Ασημίνα Λαμπράκου, Ανέκδοτα ποιήματα από μια συλλογή που έρχεται από το μέλλον

lambrakou10.6.14

fav-3

11.

θα γίνω συλλέκτης
τηλεφώνων
—–φιλιών
————-και βλεμμάτων
όπως
ξυπόλητη θα περπατώ
στους δρόμους της πόλης
πάνω από το βάρος των παπουτσιών μου._

(Εξάρχεια )

fav-3

2.

Οι γιοι σου έχουν τα ονόματα των εραστών μου
Κι εγώ ανοίγω χέρια σταυρό
Στα μάτια σου
Δυο Ναζωραίοι της Μεσογείου
Κάτω από τη τέντα του περίπτερου που μας σκίαζε για ώρα
Και τα σημάδια των δαχτύλων μου κρυφά στις αναγνώσεις τους
Να μη προδώσουν το σχήμα των νυχιών στις σαϊτιές του Απόλλωνα
Όπως τ’ άνοιξε τ’ όνειρο
Όταν Πάνας φίλησες τον δεξί τους ώμο
Να σηκώσουν το βάρος σου
Μέχρι τους Αγγέλους της Αποκάλυψης
Με το διάφανο δέρμα και το παρακλητικό βλέμμα
Έλκοντας το παρόν σου λίμνη του μέλλοντος.

Η μορφή σου σχέδιο Αγίων του Βυζαντίου
Και τα Μυστικά Δείπνα των σωμάτων μας
Το βλέμμα σου.
Μαλλιά δεν έχω για να στρώσω
Και την πετσέτα θα φυλάξω
Να κρατά τη μυρωδιά των ανθρώπων που μ’ αγάπησαν.
Μ’ αυτά τα χέρια θα σε σηκώσω
Στην άκρη των μολυβιών μου
Που στάζουν αγάπη
Κι εσύ να μη νοιάζεσαι
Μη νοιάζεσαι που τα φορέματά μου
Λερώνονται στην υγρασία των λυγμών.
Τα τραγούδια μου θα με σηκώσουν.
Θα με σηκώσουν σταγόνα βροχής
Νερού σταγόνα
Δάκρυ
Δάκρυ στις βρυσούλες των ματιών μέλι
Μέλι στις ρώγες του στήθους στάγμα
Στάγμα στης πηγής μου τ’ άνοιγμα μεταλαβή
Μεταλαβή στα χείλη των ανθρώπων.

Αχ Κόρη μου, Κόρη μου!
Αντιγόνη, Μήδεια, Κλυταιμνήστρα κι Ισμήνη.

Τα πόδια μου γυμνά στις λάσπες των ανθρώπων
Βλέμμα και γόνατα συντριβή στις αγορές των ψυχών
Τα στήθια μου φώτα πορείας στους αποσυνάγωγους
Η κληρονομιά σου
Ν’ αγγέλουν τα μάτια σου την αγάπη.
Αχ Κόρη μου, Κόρη μου!
Οι εραστές μου έχουν τα ονόματα των γιων του πατέρα σου
Κι εγώ ανοίγω χέρια σταυρό
Στα μάτια σου
Δυο Παναγίες της Μεσογείου.
Μήδεια, Αντιγόνη, Κλυταιμνήστρα κι Ισμήνη._

fav-3

1.

Τα μάτια σου
εσπερινός στο μέσον της ημέρας
Και το βλέμμα τους
φυλακή να ξεκλειδώνω.

Νάτο πάλι το παιδί εμπρός μου
«θα δει» «θα δει»
Κι η απειλή σκότωνε από τον άνθρωπο
τη πράξη του να του θυμίσει
την αδυναμία του να πλησιάζει άνθρωπο.

Για ν’ αντέξω
υποκρίθηκα πως με φιλούσες στους κροτάφους
όσο να συγκεντρωθεί
το βλέμμα στο δικό μου
κι η σκέψη σου στο θέμα.
Αλλιώς
να σ’ αγκαλιάσω έπρεπε
και δεν ζητούσα προς ώρας
να μπει το σώμα μεσολαβητής στη στιγμή.

Έπειτα
οι λέξεις…
αφίλητες να σταματήσουν πως
δεν βρήκα.
Έτσι
τις δικές μου ψίχουλα έκανα
ένα σπουργίτη ταΐζοντας
που ανήσυχος κάτω απ΄ το βλέμμα μου
τις ράμφιζε με λαχτάρα
κι άλλοτε πάλι τις αγνοούσε
όσο οι δικές σου συνέχιζαν να φανερώνονται
να φανερώνονται για να κρύβουν
να κρύψουν.

Πως άντρας γίνεσαι από παιδί
κι ύστερα πάλι το ίδιο στην επανάληψη
κοίταγα και το κορμί μου έγερνε
έγερνε κάτω από τη ζέστα και την έλλειψη ύπνου
και το κρατούσα ορθό να σε χωράει
και το μυαλό άσβεστο να γράφει
να γράφει για να θυμάμαι
όταν αργότερα στο δικό του σκοτάδι
θ’ αναζητούσε φως και ζέστα
ζέστα όπως εκείνη των χεριών σου στα δικά μου
την ώρα που τα δάχτυλα άφησα στο άγγιγμα
για ώρα κι ούτε που κι εσύ τα τράβηξες καν
μετά κι απ’ το φιλί που
η νύστα μού στέρησε
να το στολίσω
τη δική μου ζέστα
ίσως για να κρατήσω την αναμονή
να κρατήσω την αναμονή.

Το τίποτα
πήρε τα μάτια σου
στο ακριβώς ξεψύχισμα
της μέρας ._

fav-3

5 ξημέρωμα.
το σκυλί γαβγίζει μόνο. η αυγή ενορχηστρώνει έγκλημα.

Κάλπης καιρός. Δεν νομίζεις;
Το κόκκινο στα νύχια των γυναικών σημαίνει θάνατο.
Εσύ όμως, αειθαλής.
Όπως σε κοίταγα από πάνω
πάει, είπα
αλειτούργητος σαν το σκυλί
όπως σφαίρες το πένθος γύρω σου.
Από κοντά. Ίδιος.
Δροσουλίτης στο καταγώγιο.
Η Καιτούλα στη διαπασών κι εσύ φαντάρος. Μια ζωή φαντάρος.
Μεγάλο λιμάνι τα παιδικά. Δεν βρίσκεις;
Πιάνεις πατέρα. Πιάνεις μάννα. Αν έχεις αδέλφια, καλύτερα. Αν όχι, κρίμα. Δένεις μνήμη μόνος.
Που το πάω; Δεν ξέρω.
Πιάνω κλειδί να ξεκλειδώσω ποίημα.
Εξόριστα τα ποιήματα θα μας χρεώνουν τη μοναξιά τους.

ανήσυχη κι αυτή η νύχτα. να φύγει. να φύγει.

fav-3

από θέση έρωτα

Συναινείς
Συναινείς σαφώς
Υποψία Ανάληψης
κι εσύ συναινείς σαφώς.

Το κάτω των ουρανών
Η πόλη
Ο βυθός της
Δρόμοι

Στο βυθό της πόλης
Σίγουρο βράδυ
Σίγουρη άνοιξη
Και τ’ άγιο των δέντρων μύρο
Άγγελοι ταγμάτων στις σελίδες του Ανατόλ Φρανς

Θέε μου, πάρε με!
Πάρε με να μην ερωτευτώ ξανά!

-είμαι στη ζωή από θέση έρωτα-

Σόλωνος, 28 Μάρτη.

fav-3

©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Μίμος στον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας, 2007

favicon

lambrakou-bkΗ νέα ποιητική συλλογή της
Ασημίνας Λαμπράκου
νοτιοανατολικό βλέμμα
Εκδόσεις Ενδυμίων

Μόλις κυκλοφόρησε
Θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας
Ναυτίλος, Χαρ. Τρικούπη 28
και
Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18

favicon

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, ποίηση