Πίτερ Μπρουκ, ο σκηνοθέτης που «μαγειρεύει με κρέμα, αίμα και μπαχαρικά»

peterbrook

Από την εποχή που ο Βρετανός κριτικός Κένεθ Τάιναν περιέγραφε τον Πίτερ Μπρουκ ως τον σκηνοθέτη που «μαγειρεύει με κρέμα, αίμα και μπαχαρικά», υπογραμμίζοντας με ειρωνεία ότι «κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για απλότητα», έχουν περάσει 61 χρόνια, ο Μπρουκ είναι 89 ετών, ζει στο Παρίσι, και έχει ανακηρυχθεί παγκοσμίως «αρχιερέας της απλότητας», με την πιο πλούσια και πυκνή έννοια της λέξης.

Στο θέατρο όλα γράφονται από την αρχή
Της Μαρίας Κατσουνάκη στην Καθημερινή 30.11.14

Ενας από τους σημαντικότερους θεατράνθρωπους με μοναδική διαδρομή ζωής και καριέρας, άφησε πίσω του τις σαιξπηρικές υπερπαραγωγές στο Στράτφορντ και τη Βρετανία, για να αφοσιωθεί στην εξερεύνηση του σχεδόν άδειου σκηνικού χώρου, στον μινιμαλισμό, σε απόλυτο μέγεθος, κατοικώντας εδώ και δεκαετίες στο Παρίσι. Πρωτοήρθε στην Ελλάδα, στην Αθήνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα (1985), με την περιώνυμη πλέον «Μαχαμπχαράτα». Εκτοτε επισκέφθηκε αρκετές φορές τη χώρα μας με παραστάσεις του, προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας. Σε μια από αυτές τις επισκέψεις (το 2005) τον συναντήσαμε για μια πολύωρη συνέντευξη. Τον είχαμε ρωτήσει αν πιστεύει ότι έχει δημιουργήσει μια θεατρική μέθοδο. Η απάντησή του: «Για μένα μέθοδος είναι η ζωή, που δεν έχει φόρμα αλλά κινείται διαρκώς (…). Για μένα το θέατρο είναι μια συμπυκνωμένη φόρμα ζωής». Κάπως έτσι πορεύεται ο μεγάλος αυτός δημιουργός εξακολουθώντας πάντα να υποστηρίζει ότι όταν ένας άνθρωπος διασχίζει ένα χώρο, ενώ ένας άλλος τον κοιτάζει, «αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται το θέατρο για να ξεκινήσει».

Από την ερχόμενη Τρίτη και έως τις 6 Δεκεμβρίου θα παρουσιάσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την «Κοιλάδα των εκπλήξεων», συνυπογράφοντας το κείμενο και τη σκηνοθεσία με την Μαρί Ελέν Εστιέν και με πρωταγωνίστρια την ελληνικής καταγωγής ηθοποιό Κάθριν Χάντερ. Η παράσταση, συμπαραγωγή της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, έχει περιοδεύει σε όλον τον κόσμο (Αμερική, Ιαπωνία, Ευρώπη), αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές· περιγράφεται ως «ένα καλειδοσκοπικό ταξίδι στον θαυμαστό κόσμο του ανθρώπινου εγκεφάλου», μια περιδιάβαση στον ανθρώπινο νου, χρησιμοποιώντας ως όχημα τη «συναισθησία», ένα νευρολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο «το ερέθισμα μιας αίσθησης, όπως η όραση ή η ακοή, γεννά αυτόματα και ακούσια αντιληπτικές εμπειρίες σε κάποια άλλη αισθητήρια λειτουργία, εξαιτίας της αυξημένης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στα αισθητηριακά κέντρα του εγκεφάλου». Ο Richard Feynman, τιμημένος με το Βραβείο Νομπέλ Φυσικής  (1965), είπε κάποτε ότι έβλεπε τις εξισώσεις με τη μορφή χρωμάτων. Σε κάθε έναν από τους πίνακές του, ο Καντίνσκι προσπαθούσε να αναπαραστήσει το οπτικό ισοδύναμο μιας μουσικής συμφωνίας, ενώ ο Ναμπόκοφ έγραφε ότι «ακούς έναν ήχο, μα σου φέρνει στον νου μια απόχρωση».

Η ηρωίδα του έργου του Π. Μπρουκ ονομάζεται Σάμι Κόστας και είναι «φαινόμενο». Η μνήμη της γίνεται αντικείμενο επιστημονικής μελέτης, η ίδια απολύεται από τη δουλειά της ως «υπερβολικά καλή» (είναι δημοσιογράφος) και προσλαμβάνεται σ’ ένα σόου ως «γυναίκα-θαύμα». Η μνήμη της προκαλεί στους άλλους θαυμασμό και στην ίδια τυραννία. Κάθε λέξη γεννά μια εικόνα, η μία εικόνα καλύπτεται από την άλλη. Χάος. Οι γιατροί για να την ανακουφίσουν της μιλούν για τις «θαυμαστές στρατηγικές του ανθρώπινου μυαλού».

Περισσότερα >>>>

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under θέατρο, Πολιτισμός