Ελένη Βασιλείου Αστερόσκονη, λάθος χώρος -ποίηση

asteroskoni19.9.14

fav-3

Μια στιγμή

Ο Ήλιος παραιτείται.
Να βασιλέψει αρνείται.
Αιμορραγίες από αγέννητα όνειρα
λάθος μέρα, λάθος χώρος, λάθος ώρα.
Απομεινάρια της ημέρας
κομμάτια χρυσά. Σπασμένης βέρας.
Ένα σκοτεινό φεγγάρι αναλαμβάνει το ρόλο του.
Κερί που ανάβει .Σκιές παρατείνουν τον χρόνο του.
Ξύπνα ! Στη ζεστασιά του όρκου.
Στο χορό του θανάτου.
Μαζί παίζουμε απόψε στο σκοτάδι
μη φοβάσαι αν θα μ’ αφήσεις σημάδι
επάνω στη γη, ψηλά στον ουρανό
όλα είναι για εμάς. Αιώνας που κυλά μέσα στο λεπτό.
Ο ηλιος παραιτείται
να κάψει τα φτερά μας αρνείται ….

fav-3

Μια φορά κι έναν καιρό

Μια φορά κι έναν καιρό,
στο σκοτάδι των ονείρων
σε ονειρεύτηκα .
Στο σκοτάδι της αυταπάτης
η οποία εκδηλώνεται
την ώρα που το όνειρο
στο όνειρο κλειδώνεται

Ονειρεύτηκα ότι θα πρέπει να γεννιούνται
τα όνειρα, σε μια ατελείωτη εσωτερική φωτισμένη γη
στου φιλιού σου την πνοή
Τη στιγμή που οι νεκροί ανασαίνουν
όσο με της ελπίδας τις κλωστές επιστροφή υφαίνουν.

Ονειρεύτηκα ότι θα δανειστώ τη γλώσσα
που χρησιμοποιείται στα όνειρα
ότι θα δελεάσει τα όνειρα των ανθρώπων.
Για να ξυπνήσει όλα όσα το σκοτάδι
θέλει στο σκοτάδι να κρατήσει.

Ονειρεύτηκα ένα όνειρο ονειρικό
Μα πόνεσα σαν ξύπνησα κι αντίκρυσα
Το αληθινό.

Ράγισα τον χρόνο και μάτωσε το όνειρο
δεν άντεξα μόνη μου. Το αληθινό.
Σε κράτησα. Κομμάτια σε μία γη
που είχε τη μορφή νεκρών αγγέλων. Παράξενη.
Τόλμησα να χορέχω στα γυαλιά σπασμένων αστεριών
μέσα σε εικόνες απ’ το παρελθόν.

Μια φορά κι έναν καιρό,
στο φως των ονείρων
σε ονειρεύτηκα.
Στο φως της αλήθειας
η οποία εκδηλώνεται
την ώρα που το όνειρο
στο ψέμα κλειδώνεται….

fav-3

Στάχτες

Γέννες που κόπηκαν νωρίς
δίχως να απλώσει το χέρι, κανείς.
Στιγμές που έφεραν ολοκαυτώματα
αφήνοντας πίσω τους πτώματα.
Αγάπες που δεν άνθισαν
Ουρανοί που φεγγάρια δεν κράτησαν
Λίμνες με λήθη ή χωρίς που κατοικήσαν
σε μάτια που αδικήθηκαν . Που αδίκησαν.
Όνειρα που δεν άντεξαν
ελπίδες που σε άγονο χώμα ξάπλωσαν
Χρώματα που έλιωσαν
πρόλαβαν χαρά…κι έδωσαν .
Αδέσποτοι όρκοι που αιμορραγούν
πουλιά δεμένα σε μαγεμένα δάση τραγουδούν
Κλάμα ακούγεται ενός μωρού
μέσα από τις στάχτες. Εν αναμονή ενός νέου χορού…

*

©Ελένη Βασιλείου Αστερόσκονη-asteroskoni.wordpress.com
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Ηράκλειο Κρήτης, Αύγ. 2012

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση