Αντώνης Κρητικός, Η ροτόντα

kritikos23.7.18

favicon

Απόψε κάναμε την πρώτη μας κοινή εμφάνιση. Κόσμος πολύς, καλοντυμένος, ευγενής. Χαμόγελα, ευχές. “Να ζήσετε”. “Να ευτυχίσετε”. “Να τους χαιρόσαστε”. “Σε τέτοιες χαρές να βρισκόμαστε”. Εσύ σεμνή, ντροπαλή. Ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς από ένα θηλυκό του είδους σου. Ολόλευκο το φόρεμά σου, κομψό, περίτεχνο. Λεπτό ύφασμα διατρέχει την ολόισια πλάτη σου. Τα πόδια σου λευκά και αυτά, θαρρείς γλυπτά από θεϊκό χέρι. Ευτυχώς κανείς δεν σχολίασε ότι κλέβεις τη δόξα της νύφης.

Η μητέρα κάθισε ανάμεσά μας. Δεν την κατηγορώ. Οι περιστάσεις βλέπεις. Εσύ ευγενική, λιγομίλητη. Επτά ξένοι στο κυκλικό τραπέζι σε αγνόησαν. Στράφηκαν δίπλα: “Πώς γνωριστήκατε;”

“Πριν πολλά χρόνια δούλευα με τη μητέρα του γαμπρού”. Αγενέστατα σου φόρτωσαν την άδεια ψωμιέρα. Ήθελαν χώρο για τα φαγητά που κατέφθαναν. Έπειτα σου έδωσαν και τη γλάστρα με τη λεβάντα που από το κέντρο του τραπεζιού ήταν έτοιμη να προσφέρει το άρωμά της σε όποιον τρυφερά την ακουμπούσε. Τώρα, θα μπορούσες μόνο εσύ. Ίσως γι’ αυτό δεν αντέδρασες. Ξεδιάντροποι. Μη δουν αδυναμία. Αμέσως να εκμεταλλευτούν. Περιδρόμιαζαν με μανία. Θύμωσα. Ήθελα να σηκωθώ να τους βρίσω, να τους πω για τη συμπεριφορά τους, ότι δεν είναι δυνατόν να αγνοούν με αυτόν τον τρόπο. Όμως έκανα πως δεν κατάλαβα. Δεν είχα το σθένος να προσφερθώ να κρατήσω εγώ τα λάφυρα της απουσίας σου.

“Ο σύζυγος, κυρία Μαρία, δεν ήρθε μαζί σας;”

“Τον χάσαμε πρόσφατα”.

Ήταν η πρώτη κοινή μας εμφάνιση. Η μητέρα Μαρία, εγώ κι εσύ. Σε φωτογραφίζω για να θυμάμαι τη στιγμή. Σε λίγες ώρες θα σε στοιβάξουν μαζί με τις άλλες καρέκλες για να ποτίσουν απρόσκοπτα το γρασίδι που τόση ώρα μας ανέχεται.

*

©Αντώνης Κρητικός

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία