Έλυα Βερυκίου, τρία ποιήματα

Verykiou20.6.14

fav-3

1.
Σώμα, που λαμπυρίζεις από μακριά μες στην αγνότητά σου,
ξυπνάς με την αυγή,
ρόδα γλυκά σταλάζεις στον αέρα.
Σώμα, που δεν σε αρνήθηκα ποτέ,
ήξερες πάντα να σιωπάς,
όταν το βράδυ οι ώρες μου ξόδευαν το χρυσάφι τους κάτω από τα φανάρια.
Άλλωστε τι να πει κανείς για τα μυστήρια,
για τον Θεό, τον ουρανό,
για τη ζωή, για την αγάπη.
Έτρεφες μόνο πόθους μυστικούς
για τους θόλους, όπου πλανήθηκες.
Και όταν μιλούσες,
πρόφασή σου η πικρή αποδημία της μέρας.

Σώμα που δεν σε ξέχασα ποτέ,
αυτή η αχτίδα που σαλεύει ανάλαφρα μες στα μαλλιά
να σου θυμίζει τη ψυχή σου από φως ατόφιο.
Σώμα που σε αισθάνθηκα σαν άυλη πνοή,
τώρα που γράφεις,
δύο άστρα σιωπηλά ανάβουνε ανάμεσα στις λέξεις.

ανέκδοτο

fav-3

2.
Δύο φύλλα γυαλίζουν κάτω από το φεγγάρι.
Ο μαλακός ήχος του νερού
κι ένα κουπί, θαρρείς σπασμένο,
σαν μια λευκή τρεμάμενη φτερούγα.
Σε μία λάμψη στιγμιαία ανακαλύπτεις τον εαυτό σου.
Είσαι όλη σιωπή.
Παρόλο που αφήνεις διαρκώς τα πράγματα μέσα σου να μιλήσουν.
Κι αυτοί οι κορμοί από τις λεύκες που έβλεπες τις νύχτες,
αγάλματα ασημένια κάτω από τα αστέρια,
μία πρόσκληση για το άφθαρτο διαρκώς αναβλημένη.

Γνωρίζεις το φως.
Μα παραπαίεις σα νυχτοπεταλούδα ανάμεσα στους ίσκιους.
Ό,τι έχει μείνει, η ψυχή σου,
πίδακας φωτεινός που αλλάζει χρώματα
από το ελεητικό γαλάζιο ως το ρόδινο.
Η αναπνοή σου εύθραυστη και κραταιή σαν προσευχή,
γέφυρα απλωμένη πάνω στη θάλασσα της απορίας.
Και ό,τι έχει μείνει, αγάπη.
Μόνο αγάπη.
Δεν έχεις τίποτα άλλο πιο μεγάλο,
πιο σπουδαίο να αντιτάξεις
απέναντι στη μαβιά αναχώρηση του ήλιου.

 ανέκδοτο 

fav-3

3.
Η ασημένια σου θάλασσα

Ήταν κάποιες φορές που ταξίδευα στην ασημένια σου θάλασσα.
Τότε η ψυχή μου εγκατέλειπε άμυνες,
άνοιγε απρόσμενα, διάφανο ρόδο, κάτω από ένα φεγγάρι
βαθύφωτο.
Του λογισμού σου ο χυμός διέτρεχε όλη τη ρίζα μου.
Κι ήταν της αγάπης το φως άστρο κεντημένο πάνω στο
στήθος σου.
Το ξέρω πως χωρίς θυσία δεν υπάρχει παράδεισος.
Γι’ αυτό φρόντισα να γίνω για σένα το βαθυπράσινο φύλλωμα,
που θροΐζει στο γέλιο σου,
να γίνω η σιωπή σου η κρυστάλλινη,
τα πρωινά να ακούς πώς ανατέλλει ο ήλιος.
Μια χάρη μικρή θα ήθελα μόνο να σου ζητήσω.
Κάθε φορά που μ’ αγγίζει η φωτιά σου,
να μην ξεχνάς να φυτεύεις στον κήπο μου στίχους.
Κάθε φορά που ταξιδεύω στην ασημένια σου θάλασσα,
να μη λογίζω τον θάνατο.

 από την ποιητική συλλογή ΣΙΩΠΗ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ, εκδ. Ιβίσκος 

fav-3

©Έλυα Βερυκίου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Λιμάνι Ανγκόνας, 2008

favicon

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

favicon

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση