«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου

Μέρος 34ο

panoutsou27.6.18

©stagedoorstl.com / Peter Mayer as Creon mourns his son, played by Andrew Michael Neiman in “Antigone” at Upstream Theatre. Photo: Peter Wochniak

fav_separator

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ
Μέρος Τέταρτο - «Επιλέγω να μην υπακούσω»

True, on this living earth there are many lands I’d like to see,
and my heart runs away from me Often over the mountains,
and my wishes wander Over the sea and to the shore, which more
Friedrich Hölderlin (Μετάφραση από τα  γερμανικά Maxine Chernoff and Paul Hoover)

H Aντιγόνη η μοναδική Αντιγόνη και κάθε Αντιγόνη που κατακτά την μοναδικότητα στις πράξεις της, μπορεί να είναι μόνο ένα κορίτσι, κανένα αγόρι, κανένας ενήλικας άνδρας ή  γυναίκα, δεν  θα ενεργούσε έτσι με τον τρόπο  που λειτούργησε η Αντιγόνη και για τον λόγο που λειτούργησε. Είναι κορίτσι, παρθένα και πριν ακόμη γίνει γυναίκα ακριβώς,  έχοντας  την καθαρότητα των παιδιών και την σοφία. Η σχέση της με τον Διόνυσο τον θεό  της ελευθερίας  και του ένστικτου και του ξεσκεπάσματος  του κρυμμένου εγώ, είναι ακόμη στο επίπεδο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αγνό, δυνατό, απόλυτο, μοναδικό. Η ζωή και ο θάνατος είναι ένα  εργαλείο αγάπης και η αγάπη  δεν είναι για χρήση, αλλά για το αποτέλεσμα στην δεδομένη κατάσταση που εξετάζει ο Σοφοκλής. Ο Σοφοκλής μια διάνυα ξεχωριστή,  ονειρεύτηκε ένα κορίτσι ν’ αλλάζει  για λίγο την ατμόσφαιρα της πόλης με ένα γεγονός που  θα έδινε κάθαρση σε όλους και σε όλα. Μήπως  τελικά όλες οι μεγάλες στιγμές της ψυχής του ανθρώπου  βρίσκονται σε μεταιχμιακούς  χρόνους,  απειροελάχιστα λίγο πριν  λίγο ή λίγο μετά, από την λογική λύση.

Η Αντιγόνη είναι η ισορροπία σε ένα σύστημα  που λυγίζει κάτω από το βάρος της αδικίας και της υποκρισίας. Η Αντιγόνη μεθυσμένη από  την στιγμή που έχει επωμιστεί, μπορεί να κάνει τα πάντα την στιγμή αυτή και θα μπορούσε να ερμηνευτεί στην σκηνή,  με κάθε δυνατό εκφραστικό  τρόπο. Είναι  ένα ηφαίστειο προκλητικό  και συγκινητικό. Δεν είναι ένα καλό, ήσυχο κορίτσι που απλά επαναστατεί.  Είναι ένα αρσενικοθήλυκο -προκλητικό  και συγκινητικό πλάσμα, λίγο πριν την θυσία που μόνη της επιλέγει. Αν σκηνοθετούσα τώρα  την Αντιγόνη δε  θα είχε καμία σχέση με τις Αντιγόνες  που έχω σκηνοθετήσει μέχρι τώρα, και ας την έχω πλησιάσει με πέντε εκδοχές.

23.06.2018

*

©Μαρία Πανούτσου

Διαβάστε τα προηγούμενα της Μαρίας Πανούτσου για το θέατρο

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Panoutsou, Δοκίμιο, θέατρο