Γιάννης Παναγιωτάκης, Η Αγένεια της Αγάπης (Μικρές Ώρες)

16.2.12

Μερικές προσευχές χάνουν το δρόμο τους και έτσι αδέσποτα περιφέρονται σε μια γοητευτική δυσαρμονία, αλλά απόψε θέλω να υμνήσω την ατέλεια και να θρηνήσω για την επερχόμενη ευτυχία!

Πόσο παράξενο Αλήθεια είναι το γεγονός πως οι απλοϊκοί υπερτιμούν την Αγάπη, παραβλέποντας το γεγονός πως αυτή στην φύση της είναι αγενής και αδιάκριτη.

Εισβάλει συχνά τις πιο ακατάλληλες στιγμές και πάντοτε Ακάλεστη, Τι Αγένεια..!!!!!

02:18 Έχει ησυχία εδώ απόψε και όλα ως συνήθως πεθαίνουν στην ώρα τους, σχεδόν τίποτα δεν αλλάζει και τριγύρω τα αντίτυπα του αοράτου προτύπου επιμένουν πεισματικά στην επίπλαστη ευδαιμονία τους.

02:49 Θα αφήσω για μια ακόμη φορά να με καταπιεί η φωτιά, συνηθίζεις με τον καιρό, είναι όμορφα! Που είσαι απόψε?

Ποτέ μου δεν κατάλαβα αν είναι τόλμη ή γενναιότητα αυτή η έλλειψη φόβου, όμως πια, κάθε φορά που σέρνω την σκέψη μου σαν σκιά σε κάθε τόπο που δεν υπήρξαμε ποτέ, νιώθω μια παράξενη αίσθηση γαλήνης!

03:22 Μια παγωμένη στιγμή, αυτό είναι η αιωνιότητα. Τι θα μου δώσεις που δεν έχω? Τι θα μοιραστώ μαζί σου που δεν μου δόθηκε?

Αλήθεια.Δεν ξέρω γιατί δακρύζω τόσο συχνά τελευταία!

04:01 Άδειος από σκέψεις και έννοιες, τότε μόνο νιώθω την εγγύτητα. Για τους εγγύς και τους μακράν, θεία ακτινοβολία, ουράνια έξαψη και μια «καινή εντολή» που παραμένει καινή παρά την κακοποίηση και τους αιώνες που παρήλθαν!

04:07 Συγχώρεσε με, ξέχασα απόψε να σου πω πόσο Σ’ αγαπώ.

04:33 Θέλω να πάρω τις πληγές απ’ την ψυχή σου, να τις κάνω δικές μου, σαν στίγματα στο σώμα μου. Θέλω να γελάς, όσο πιο συχνά μπορείς,.. Να γελάς!

04:50 Νεκρική Σιγή, Πανδαισία .! Τι όμορφα που μιλάει η σιωπή!

Όχι, δεν θα κρυφτώ σε κανένα θεώρημα, σε καμιά μελωδία , σε τίποτα που θυμίζει πόνο και την απαραίτητη ψευδό-παρηγοριά που ακολουθεί σαν επαίτης, το καθ’ ομοίωσιν δικαιούται την έπαρση!

04:56 Η Αγάπη χάνει την λάμψη της όταν χαθεί ο προορισμός της, σβήνει αργά, με λεπτότητα, αθόρυβα!

04:59 Αφορισμένος μοιάζω και αρκετά Υποκριτής για να παραδεχτώ το πόσο Αληθινός είμαι.όμως.. Κάνει κρύο εδώ απόψε, Μπορώ να έχω μια αγκαλιά?

***

 ©2012 Yiannis Panagiotakis

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία