Ντέμης Κωνσταντινίδης, ‘ως της αλάνας τ’ αναχώματα’

konstantinidis25.7.18

fav-3
Τα μεσημέρια

Πόσο πιο απλά ήταν τα πράματα
σαν καβάλαγες το ποδήλατό σου
τα μεσημέρια ―όταν όλοι κοιμόντουσαν,
χωρίς να υπολογίζεις το κάμα
που ζάλιζε τις κότες κι άφηνε ανάπηρη
τη θάλασσα.

Σε κατέβαζε μέχρι τα ηλεκτρονικά
ή, άλλοτε, πίσω απ’ τον Λόφο
ως της αλάνας τ’ αναχώματα,
κι από εκεί ίσια-καρφί για το σπίτι της…
απλά και μόνο για να την πετύχεις
στο μπαλκόνι.

*
Ηρωικό

Εμπρός μικρέ
Και πες το ποίημά σου θαρρετά
Για την Ελλάδα
Που δεν πέθανε ποτέ!
Για τις αλύτρωτες πατρίδες
Και το μαρμαρωμένο βασιλιά…

Εμπρός μικρέ
Ίσια την πλάτη
Στόμφο στη φωνή!
Μην παραλείπεις την αναπνοή…
Κάπου μες στο κοινό
Σε καμαρώνει ο άνεργος μπαμπάς σου.

*
Κι ας χάσω

Βαρέθηκα το ποδόσφαιρο
της μιας στραβοκλωτσιάς,
με τους τακτικισμούς,
τους θεατρινισμούς,
τις κλειστές άμυνες…
Με τους ντροπιαστικούς
συμβιβασμούς της ισοπαλίας,
την ανοίκεια μεταφυσική
των πέναλτυ…
Ιάπωνας καμικάζε ως
το ενενηκοστό λεπτό,
βγαίνω μπροστά κι ας χάσω!

*

©Ντέμης Κωνσταντινίδης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση