Ευριδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Ο Νόμος του Σολομώντα -πέντε αποσπάσματα & παρουσίαση του βιβλίου

milsani2.12.14

fav-3

Πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, αύριο 3 Δεκεμβρίου, 8:00 μ.μ.
Στο Βιβλιοπωλείο Γαβριηλίδη, 17 Αγίας Ειρήνης, Μοναστηράκι.

milsani-o-nomos2.12.14Θα μιλήσουν:
Ανδρομάχη Μοντζολή (σκηνοθέτης και διευθύντρια του Θεάτρου της Ημέρας)
Ολγα Μπατή (δημοσιογράφος)
Τιτίκα Βλαχοπούλου (ηθοποιός)
Θεόφιλος Βανδώρος (ηθοποιός)
Αθανάσιος Κυριαζόπουλος (θεωρητικός λογοτεχνίας και μεταφραστή)
fav-3
Πέντε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου

[1]
Η ιστορία εντάσσεται σε ένα είδος απιστίας ή μάλλον αποστασίας από τον συζυγικό ζυγό χαρακτηριστική στους μεσόκοπους.
Πρόκειται για μια τρέλα που ενσκήπτει στη μέση της ζωής ενός ώριμου και συχνά σοβαρού ανθρώπου, ο οποίος χάνει κάθε λογικό έλεγχο και ρίχνεται αχαλίνωτος  σε μια περιπέτεια πάθους.
Το ερωτικό πάθος αποτελεί αναμφίβολα την πιο συναρπαστική εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου . Tο έχουν παρομοιάσει με ακατανίκητο φυσικό φαινόμενο. Σίφουνας, κυκλώνας, κεραυνός : μεταφορές από μια  μανιασμένη φύση. Τις περισσότερες φορές «μπόρα είναι και περνάει” κι έτσι γλιτώνει τα θύματά του από την τελειωτική διάλυση. Υπάρχουν όμως πάθη τόσο βαθειά ριζωμένα, τόσο αδιάσπαστα προσκολλημένα,  ενσωματωμένα θα έλεγες, στο πετσί του ερωτευμένου, που κανενός είδους επέμβαση δεν μπορεί να τα αποβάλει. «Δεν είναι χειρουργήσιμα »  έγραψε ο Προυστ για την μοιραία αγάπη του Σουάν στην «Αναζήτηση του Χαμένου χρόνου», υπονοώντας πως η επέμβαση στο σώμα του ποθώντος θα κατέληγε σε βέβαιο θάνατο.

[2]
- Λοιπόν; μου είπε. Τι κάνεις;
- Μάλλον εγώ πρέπει να σε ρωτήσω. Εγώ ξέρεις ζω μια ήρεμη μονολιθική ζωή χωρίς εξαιρετικά γεγονότα. Σ’ εσένα συμβαίνουνε τα χίλια όσα!
Δεν μπόρεσα να μην βάλω στη φωνή μου μια πικρόχολη νότα. Με ζύγιασε με το βλέμμα.
- Έλα τώρα, μην κάνεις έτσι. Θυμάσαι τότε που λέγαμε πως δικαιούμαστε έναν άνθρωπο; Ε, λοιπόν ήρθε και με βρήκε αυτή ακριβώς η αμφίβολη τύχη.
- Γιατί αμφίβολη; ρωτάω στα άδεια για να πιάσω στα γεμάτα.
- Για τον απλούστατο λόγο πως τον άλλον ποτέ δεν τον έχεις πραγματικά. Την κάθε στιγμή παλεύεις, σου φαίνεται πως τον απόκτησες, πως είναι δικός σου, αλλά… Πρέπει συνεχώς να τον διεκδικείς, τίποτε δεν είναι ποτέ κατακτημένο.
Το έλεγε σε ένα ήπιο, σχεδόν ελαφρό τόνο, χωρίς να δραματοποιεί. Τι εννοούσε; Ήταν άραγε μια κοκεταρία εκ μέρους της αυτή η ψευδό-αιδώς που την εμπόδιζε να φοράει θριαμβευτικά τα χρώματα της νίκης;
Ή μήπως τα λόγια της έκρυβαν αντιστάσεις απ’ τη μεριά του Πάνου;

[3]
- Δεν ωφελεί σε τίποτε η μετάνοια… είπα νωχελικά.
- Ούτε για εκείνα που θεωρείς απόλυτα λανθασμένα;
- Ούτε. Ύστερα, πως να το ξέρουμε πως κάναμε πράγματι λάθος; πρόσθεσα χάρη της ρητορικής.
- Αχ, αυτό μάλλον το ξέρουμε.
- Μη είσαι τέλος πάντων τόσο κατηγορηματικός.
- Συνήθως δεν είμαι, αλλά  εδώ έχω πέσει σε παγίδα. Το παρελθόν μου με κυνηγάει. Γιατί άραγε δεν μπορεί να ξεχαστεί; να γυρίσω σελίδα; Τόσοι καταφέρνουν και την γυρνάνε μια χαρά. Γιατί όχι κι εγώ;
-Το παρελθόν… Χμ, είναι δυστυχώς πολύ δυνατό. Χρειάζεται τρομερή θέληση και επιμονή για να το κάνεις να σωπάσει. Και το περίεργο είναι πως δεν έχει απόλυτη αξία. Έχει την αξία που του δώσαμε. Είναι ένα κεφάλαιο που αποθηκεύσαμε για χρόνια, που αποδεχτήκαμε σαν πραγματικότητα χωρίς να είμαστε σίγουροι για την αυθεντικότητά του…

[4]
- Μα καλά βρε Πάνο, για να πούμε και του στραβού το δίκιο , τι περίμενες να βρεις εδώ στη Βενετία; Ανοιχτές αγκάλες; Γιατί αυτό ακριβώς είναι που σε βασανίζει. Σε ενοχλούν αυτοί που σου κάνουν μούτρα, που σε μέμφονται… Γιατί επιθυμείς τόσο τη ευλογία τους; Παράτα τους. Δεν σε φτάνει που είσαι ευτυχισμένος με την Σοφία;
Το πρόσωπό του σκοτεινιάζει.
-  Μα δεν πρόκειται για ευτυχία… Η ευτυχία είναι κεκλεισμένων των θυρών… αναστενάζει. Όλα τα άλλα είναι σκέτη δυστυχία…
Ξαφνιασμένη τον κοιτάζω ίσια στα μάτια.
-  Μήπως κατά τύχη νοιώθεις ακόμη συνδεδεμένος με τη Κατερίνα; Δεν θα με εξέπληττε, ένα τόσο γοητευτικό πλάσμα, απρόβλεπτο, γεμάτο φαντασία! Υπήρξε τόση αγάπη ανάμεσά σας! τόσες κοινές εμπειρίες!
- Εμένα μου λες; φωνάζει ξαφνικά αγριεμένος. Άκουσε: δεν θέλω να μου ξαναμιλήσεις γι αυτήν. Μου φαίνεται πως αγνοείς μερικές λεπτομέρειες… Δεν μου ήταν καν πιστή!

[5]
- Ο Πάνος είναι αλλού … είπε η Κατερίνα. Έχει γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Αυτός, που τον διέπει πάντα η λογική, τρέχει ανερμάτιστος. Τον διακατέχει μια βουλιμία για κάτι, λέει, που δεν το έζησε ποτέ.
- Σου μίλησε για τη Σοφία; φαίνεται ευτυχισμένος μαζί της;
- Δεν είναι πια τόσο ξετσίπωτος για να μου μιλήσει για την ευτυχία του! αγανακτεί. Έστω και αν εκείνο που μας κράτησε μαζί μια ζωή ήταν ο διάλογος…  Γι αυτό άλλωστε πήγα να τον βρω: για να μιλήσουμε.
- Και μιλήσατε;
- Μόλις και μετά βίας… Μου διέθεσε ελάχιστο χρόνο, ήταν ελεγχόμενος, αποστασιοποιημένος… Μου έκανε μια μαύρη κριτική της ζωής μας. Ένας καταπέλτης από κατηγορίες. Σωστή ιερεμιάδα δουλεμένη στο μυαλό του εδώ κι ένα χρόνο.
- Και συ, τι έκανες;
- Έχασα την ψυχραιμία μου. Δεν σταμάτησα να τον βρίζω κι αυτόν και τη Σοφία.
- Και για κείνη… τι σου είπε για κείνη;
- Αρκέστηκε να μου πει πως Σοφία είναι « αδίστακτη ».
- Τι εννοεί με το αδίστακτη;
- Δεν μου εξήγησε. Για μένα όμως η λέξη αυτή είναι μια χαραμάδα που μ’ αφήνει να υποθέσω πως η αγάπη τους έχει τα όριά της…

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία