Ασημίνα Λαμπράκου, το καρπούζι

[από την ενότητα: γράμμα σε ένα φίλο]

lambrakou10.8.18

fav-3

ορθόπλους
τό έχω ευχηθεί ξανά και πάλι σήμερα

εδώ, αν ρωτάς, τα πράγματα μπήκαν στη σειρά
τα πρωινά αδειάζουν απο άντρες
όπως θα πρέπει να γίνονται με τα πρωινά των γυναικών
για να κάνουν ακριβώς ότι θα έκαναν σε κάθε περίπτωση
υπάρχοντας σε χρονισμό που καμπυλώνει θηλυκά

έξω λιώνει το έδαφος κι οι χρείες
τα έργα προχώρησαν στο εσωτερικό της γειτονιάς
είκοσι λεπτά στα όρθια έφτασε για να καλυτερέψει η διάθεση των τριών που πιάσαμε κουβέντες γέλια κι αλήθειες, γωνία Χ. Σμύρνης και Τ. Άγρα, προχθές

κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί πως τον ερωτεύτηκαν για τον λόγο κι ύστερα για τον τρόπο να κουβαλήσει στη φωλιά με το θηλυκό «ένα καρπούζι πλανήτη»
ούτε εσύ

εσύ, επίσης, δε θα μπορούσες να υποθέσεις πώς ο λόγος που δε θα ανταποκρινόμουν σε μια πρόσκληση για ψάρι είναι επειδή το μόνο που καταφέρνω να τρώω με σκεύη είναι οι σούπες
δεν έμαθα, Τρυφερέ, να τρώω το ψάρι με μαχαίρι και πιρούνι
θα στεκόμουν δίπλα σου όπως το γύφτικο σκερπάνι, ένα γυφτάκι

ναι
πες του, αν δεν του το πω εγώ, καιρός να γράψουμε ποιήματα με σάλτσες
που αφήνουν λεκέ στα πουκάμισα
το κόκκινο κρασί είναι μια επιλογή στιχουργική που δείχνει την αγωνία της τάξης του
γράφοντος να κρυφτεί πίσω από την δονζουάνικη εικόνα που καλλιεργείται με αυτή την επιλογή κλπ κλπ κλπ
καίγομαι από ζέστη και δυσανασχετώ και στο γράψιμο

όπως ο Βολκώφ
θυμάσαι;
όπως ο Βολκώφ
έτσι να πηγαίνουμε

έγραψα για τον Θ και θυμήθηκα:
εκείνος ο άνθρωπος, ξέρει δυστυχώς πολλά για να σε λιώσει με γλείψιμο
εσύ όμως ξέρεις να διακρίνεις
έτσι δεν είναι;

ορθόλπους
το εύχομαι ξανά

σε φιλώ

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση