Λουκάς Λιάκος, τρελά ασημένια και πεθαίνουν -ποίηση

liakos25.8.14

fav-3

Η ψυχή μου ακούει

Η ψυχή μου ακούει το σκυθρωπό της νύχτας
πέφτουν από ψηλά τα δέντρα
κεραυνοί λύτρωσης στη σειρά των γεγονότων.

Ποιος να δεχτεί για ζιζάνιό του ένα ζωάκι του δρόμου
δεν έχει αγάπη η κυψέλη που βοά
στο παρθένο πάθος του μυαλού.

Η αγάπη είναι τα πουλάκια που σέρνονται
ανήσυχα ποτάμια ξεχειλίζουν να φτάσουν όνειρα
στο φως των κεριών που είναι γύρω μου
τρελά ασημένια και πεθαίνουν.

Οι μύτες των αγγέλων ακουμπούν σ’ όλες τις κεραίες
τεντώνουν τις τρίχες και τα μάτια, με ακούν
και η ψυχή μου ακούει
ένα χαμόγελο θλίψης στο κήπο
τρυφερές που ήσαν οι στιγμές
τώρα οι ώρες κομματιάζονται.

*
©Λουκάς Λιάκος
φωτο©Στράτος Φουντούλης, concert en Waterloo, 2011

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση