Ασημίνα Λαμπράκου, (Το) κοίλο – του χαμόγελου

lambrakou1.12.14

fav-3

Τη μέρα που γεννήθηκες Έβγαλα την πρώτη γυμνή φωτογραφία μου
Σε είχα ήδη αφήσει 4 μήνες πίσω
Έκλεψα το μισό του φεγγαριού σου Και το πέρασα στα χείλη μου
Από τότε χαμογελάω συνεχώς
Εσύ έκλαιγες
Η μάννα σου δεν ζήτησε εξηγήσεις Άφησε μόνο το φως ανοικτό να σε βρίσκω
Εγώ έφυγα
Τη χρονιά που σε συνάντησα Άφηνα 55 χοές στις μοίρες μου
Ήσουν 4 μήνες μπροστά
Σε έκανα χείλη Να αποθέτω το κοίλο του χαμόγελου
Ήσουν γλώσσα
Της αφοσιώθηκα
Εκείνη μάκρυνε Έσπασε το κρανίο μου Τρύπωσε μέσα Άρχισε να χύνει ένα γάλα πηχτό Ρευστοποιώντας τις απολήξεις του μυαλού μου
Έκανε τρικυμία
Γύρεψα να κρατηθώ Έκανε λάβα
Όλα τα σχοινιά που με ακινητούσαν Καίγονταν
Έγινα απόκληρη
Γινόταν συνείδηση
Μάκραινε και εισχωρούσε
Μάκραινε και εισχωρούσε Έγλειφε τους λεμφαδένες και κατέβαινε Γύρευε κόκκαλα και χόνδρους Να σπαστεί ή να νικήσει
Οι βολβοί των ματιών μου Γίνανε περισκόπιο να την ακολουθούν
Την είδα να αλώνει τη μήτρα μου Μεταλλάχτηκε σε ζυμάρι κι απλώθηκε Έπειτα άρχισε να αναπνέει Όπως ο βάτραχος κάτω απ’ τη γλώσσα του Γινόταν φούσκες που σπάγανε Όπως φουσκάλες σε θειούχα λάσπη
Έκανε άνεμο
Γινόμουν λάβα
Γινόμουν λάβα Έκανε τρικυμία Κι έσπαγε η γλώσσα Σε βράχια στεγνά Με μια στενή έξοδο Στον κόλπο
Έκανε σεισμούς Γινόμουν συντρίμμια
Τα βράχια στεγνά
Έκανε δάκρυ

Το ποίημα αυτό δεν τέλειωσε
Δεν τέλειωσε γιατί γράφτηκε στο μέλλον
Που δεν συνέβη ακόμα

Εν τω μεταξύ
Είχα πάψει να χαμογελάω ._

*
©Ασημίνα Λαμπράκου (από ανέκδοτη συλλογή)
photo Creative Commons -επεξεργασία Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση