Της Κυριακής: Giuseppe Ungaretti -μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη

ungaretti28.9.14

fav-3

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα

fav-3

Το θαμμένο Λιμάνι

Φτάνει εκεί ο ποιητής
Ύστερα ξαναγυρίζει στο φως με τα τραγούδια του
και τα σκορπίζει

Από τούτη την ποίηση
μου απομένει
εκείνο το τίποτα
ενός ανεξάντλητου μυστικού

fav-3

Αιώνιο

Ανάμεσα σ’ ένα λουλούδι διαλεγμένο και σ’ ένα άλλο
χαρισμένο
το ανέκφραστο τίποτα

fav-3

Απόψε

Κάγκελα από αύρα
για ν’ ακουμπήσω απόψε
τη μελαγχολία μου

fav-3

Καταδίκη

Κυκλωμένος από πράγματα που πεθαίνουν

(Ακόμα κι ο έναστρος ουρανός θα τελειώσει)

Γιατί λαχταρώ Θεέ μου;

fav-3

Βραδιάζει

Η ζωή αδειάζει
με σύννεφα γεμάτα
που διάφανα ανεβαίνουν
κεντημένα απ’ τον ήλιο

fav-3

Μια άλλη νύχτα

Σε τούτο το σκοτάδι
με χέρια
παγωμένα
διακρίνω
το πρόσωπό μου

Βλέπω τον εαυτό μου
εγκαταλειμμένο στο άπειρο

fav-3

Αγρύπνια
Κορυφή 4, 23 Δεκεμβρίου 1915

Μιαν ολόκληρη νύχτα
πεσμένος δίπλα
σ’ έναν σύντροφο
κομματιασμένο
με το στόμα του
ανοιγμένο
στο φαρδύ φεγγάρι
με τη συμφορά
των χεριών του
βουλιαγμένη
στη σιωπή μου
έγραψα
γράμματα γεμάτα αγάπη

Ποτέ δεν ένιωσα
τόσο
γαντζωμένος από τη ζωή

*

Copyright©Μετάφραση Άννα Κατσιγιάννη, περιοδικό “λέξη” Νο 13 -Μάρτης-Απρίλιος 1982

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

 

Comments Off

Filed under Ξένη Λογοτεχνία, ποίηση