George Le Nonce, Ὁ Ἐμονίδης

Παρουσίαση-Πρόσκληση:

prosklissi
G_LeNonce_bkΜικρὴ Ἄρκτος, Δεκέμβριος 2013

Παρουσίαση του ποιητικού βιβλίου «Ὁ Ἐμονίδης»

Τὸ βιβλίο θὰ προλογίσει ὁ Παρασκευὰς Καρασοῦλος εκ μέρους τῆς «Μικρῆς Άρκτου» .

Θὰ ἀκολουθήσει συζήτηση τοῦ συγγραφέα Χρήστου Ἀγγελάκου μὲ τὸν George Le Nonce, ἐνῶ ποιήματα ἀπὸ τὸν Ἐμονίδη θὰ διαβάσουν
· ὁ ἠθοποιὸς Φαίδων Καστρὴς
· ἡ σκηνοθέτης/ἠθοποιὸς Χρύσα Καψούλη
· ὁ ποιητὴς Ἀλέξανδρος Μακάριος
· ἡ ἀκτιβίστρια Πάολα Ρεβενιώτη
· ὁ μουσικὸς Ἄρης Σιαφᾶς.

vintage_under

καβαφικὸς Ἐμονίδης εἶναι ὁ προσφιλὴς ἑταῖρος ἑνὸς ποιητῆ ἐρωτοπαθοῦς, ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης “ὄνομα ψιλὸν” ποὺ ἔγινε ἡ αἰτία νὰ γραφτοῦν στίχοι “θερμοί, συγκινημένοι”. Ἡ πραγματικὴ ταυτότητα τοῦ περικαλλοῦς νέου ὁ ὁποῖος στὸ ποίημα ἀποκαλεῖται Ἐμονίδης παραμένει ἄγνωστη καὶ ἴσως ἀσήμαντη γιὰ τοὺς πολλούς.

Ἐμονίδης τοῦ George Le Nonce εἶναι ἐπίσης ἐρωτοπαθής.  Ὄνομα ψιλόν, προφανῶς, καὶ αὐτός, ὁ ἴδιος ὁ περικαλλὴς ἑταῖρος δὲν ἐμφανίζεται σὲ κανένα ἀπὸ τὰ ἑκατὸ ποιήματα τῆς συλλογῆς, ἂν καὶ ἴσως οἱ μυημένοι, οἱ φίλοι τοῦ ποιητῆ οἱ στενοὶ νὰ τὸν ἀναγνώριζαν μισοκρυμμένο μὲς στοὺς στίχους.  Στὶς ποιητικὲς ἀναζητήσεις του, πάντως, ὁ George Le Nonce περνᾶ ἀπὸ τὴν φρίκη τῆς οἰκογένειας (ἑνότητα πρώτη: ἐξ ἰδίων τὰ ἀλλότρια) στὴν εἱρκτὴ τοῦ ἐφιάλτη (ἑνότητα δεύτερη: θεὸς νὰ μὴν τὸ κάμῃ), ἀπὸ τὴν αὐταπάτη τοῦ ἔρωτα (ἑνότητα τρίτη: ἀμάχανον ὄρπετον) στὴν πραγματικότητα τοῦ δράματος (ἑνότητα τέταρτη: ἐπι σκηνῆς)˙ τρομάζει ἀντιμέτωπος μὲ τὸ χρόνο (ἑνότητα πέμπτη: τὰ ἐπικείμενα), καταφεύγει ἐπὶ ματαίῳ στὴν αὐτοαναφορικότητα τῆς ποίησης (ἑνότητα ἕκτη: κόρακας κοράκου μάτι) καὶ καταλήγει κεχηνὼς μπροστὰ στὴν οἴηση τῶν ποιητῶν (ἑνότητα ἕβδομη: ποιός ἄδοξος ποιητής;), χωρὶς ποτὲ νὰ συναντᾶ τὸν Ἐμονίδη, ποὺ παραμένει ὣς τὸ τέλος ἐμμονικὰ ἀπών.

vintage_under

g_lenonce_por

Ἰδιωτικὲς ἀναγνώσεις
(προδημοσίευση)

Ἔβαλα ἕνα ποτὸ καὶ τοῦ διάβασα τὰ τελευταῖα µου ποιήµατα. Ὡς συνήθως, χάρηκε, τὰ µάτια του ἔλαµψαν, µὲ θαύµασε τὸ βλέµµα του, εὐχαριστήθηκα. Ἔτσι γί­νεται πάντα, µὲ ἀγαπάει καὶ τὸν ἀγαπῶ, τυπικὲς εἶναι οἱ ἀναγνώσεις, θὰ µποροῦσα καὶ νὰ µὴν τοῦ διαβάζω τίποτα, νὰ περνᾶµε κατευθείαν στὴ φάση τῶν µατιῶν ποὺ λάµπουν καὶ τοῦ βλέµµατος ποὺ θαυµάζει, αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούµενο, καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς µοῦ προσφέρει, µὲ ἀγαπάει καὶ τὸν ἀγαπῶ.

Τὰ ποιήµατα εἶναι εὐφηµισµός, εἶναι σὰν τὸ µεγάλο µυστικὸ τῆς ζωῆς, τὸ φυλᾶµε ζηλόφθονα οἱ δυὸ κατὰ φαντασίαν µύστες, τὸ προστατεύουµε ἀπὸ τὰ µάτια τῶν ἀδαῶν, ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴ τῶν πονηρῶν, παίζουµε τάχα τοὺς συνωµότες, ποὺ κρύβουνε τὸ νόηµα γιὰ νὰ µὴν τὸ πάρουν κι ἄλλοι, κι ἂς εἶναι οἱ ἄλλοι πάντα τὸ νόηµα, ὅπως µὲ τοὺς θησαυροὺς ἢ µὲ τοὺς κρυφοὺς ἔρωτες, τοὺς ἐφηβικούς, αὐτοὺς ποὺ δὲν ζήσαµε ποτέ, µεγαλώσαµε καὶ δὲν προλάβαµε.

 

©George Le Nonce, Ὁ Ἐμονίδης
(ἀπὸ τὴν τρίτη ἑνότητα, «ἀμάχανον ὄρπετον», σελ. 61)

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, πεζοποιήματα, ποίηση