Νανά Τσόγκα, το ΟΝειρο του Κόσμου -Το βιβλίο, παρουσίαση-αποσπάσματα…

tsoga-bkτο ΟΝειρο του Κόσμου

μικρές απρόβλεπτες ιστορίες για την αόρατη λεπτομέρεια
εγΧΕΙΡίδιο συνεσταλμένης τρυφερότητας

ΣΥΝαισθηματικές ΣΥΝθέσεις
με υπόΘΕΣΗ και ΚΑΤΑθέσεις

μικρές παρΑλογες, παρΑδοξες ή/και παράΞενες ιστορίες – αΣΗΜΑντες αποφασιστικές στιγμές στις ρωγμές της πραγματικότητας – παιχνίδια που αγαπούν να παίζουνε κρυφτό – ακόμα κι απ’ το δικό σου καιροΦΥΛΑΧΤΟ

Ιn greek: ON means ‘the being’ – in dream, there is an ‘AM’ – italiaΝΟ: sogΝΟ; g goes away and remains soΝΟ, meaning again I AM – but in german: Traum = όνειρο (plus an ‘a’ makes a traumA) – that is: a Little beauty needs the dakness to shine.
Λίγη ομορφιά θέλει το σκοτάδι για να φέξει.

vintage_under2

Απόσπασμα (από σελίδες 7-9)

H ζωή είναι μία διαδρομή όλη κι όλη: για την ανακάλυψη της έκτασης, του βάθους και του χρώματος του δράματος, όπου όλοι παίζουμε.H έκταση είναι τα χρόνια που περνούν και τελειώνουν σε μια στιγμή. Tο βάθος ξεγελάει με αντικατοπτρισμούς κι έτσι ποτέ δεν ξέρεις, σε κάθε βήμα, αν θα πατήσεις γερά στα πόδια σου. Kαι το χρώμα αλλάζει ανεπαίσθητα, κάθε φορά που ανοιγοκλείνεις τα μάτια˙ τόσο που να μπερδεύεις το όνειρο με την πραγματικότητα. Δεν πειράζει, όμως, γιατί
όταν ονειρεύεσαι, είσαι αθώος.

Λοιπόν, εδώ θα γράφομαι: ανάμεσα στων οχληρών τα μίση και την αδιατάρακτη ευσπλαχνία της λήθης.
Ό,τι πόθησα, έμεινε έξω απ’ ό,τι φαντάστηκα.
Αλλιώς ξεκίνησα, δηλαδή;
Η ζωή πονάει, όσο πιο πολύ την επιΝοείς.

Ποτέ δεν θα υποκύψω. Αλλά δεν ‘τους’ το λέω.

Το κακό είναι ότι εμπνέομαι από τις καταχρήσεις της φαντασίας μου. Γι’ αυτό δεν φαίνεται, ότι το απείρως πιο σημαντικό είναι που σ’ αγαπάω.   

Αφού Ωραιότητα = Ω, τέλος. Αν την ανακαλύψεις, όχι, δεν θα πει πως είναι αργά – πρέπει κρυφά, χρωματιστά, χωρίς τα βάρη που συσσώρευσες στην κακοτράχαλη πορεία, να πας ξυπόλητος να ξανανιώσεις τη γεύση του πρώτου κερασιού που έφαγες κάτω απ’ τα καλοκαιρινά πεύκα˙ αν όχι το που πρωτοβύζαξες γάλα της μάνας σου – πέρα απ’ τα μοναδικά στοιχεία και την ωφελιμότητά τους στη μετέπειτα ζωή σου.

Στο α-σήμαντο έρχεται γάργαρο ένα ρω που διώχνει το άλφα και επιβιβάζεται στο προτελευταίο βαγόνι για να κυλήσει η σημασία απ’ το ερημοκλήσι ως κάτω στου πελάγους τη μαγνητική απεραντοσύνη: σήμαντΡο.

Ακριβώς όπως στο διπλανό οροπέδιο – απαραιτήτως με θέα θάλασσα, που δρα ως καταλύτης σε όλες τις ενώσεις – αφού εξετέλεσε τον προορισμό του, φεύγει το ώριμο στάχυ Χ από το σΧήμα για να δώσει σήμα στην ψυχή που φτεροκοπάει ασύστολα εντός ανοίκειου κελύφους:

Εδώ είμαι! Η ζωή σου η άυλη!”

Απ’ τον μαΐστρο ως τον λεβάντε να εξαρτάται η βαρύτητα του Κόσμου τούτου, κι από το αν προ(σ)φέρεις Παυσανία ή Θουκυδίδη και τανάπαλιν. Ή, πώς το περαστικό νερό σκάβει τα βράχια άγαλμα ή απλό χαλίκι – πάντα όμως με την τρυφερότητα του Αιγαίου, που κάνει ακόμα και την τρικυμία οικεία. Ως τα βουνά η θάλασσα – γι’ αυτό βρίσκεις κοχύλια και στην Κνωσσό.
Όμως, κι η άλλη όψη που αγαπάει επιφάνεια και αφρό: πώς ένα ταπεινό αριθμουδάκι γίνεται γίγαντας επιβλητικός, όσο του προσθέτεις μηδενικά;
Κάποιο μυστικό πρέπει να μας διαφεύγει απ’ το 0 – γούστο θα ’χει να το συναντήσουμε στο Άπειρο.
Προς το παρόν, ανοίγω διάπλατα την πόρτα μου στην τύχη – μόνο που θέλει κάθε μέρα να την βαφτίζω με άλλο όνομα, μη μου ξεφτίσει. Σήμερα, π.χ., Δευτέρα.
Ακόμη κι ο Μικρός Πρίγκηπας απ’ το αστέρι του, μπορεί να καταλάβει με μια ματιά, πόσο ανηλεής είναι η ταχύτητα που μας εκσφενδονίζει στο Άπειρο.
Με τα ως τώρα δεδομένα, στο Μηδέν.

vintage_under2

2 (από σελίδες 29-30)

Πού να χωρέσει η αγάπη μες στο στενό ποταμάκι;
Κι έτσι θυμάμαι πως είμαι το νερό. Επικίνδυνα και ευγενικά.
Αν είχα φτερά, θα ήταν αλλιώς.
Η αγάπη θέλει απλωσιά, και πόνο και γαλήνη. Η αγάπη έχει άλλο δόσιμο, ξέρει μονάχα υπομονή και γέλιο απ’ το δάκρυ.
Η αγάπη ανασαίνει μόνο με την ψυχή – δεν τρώει, δεν θυμώνει…
Η αγάπη είναι η θάλασσα εκεί που δεν την βλέπεις.
Ποτάμι που δεν χύνεται – να μη στερέψει ο κόσμος.
Μα, εμείς; Μες στην υπόλοιπη ζωή, χαμένοι – και βουΐζει…
Εμείς, πάντα αχόρταγοι – μονίμως πεινασμένοι.

Βγάλε τα γυαλιά του ήλιου, έξω τα δέντρα περπατούν.
Φεύγει απ’ το κάδρο ο φόβος, κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους – σαλιγκαράκι στριμωγμένο και στεγνό – αγνώριστος!… το καρουσέλ παίζει με τα τρεχούμενα νερά… περνάει το τελευταίο τρένο της νύχτας…
Αύριο το πρωί θα λάβεις το μήνυμά μου μ’ ένα χαμόγελο-λουλούδι στο χρώμα που αγαπάς.

Σε λίγο, μια και ήρθε επίσκεψη ο Φρεντερίκ (Σοπέν), είπαμε
να πάμε να δούμε τι κάνουν τα πεινασμένα γλαρόπουλα στην έρημη παραλία…
Αφή από αρχαίο φίλντισι το γαλανό φως.

Το απόγευμα καθαρίζω τα ‘μάτια’ της κουζίνας – έχει πια νυχτώσει. Σε λίγες ώρες θ’ αρχίσουν να μας ραίνουν πεφταστέρια. Πόσα έχει, πια, αυτός ο κομήτης για ν’ αστρορραγεί κάθε τόσο;!…

Λίγο μόνο συναίσθημα για να δέσει το αόρατο σιρόπι.
Οικονομία στις λέξεις – αναγκαστικά! Παλεύουν ‘μέσα’ και δεν έχουν όρεξη για τσάρκες. ΑποΣτασιοΠοίησΗ – γιατί όταν έχεις μυωπία, δεν σε καταδέχεται η πρεσβυωπία…
Και όχι πολλά εκατοστά πάνω απ’ το έδαφος – ίσα-ίσα για την πολυπόθητη υποψία.
Να ονειρευτείς το φως μέσα στο χρώμα. Σαν τον αμαρτωλό μέσα στον άγιο.

Αποκοιμήθηκα γέρνοντας στο χάρτη – τα μάτια μου πάνω στην Ελλάδα, με το ένα αυτί στη δύση και το άλλο στην ανατολή, το στόμα μου φΥλαγε το Αιγαίο. Η Μεσόγειος χτένιζε τα μαλλιά μου όλη νύχτα. Όμορφα που είναι να σου ψιθυρίζουν τ’ αστέρια. Σε εγγύτητα ψυχής, υγρά.
Το πρωί θα λάβεις το μήνυμά μου μ’ ένα χαμόγελο-λουλούδι στο χρώμα που αγαπάς.

vintage_under2

‘το ΟΝειρο του Κόσμου’ (270 σελίδες, 18 α/μ φωτογραφίες)
Κεντρική διάθεση: εκδόσεις Δωδώνη, οδός Σουλτάνη 11 – Εξάρχεια, τηλ. 2130232404

favicon

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία, πεζοποιήματα