Ευριπίδης Γαραντούδης, Εξωπλανήτες

Garantoudis4.6.14

fav-3

1. Gliese 581g

Εκεί πιστεύουν πως η Γαία τους είν’ το κέντρο
του κόσμου. Πως τους έσπειρε προνοητικό
το χέρι του σπορέα. Κι έτσι έγιναν το δέντρο
που οι ρίζες του εξαπλώθηκαν στον ουρανό.

Δεν έχουν ίχνος αγωνίας μην καταρρεύσει
ο μέγας θόλος με τα φωτεινά κλαδιά.
Τον θρέφει κάθε ιερού ονείρου τους η ρεύση.
Κι αγαλλιούν που ξέρουν μόνον τα σωστά:

Το φως στα μήκη των χορδών είν’ οι άγγελοί τους,
οι δυο τους ήλιοι ο δισυπόστατος Θεός.
Μόνον οι στάλες της βροχής, οι υγρές ψυχές τους,

τους ψιθυρίζουν ότι υπάρχει ένας λυγμός
στο τέλειο σύμπαν, διαιρούμενος με το άπειρο.
Κι ας υποθέτουν πως θα ζουν κάποτε επ’ άπειρο.

2. Epsilon Eridani b

Εκεί ζουν κάτι γιγαντιαία, τυφλά πουλιά,
που πάντα θα πετούν σε ατμόσφαιρα από αιθάλη,
θ’ αγκομαχούν στα μαύρα σύννεφα, τρελά,
με τον καημό να δραπετεύσουν σε μιαν άλλη

ζωή. Να σκόρπιζε πια ο αιθέρας. Ξαφνικά
ν’ απλωνόταν στο βλέμμα τους μια στέρεα γη,
ν’ αγκιστρώνονταν στο έδαφος, ποτέ ξανά
να μην χτυπούσαν τα φτερά τους. Η σιγή

διακόπτεται κάθε φορά που ένας κρωγμός
ηχεί και σβήνει. Είν’ το γενναίο πρόσταγμά τους,
ο θάνατος. Μια ανάληψη στο γκρίζο φως.

Χωρίς απάντηση στο μόνο ερώτημά τους:
Τι θ’ απομείνει σαν ανάψει το σκοτάδι;
Λερά φτερά στο δάπεδο ενός άδειου Άδη;

3. Kepler-62e

Κάπως νοήμονα όντα εκεί θα είν’ τα ψάρια
που έφτιαξαν πλήθος πόλεις σ’ όλο τον βυθό.
Τώρα θα τρέφουν τ’ όνειρο να δουν φανάρια
να φέγγουν άπειρα, μακριά στον ουρανό

του ωκεανού. Κι αν θα φανούν θα τα πουν άστρα,
θα τ’ ατενίζουνε με μάτια εωσφορικά,
ώσπου θα δουν ψαρό, θεόρατο ψαρά, στραμ-
μένο σ’ αυτά, μ’ απόχη μπλε, να τα κοιτά.

Ψοφούν, βουλιάζουν και σαπίζουνε στη λάσπη·
μα τις ψυχούλες τους φαντάζονται πουλιά
–με δυνατά φτερά, να χάνονται ψηλά–

μαχητές, με τον τρόμο μην κριθούν ριψάσπι-
δες! Κι αν ποτέ δεν φτάσουν σ’ άλλη ουράνια σφαίρα,
θα ήθελαν, έστω, ν’ αναπνέουν στον αέρα.

4. Tau Ceti e

Εκεί είναι ο πλανερός πλανήτης των ερώτων.
Γύρω από ρόδια, ρόδα, μήλα και μυρτιές
ορθώθηκαν πανέμορφοι οι ναοί των πρώτων
θεών. Εκείνοι γέννησαν μες στις σπηλιές

όντα γυμνά και γόνιμα. Κι αυτά θα σμίγουν
για πάντοτε. Γλυκά φιλιά, αγκαλιές, σπασμούς
αθροίζουν σ’ αριθμούς μαγικούς που δεν λήγουν
ποτέ. Δεν έχουν χρόνο για υπολογισμούς.

Ίμερος, Πόθος, Χάρις, Ήβη κι Αρμονία
είναι τα ονόματα που δίνουν στα παιδιά τους.
Η θεά Αφροδίτη διατηρεί την αγωνία

της μοναξιάς και του θανάτου μακριά τους.
Από τα δάκρυά της βρήκαν οι ανεμώνες.
Γι’ αυτό το πάθος τους θ’ ανθίζει άπειρους αιώνες.

5. SWEEPS-10

Εκεί ανταλλάσσουν άφθονα γραπτά φιλιά
μ’ υπερευαίσθητα, διαδραστικά computers·
ζουν σε καλώδια και μιλούν διαρκώς πνιχτά,
μην τους ακούσουν τα φαντάσματα των twitters.

Αν κάποτε έσμιγαν, οι λέξεις τους θα έρεαν,
θα έσβηναν τ’ άστρα, σπίρτα μοβ στον ουρανό,
από τη λάμψη των κορμιών τους· θα κατέρρεαν
μάζα κι ενέργεια συμπιεσμένες στο κενό.

Δυο μαύρες τρύπες ενωμένες πια σε μία
που απορροφά τον γύρω κόσμο μ’ άγρια βία·
και τον ξαναγεννά σε σύμπαν με παιδιά

που θ’ ανταλλάσσουν άφθονα γραπτά φιλιά.
Παιδιά κλεισμένα σε δωμάτια, με τον τρόμο
μην ζωντανέψουν από του Έρωτα τον νόμο.

6. Kepler-61d

Εκεί πλησιάζουν μια τεράστια μαύρη οπή
μ’ αστραπιαία ταχύτητα που ολοένα αυξάνει.
Έντρομοι σκέφτονται για το αύριο: τι θα πει
να καταλήξεις σε γιγάντια χοάνη

χάους και θλίψης. Ένα τέλος δίχως τέλος.
O ορίζοντας συμβάντων τους θα ’ναι το τίποτα.
Μάζα κι ενέργεια σε φριχτό ερεβώδες έλος;
Κι όσα –κι αν– θα συμβούν μετά θα ’ναι τ’ ανείπωτα!

Η μόνη ελπίδα τους είναι να ζουν κλεισμένοι
σ’ ένα σονέτο που το σχήμα του θ’ αντέξει
–«ω στίχοι δεκατέσσερις, ό,τι απομένει!»–

(για πόσο ακόμα;) τη βαρυτική τους έξη.
Κι έτσι την όποια ταραγμένη ψυχραιμία
προσφέρει η τελευταία ομοιοκαταληξία.

7. HD 40307g

Ίσως εκεί να ’ναι ο μοιραίος, χλοερός Παράδεισος
των ποιητών της Γης. Μα να, ειπωμένα από έναν
αυτόχειρα, τα λόγια του δικού του Άδη (SOS,
πάντως, δεν στάλθηκε ποτέ κι από κανέναν):

«Τα ποιήματά μου, σαν αγκάθινο πλεχτό·
δεν συγκινούσαν τ’ άξεστα, αγοραία πλήθη.
Ώσπου σωριάστηκα πρηνής για να δεχτώ
ως υστεροφημία τη μακαρία λήθη.

Ναι, έπρεπε να μου ρίξω! Μα έτσι επήλθε η ρήξη
του ασκού του Αιόλου· κι ήχησε φριχτό ουρλιαχτό
και αντήχησε εκκωφαντικά κάτω απ’ τη σκάλα,

που, ιδού, μ’ ανέβασε ψηλά στον κουρνιαχτό
και, να, ατενίζω τα ιερά και τα μεγάλα:
Τ’ άδειο τερέν, τον διαιτητή νεκρό, τη λήξη!».

8. Gliese 163c

Εκεί θα ’θελαν να ’ναι ο αγαθός Θεός.
Να μην πεινούν, να μην πονούν, να μην φοβούνται
να ξέρουν, να μην ξέρουν, να ρωτούν. Το φως
ροδίζει κάθε αυγή. Τα σύννεφα κινούνται

στον ουρανό και πάντα η χλόη πρασινίζει
την άνοιξη. Τα καλοκαίρια η ζέστη καίει
τους λόφους και μακριά στη θάλασσα ιριδίζει
στα κύματα μια λάμψη υπέροχη. Και ρέει

ο χρόνος· είναι βρέφη και διψούν για γάλα,
προφέρουν λίγες λέξεις κι ευλογούν τη γη,
μοχθούν ν’ ανέβουνε στων αστεριών τη σκάλα,

μα πέφτουν στο κενό πηγάδι· την πηγή.
Τέλος, τ’ άνθη μιας σουπερνόβα θα τους ραίνουν.
Πεινούν, πονούν, πεθαίνουν… Δίχως να σωπαίνουν.

9. Kepler-22d

Πολύ βαθιά στον γαλαξία που λέμε Leo,
σε κάποιο σμήνος από αστέρια υπάρχουν ένας
ήλιος λαμπρός και γύρω του πλανήτες. Λέω
εκεί ποτέ να μην φτάσει άνθρωπος κανένας.

Μέσα σ’ ατμόσφαιρα γαλάζια διακρίνεται
μια Γη μ’ ωκεανούς κι ηπείρους. Σε μια πόλη
πυκνοκατοικημένη ζει η Μαρία. Ντύνεται
ωραία, διαβάζει ποιήματα· μα νιώθει ότι όλη

–στα είκοσι δυο της– η ζωή της θα είχε ουσία
αν γνώριζε το άγνωστο: Το μέλλον; Το άδειο
δωμάτιο, ο θάνατος, η αβάσταχτη απουσία;

Στη βιβλιοθήκη της σε σχολικό τετράδιο
είναι γραμμένη η ιστορία όλου του κόσμου.
Έχει ο Θεός. Σαν μυρωδιά γλυκιά του δυόσμου.

10. Gliese 581d

Εκεί ζουν στο έτος εκατό χιλιάδες τρία.
Απ’ τη στιγμή που αποκαλύφθηκε ο Θεός
με Χερουβίμ και Σεραφείμ μια νύχτα κρύα
είδαν στον ύπνο τους ν’ ανθίζει ένας λωτός

φωτός που τους στεφάνωσε με πνεύμα όλους.
Κι έτσι φαντάστηκαν μυριάδες γαλαξίες,
και τους εαυτούς τους διαστρικούς ονειροπόλους
με διάπυρα φτερά να φτάνουν σ’ αποικίες

αγγέλων. Σε θεϊκά resorts του πρακτορείου «Tours Sun
Beach» να περνούν θεσπέσιες gratis διακοπές
με πισίνες, ποτά, ξαπλώστρες και μολπές.

Γι’ αυτό κι ακούν διαρκώς τους χτύπους της καρδιάς τους σαν
Σύμπαν ρολόι κουρδισμένο τόσο τέλεια
που θα δουλεύει αδιάκοπα· έως τη συντέλεια.

fav-3

[Πρώτη δημοσίευση Athens Review of Books, τχ. 51. -την οποία ευχαριστούμε για την ευγενική παραχώρηση.]

©Ευριπίδης Γαραντούδης
φωτογραφία©Στράτος Φουντούλης, Σωσίβια λέμβος, Λέρος 2007

fav-3

O Eυριπίδης Γαραντούδης γεννήθηκε το 1964 στην Kαβάλα. Διδάσκει νεοελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει γράψει και επιμεληθεί βιβλία για την νεοελληνική λογοτεχνία. Επίσης έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές.

favicon

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση