Τζίνα Μουκριώτη, 4 ποιήματα

Επιλογές από τη συλλογή «Του Έρωτα και του Πηλού», εκδόσεις Ενδυμίων

Αναστροφές

Ίσως θα το δούμε πεθαίνοντας
η όρασή μας δεν είναι παρά
μια ανεστραμμένη θάλασσα, όταν
τόσο ελαφριοί θα ανυψωνόμαστε
σε σκοτεινή μεσοωκεάνια ράχη.
Γαλήνια ότι αγαπήσαμε θα κολυμπά
φορώντας έναν καινούριο ουρανό
κεντημένο με σύννεφα κοράλλια

Και ω! οι διαβρωμένες πέτρες
που ένας τον άλλον χτυπούσαμε,
βότσαλα θα φαντάζουν σταλάζοντας
από αμφιβληστροειδείς πληγές,
κυκλικοί σχηματισμοί σε χορό
γύρω απ’ τη μαβιά μας αύρα
που θα σβήνει… όλο θα σβήνει

***

Η σιωπή

Μιλούσες ασταμάτητα
σπρώχνοντας επάνω μου
του ρολογιού τη ρόδα.
Αντιστεκόμουν στο χρόνο
έχοντας το δάκτυλο καρφωμένο
στον άξονα του ενός λεπτού.
Κι άκουγα μόνο τη σιωπή μου
ν’ αγορεύει απ’ το μπαλκόνι
σ’ ένα πλήθος άγνωστες λέξεις
που ανάσαιναν την οργή τους.
Ώσπου χόρτασα την αίσθηση
της ακοής σ’ έναν ίλιγγο
κι η ταινία κόλλησε ημιτελής
σε ένα κεφαλαίο κόκκινο Άλφα
που χάρασσε τα χείλη σου
πάνω στης σιωπής μου το σωρό

Έδειξε ο ουρανός ντροπή
και δεν έβρεξε ούτε μια στάλα

***

Τα κόκκινα πουλιά

Δεν είναι πως
την άφιξή τους δεν περίμενα,
με τα φτερά τους κόκκινα του πόθου
να τσιμπολογούν τη στέγη μου

- βλασταίνουνε οι θεότητες ποτέ
στα βράχια τα τραχιά τους σπόρους
όταν ο άνεμος σε χώμα τους υγραίνει,
την κόλαση έτσι γλυκά όπως καίει; -

Μα ήρθαν και μέσα μου φυτρώσαν
τα γιασεμιά, τα ρόδα τους, τα κρίνα
και στο λαιμό μια κόκκινη κραυγή
χαράξανε στον έρωτα ταγμένα

Ήρθαν και φθινοπωρινά πετάξαν
αφήνοντάς με πέτρα που την χαϊδεύει
το γερασμένο ανέμισμα της μνήμης
κάποτε να λέω, απλά, πως έφυγαν
λες και ποτέ δεν τα λαχτάρισα να ‘ρθούν

***

Στο χαρτοδρόμο

Ω, πόσα ρολόγια σπάζουν το είδωλό σου
στων ματιών μου τα δάκτυλα, αγαπημένε.
Μορφή διάφανη με λόγο πορφύρας ντυμένη
και στων χεριών τα μάτια ανέγγιχτη,
διάφανη άμμος μέσα στον καθρέφτη
στο τζάμι και κάτω
το τσιμέντο

Αυτήν την Άνοιξη
τα δάκτυλα δεν τρέχουν σε λιβάδια
καπνίζοντας χόρτο μεθυσμένα
τον Μάρτη – αχ! τώρα, τον Μάρτη
η γλώσσα μου πνίγει
κρεμασμένη στα πόδια της νύχτας.
Στάζει αθόρυβα στην άμμο του καθρέφτη
στο τζάμι και κάτω
το τσιμέντο

Περπατούν στο χαρτί τα δάκτυλα
στο δρόμο,
το χαρτοδρόμο

Πηλός
τα χέρια – να πλάθουν
τα χέρια – είδωλα
ακατέργαστα
στο τζάμι και κάτω
το τσιμέντο

 

©Τζίνα Μουκριώτη

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, ποίηση