Αθανάσιος Εφεξής, Εκών καλός -από την ποιητική συλλογή

efexis12.5.14

fav-3

ΖΩ(ΟΝ)

Πνοή ζωής εσύ πιο ήλιος απ’ τους ήλιους,
νερό από αίμα αγαθό μοιράζεις από πάντα,
κι όποιος για λίγο σε γευθεί διψά να ξεδιψάσει.

Χίλιες ασχήμιες σε ποθούν κι όταν ξεχνούν θυμούνται,
καθάρια όλα τα θολά μιλούν χωρίς να λένε,
σαν πιουν το βλέμμα σου ζητούν ξανά ν’ αγαπηθούνε.

fav-3

Η ΛΥΤΡΩΣΗ

Ψηλά στο λόφο της ντροπής
πάνω στα μαύρα δέντρα,
σταυρώσανε τη μίμηση
τ’ ανθρώπου,
που αλλιώτικους κ’ ίδιους
όλους έκανε
ν’ αποζητούν για ελπίδα
στ’ απόνερα της γης.

fav-3

ΠΑΡ’ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Όλοι μαζί οι τόσο μόνοι
όλοι δε λεν’ αυτό που είναι,
τι θα ‘θελαν να ζουν
αυτό νομίζουν,
πες πες
και πίστεψαν
στιγμή που δεν υπήρχε.

Όλοι ζητούν
ό,τι δε θέλουν,
κι αν ζεις μαζί
ποτέ σου δεν υπήρχες,
κι αν πεις γιατί
κρασί γιατί δεν πίνεις,
πριν δουν εσένα λάτρεψαν,
που εκεί ήσουν
κι ας μην ήρθες.

vintage_under2

 

©Αθανάσιος Εφεξής
φωτο©Στράτος Φουντούλης

efexis-bkΑπό:
Αθανάσιος Εφεξής
ΕΚΩΝ ΚΑΛΟΣ
Εκδόσεις Γαβριηλίδη

 

 

 

favicon

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, ποίηση