Βασίλης Ν. Πης, Ποιήματα ενός ανθρώπου που έφευγε διαρκώς για δουλειά

pis5.4.14

1

Θα μιλήσω για τα όνειρά σας
Σαν αστυνομικός που σας περνά
Στα χέρια χειροπέδες

Και έχετε δικαίωμα να μιλήσετε
Ό,τι πείτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας

Βγάλτε το σκασμό επιτέλους εκεί έξω

Μια ζωή έφευγα για δουλειά
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου

2
ΙΚΑΡΟΣ

Ο Ίκαρος είμαι, διαστημικό σκάφος φορτηγό
Χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο μεταφέρω
Προμήθειες για το πλήρωμα του σταθμού:
Νερό, τρόφιμα, ρούχα, καύσιμα
Εξοπλισμό και κάμποσο καπνό

Σαν κατακτήσεις την τόλμη μου
Και τις εμπειρίες που στοίβαξα τόσα χρόνια
Από τα τόσα ταξίδια

Τον ουρανό προσπάθησε να χαρείς
Βυθίζοντας τα φτερά σου στην ησυχία
Γιατί από εκεί με άλλα παλιά σκάφη
Θα ταξιδέψεις, φορτηγά καραβάνες
Με έτη φωτός γραμμένα στο κοντέρ τους

Θάρρος θα πρέπει να χεις
Το πιο αφιλόξενο περιβάλλον ν’ αντιμετωπίσεις
Συνάμα την εχθρικότητα του κενού

Όμως, τι παράξενη ομορφιά θα αντικρίσεις
Όταν σε νέο κόσμο, ευοίωνο θα φτάσεις
Πρωτοφανέρωτο υπό ηλίων φωτισμένο
Και στην καμπίνα σου το φως, θα φτάνει όταν ξυπνάς

Μεθυστικός μυκηθμός ευμένειας

Θα το βρεις το κουράγιο εκεί έξω χαμηλές θερμοκρασίες
Νʼ αντέξεις, σε τρομερούς κινδύνους να ανταπεξέλθεις
Μοχθηρές δυνάμεις να νικήσεις, χωρίς την κούραση
Του πληρώματος να υπολογίζεις και του σκάφους αντοχές;

Ταξιδεύω, στον κόσμο του κενού
Και είναι μακρύς ο ύπνος μου
Για μένα το ταξίδι, είναι ένα
Άλλο ταξίδι.

3

Ακούτε γύρω σας; Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται
Ζαπατίστας 2-1-2013 μ.Χ.

Οι ποιητές ήταν πάντα παρατηρητές της μνήμης
Γιʼ αυτούς η ζωή δεν ήταν ασθένεια, ούτε υπακοή
Είχαν την διαρκή θέληση για δράση
Να μιλήσουν για τα εσταλμένα μέτρα
Του οικονομικού κόσμου
Που τρίζουν συθέμελα
Από υποχρέωση, τιμή και καθήκον

Δεν είμαστε φτωχοί επειδή παράγουμε λιγότερα

Ακούτε γύρω σας τον ήχο από τα δάση που κόβονται;
Τον ήχο από τις αποικίες ανθρώπων που παρακμάζουν ταχιά;
Ακούτε γύρω σας τον ήχο από τις γέφυρες που γκρεμί ζονται;
Ακούτε γύρω σας τον ήχο από δώδεκα χιλιάδες μποφόρ
Τον τραχύ ήχο από χίλια διακόσια τέρετρον* που σκάβουν τη Γη;

Το ανέφικτο δεν ικετεύει, διεκδιEAεί
Ησυχία ή αντίσταση;

*τέρετρον: τρυπάνι, λεξικό Σουϊδα

vintage_under2

©Βασίλης Ν. Πης
φωτό©Στράτος Φουντούλης, Αθήνα 2011

Ο Βασίλης Ν. Πης γεννήθηκε στην Κω το 1963. Μετά τις ημιτελείς σπουδές του στην Ιταλία επιστρέφει στην Κω. Από το 1987 εργάζεται στον Δήμο Κω. Γράφει γιατί η ποίηση δημιουργεί ένα φράγμα στο χρόνο. Για να περάσουν ανεμπόδιστα οι Άγγελοι της Κολάσεως.
Βιβλία:
(2011) Πάγος, Οδός Πανός
(2010) Ο φύλακας της γραμμής, Γαβριηλίδης
(2007) Μυθογραφία, Γαβριηλίδης
(2002) Τα τραγούδια του Μύλου, Οδός Πανός
(2002) Το τραγούδι τής Γης, Οδός Πανός

 

favicon

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση