερά της μάτια και τον κοίταξε με ήρεμην απορία. Εκείνος τά’χασε λίγο.

- Παρακαλώ, είπε. Παρακαλώ, μήπως παίζετε το Πέταγμα τη Μέλισσας; Θα ‘θελα, αν γινόταν, να το παίζατε για μένα…

Περίμενε πως θα ‘γευγε. Ήταν στ’ αλήθεια γελοίο. Μια τέτοια πρόταση εκεί, μές στη μέση του δρόμου. Η κοπέλλα με το βιολί χαμογέλασε.

- Εδώ; ρώτησε μόνο.

Περπάτησαν μαζί αμίλητοι, μές από στενούς ανηφορικούς δρόμους, ως ένα λόφο με πολλά δέντρα και καθόλου θορύβους.

- Εδώ, τη σταμάτησε κείνος.

Δε θυμότανε καθόλου το πρόγραμμα πού ‘χε τούτο τ’ απόγευμα. Μια φανταστική ανησυχία φτεροκόπαγε στο στέρνο του, σα μυριάδες φυλακισμένα, άγρια πουλιά. Αδύνατο να σκεφτεί άλλο από το Πέταγμα της Μέλισσας αυτή την ώρα.

Η κοπέλλα έβγαλε το βιολί και σταθηκε μπροστά του. Τα μάτια της χαμηλωμένα, ο λαιμός της περήφανα γυρτός. Και ξάφνου το βιολί ζωντάνεψε κι αρχίνησε να λευτερώνει τα πουλιά, τις μέλισσες, τις ρίζες των δέντρων και τη γύρη των λουλουδιών.

Ύστερ’ ακινήτησαν όλα.

- Η μέλισσα πέθανε, είπε η κοπέλλα.

- Ευτυχισμένη;

- Θέλω να σου χαρίσω κάτι.

Άπλωσε το χέρι της και περίμενε. Ήρεμη. Εκείνος έβγαλε απ’ την τσέπη του κάτι και τα’ απόθεσε στην παλάμη της. Ήταμν η λαβή ενός χαρτοκόπτη, σπασμένου στα δύο.

- Ευχαριστώ, είπε η κοπέλλα με το βιολί.

Χαιρετίστηκαν γρήγορα κι έφυγαν από δυο αντίθετα μονοπάτια. Εκείνος θυμήθηκε πολλήν ώρα μετά, πως οι διατυπώσεις δεν έγιναν κείνο το βράδυ. Ίσα που θα προλάβαινε να τις τελειώσει πριν φύγει με το τραίνο του, στις έξη, για άλλα τρία χρόνια σπουδές.

Εκείνη γύρισε σπίτι της νωρίς. Άνοιξ’ ένα συρτάρι κι έβαλε τη λαβή του χαρτοκόπτη δίπλα στο κοφτερό του κομμάτι.

Τον είχαν σπάσει στα δυο και τον είχαν μοιραστεί, τη βραδιά που θα ‘φευγε. Πάνω στην άκρη του είχε λεκιάσει μια σταγόνα αίμα από το χέρι της. Ούτε κατάλαβε πότε τρυπήθηκε. Το πρόσεξε πολύ αργότερα. Φαίνεται ότι θα’ σφιγγε πολύ το μισό της χαρτοκόπτη, σαν αποχαιρετιόνταν για πάντα, δυο χρόνια πριν.

*

Πρώτη δημοσίευση “Αθηναϊκά Γράμματα, Μηνιαία Επιθεώρηση Γραμμάτων και Τεχνών. τεύχος 17-18 Μάρτιος-Απρίλιος, Αθήνα 1960

©Λεία Χατζοπούλου – Καραβία (1932 -). Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο, αγγλική και ελληνική φιλολογία, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρωσικά και άλλες γλώσσες. Είναι δρ. Συγκριτικής Γραμματολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Έχουν εκδοθεί 49 βιβλία της: 10 ποιητικές συλλογές, 23 πεζογραφήματα και 16 θεατρικά έργα για ενήλικες και για νέους. Πολλά έργα της έχουν μεταφραστεί, δημοσιευτεί ή εκδοθεί σε άλλες χώρες, κι έχουν παιχτεί στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο ή στο θέατρο, στη χώρα μας και αλλού. Η ίδια έχει μεταφράσει έργα από διάφορες γλώσσες. Διδάσκει φιλολογικά μαθήματα και θέατρο. Διευθύνει το “Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Σμύρνης”. Συχνά συμμετέχει σε διεθνή συνέδρια. Από το 1996 οργανώνει στην Ελλάδα κάθε δύο χρόνια διεθνή συνέδρια θεατρολογίας ως πρόεδρος Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Θεατρικής Έρευνας στην Ελλάδα. Είναι Πρόεδρος του Διεθνούς Forum Θεατρικών Συγγραφέων του Ι.Τ.Ι. της UNESCO. Όλοι οι τίτλοι των βιβλίων της στο biblionet.gr

- Φωτο©Στράτος Φουντούλης, χαρτοκόπτης στη σελίδα του παρόντος διηγήματος.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία