Αλέξανδρος Σ. Αρδαβάνης, Υπάρχει επειδή ποτέ δεν έμαθα

ardavanis6.6.14fav-3

Πλάι στην έκρηξη του νεογέννητου, η συρρικνωμένη εκδοχή ζωής. Αναπνέει ακόμα χάρη στις φροντίδες του συζύγου, ίσως και εξαιτίας κάποιας παλαιότερης θεραπείας.

Η Κούλα με το θεληματικό πρόσωπο, μετά δυό αποτροπές παραπληγίας. Τα χέρια παγωμένα, σα σκυλάκι που περιμένει το γλυκό με τα μπροστινά πόδια μαζεμένα, παρωδία τσαχπινιάς. Πως συνέβη αυτή η παραμόρφωση με την αρρώστια σε φάση «κράτει»;

Τέλος πάντων, όπως και να’ χει, σήμερα το νεογέννητο εγγόνι της φίλης μου την ακουμπάει με το ποδαράκι στο μάγουλο. Η Κούλα δεν το αντιλαμβάνεται μάλλον, πάντως φαίνεται να ξέρει πως έγινε πάλι γιαγιά. Χαμογελά αόριστα σε θέση μόνιμα ύπτια, με τις κατακλίσεις να αφαιρούν αργά και ύπουλα στιβάδες ολόκληρες ιστών και προσδοκιών. Ο χρόνος ένα νεφέλωμα στο χώρο των καθημερινών σωματικών αναγκών, έτσι φαντάζομαι τη μέρα της.

Ακούει ραδιόφωνο παλιλλαλώντας τον τελευταίο στίχο κάθε στροφής των τραγουδιών. Βλέπει, λέει, καλά. Με τον τυφλό φλοιό της, λέω εγώ, μαντεύει όσα δίπλα της, δίχως αυτήν, ξετυλίγονται.

———————–Όταν άρχισε να παραπαίει, πάει καιρός
———————–Σκεφτόμουν φαρμακωμένος
———————–Πως ούτε κι αυτήν.

———————–Σήμερα, ώριμος στην εξάντληση
———————–Της αλαζονικής βεβαιότητας
———————–Υπάρχει ακόμα, μονολογώ
———————–Επειδή ποτέ δεν έμαθα
———————–Τι έφταιξε τότε
———————–Για να επέμβω εγκαίρως με τα δέοντα.

fav-3

ardavanis-bk-03Από τη συλλογή:
Αλέξανδρος Σ. Αρδαβάνης
Ως πρόσχημα καταλαλιάς
Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2003

© Αλέξανδρος Σ. Αρδαβάνης
φωτογραφία: Brennaval via Flickr Creative Commons.

Ο Αλέξανδρος Αρδαβάνης γεννήθηκε το 1956 στην Αθήνα, οιονεί τόπος καταγωγής η Κεφαλονιά. Σπούδασε Ιατρική στη Θεσσαλονίκη και μετά την προβλεπόμενη για τους νέους γιατρούς περιπλάνηση στην επαρχία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ασκεί την Ογκολογία στην Αθήνα. Γιατρός σε Δημόσιο Νοσοκομείο, σε μια εποχή καθολικής επικράτησης της Κοινωνίας της Αγοράς. Με υπαρξιακή αγωνία άφθονη, ίσως γιατί βρέθηκε στην “καλή μεριά”, χωρίς την ασφυκτική πίεση του βιοπορισμού. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές (“Στο νοητό σύνορο των 160″, Ίκαρος 2001, “Ως πρόσχημα καταλαλιάς”, Μεταίχμιο 2003, “ασφυκτιονία”, Αλεξάνδρεια 2005, και “Μην ψάξεις νήμα και ειρμό”, Αλεξάνδρεια 2007) και μία συλλογή μικρών πεζών (“Θραύσματα και θροΐσματα”, Αλεξάνδρεια 2010).

favicon

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση