Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [9] -Ο Λογιστής

thiveos26.6.18
fav_separator

Δράμα σε μια πράξη, μια νύχτα διάφανη των καλοκαιριών

(Ένας άνδρας με επίσημο, μαύρο κοστούμι. Κάπως ωχρή η όψη του, η παρουσία του στο κοιμητήριο κάπως παράξενη. Ο χώρος μοιάζει με μια έκταση ειρηνική, σαν να μιλούμε για το Άρλιγκτον και τις αμέτρητες αναπαύσεις του, δίχως τίποτε το μεσογειακό. Καμιά υπερβολή, μονάχα αυτός ο άνδρας σαν ηρώο και σαν γλυπτή μολυβιά μες στον κόσμο, να ανεμίζει, να χάνει και να κερδίζει την όψη του σαν σήμα, ένα παράξενο μήνυμα, με τ΄άστρα παραδομένα στη σημασία του. Θα ΄ταν ιδανικό αν αυτή η μορφή υπήρξε πειστικά διάφανη, αφήνοντας μια λεπτομέρεια από την άλλη πλευρά, από την άλλη πλευρά. Γύρω του στεφάνια, πλαστικά άνθη, μικροί λόφοι από γυαλιστερό χαρτί.)

Ο κεκοιμημένος δούλος σου και αηδίες. Έκανα ότι μου είπες, δηλαδή κοιμήθηκα του καλού καιρού.

(γονατίζει ικετευτικά. Δεν απαιτούνται οδηγίες για τέτοια οικεία πράγματα.)

Θεέ μου υπήρξα τόσο καλός, τόσο πιστός στα ιδεώδη και τις υποχρεώσεις μονάχα για να κερδίσω τον αιώνιο ύπνο. Τόσο κόπος δηλαδή για να κοιμηθώ και ύστερα εσύ να διατηρείς ακέραια την πεποίθηση ό,τι κάτι τάχα μας διαφεύγει.

(γνέφει ειρωνικά)

Αγαπητέ, δηλώνω πρόθυμος εμπρός σε κάθε βάσανο, η αντοχή μου συνιστά συνέπεια μιας σφοδρής πίστης, συγκλονιστικής.

(κάθε τόσο φτιάνει το σακάκι του, η στάση του δηλώνει υποταγή, ή αλλιώς τον σεβασμό των ενηλίκων.)

Όμως σε ρωτώ τι αστείο είναι αυτό, γιατί τόσος ύπνος, τόση μοναξιά στις ίδιες σκέψεις;

Γνωρίζεις πως αυτή η συνέπεια, ο αγώνας της ζωής που σου λέω με κατατρέχει ως σήμερα; Από μένα σώζεται μονάχα μια αγωνία, να τηρηθούν στο ακέραιο οι νόμοι, να καταθέσω τον οβολό μου την κατάλληλη ώρα, να προτάξω τα στήθη μου στην υπεράσπιση των φιλελευθέρων.

Κάθε νύχτα μετρώ αυτόν τον περίβολο, ενθυμούμενος προθεσμίες, εξαιρέσεις, τροπολογίες. Ειδικά αυτές πρέπει να τις παρακολουθώ ασφυκτικά, αφού αν μία και μόνο διαφύγει οι συνέπειες θα είναι τρομερές.

(γελώντας με μια δική του σκέψη, έξω από αυτό το έργο και κάθε πρόθεση.)

Υποθέτω πως ο θάνατος μονάχα περιγράφεται ως χειρότερη κατάσταση, όμως εγώ ο ίδιος διαψεύδω οριστικά τη ρήση.

(Στα ηχεία ακούγεται ένα πιανιστικό κομμάτι, ολότελα αντίθετο με το αίσθημα του ήρωα όμως κατάλληλα τραγικό. Πρόκειται για τη συμφωνία των εγχόρδων που επανέρχεται και σβήνει επάνω στις αδρές γραμμές της σημασίας.)

Οι πελάτες μου συνιστούν ευυπόληπτα μέλη της κοινότητας. Μεγαλέμποροι, ποδοσφαιριστές, διευθυντές, έτσι αορίστως όπως προσδιορίζονται τα επιτελικά στελέχη, υπουργοί, επιχειρηματίες, αρχηγοί κομμάτων, δικαστές,κληρικοί και άλλοι, και άλλοι. Οι περισσότεροι από αυτούς φθάνουν στο γραφείο μου αργά το βράδυ. Ίδιοι καφκικοί ήρωες έρχονται για να με δικάσουν. Ρωτούν επίμονα την κατάσταση των οικονομικών τους, χτυπούν το χέρι στο δρύινο γραφείο, με καταδιώκουν στις αίθουσες, οι πραίτορες, οι πραίτορες.

(εφεξής κάθε τόσο θ΄ακούγεται ένας ξύλινος κρότος, αραιός στην αρχή που όμως πυκνώνει. Ένας ήχος σταυρικός.)

με κάθε περίσταση, με κάθε αφορμή φέρονται αγενώς, ζητούν τον λογαριασμό και φεύγουν με το απειλητικό ύφος της εγκατάλειψης. Όμως κανείς, και το τονίζω κανείς ως σήμερα δεν έχει περιφρονήσει τις υπηρεσίες μου.

Ένα σιντεφένιο απόγευμα, μάλιστα λίγους μήνες πριν πέσω για ύπνο, (κάθε τόσο τινάζει χώματα και λουλούδια πλαστικά)κατέφτασε στο γραφείο ένα εμπιστευτικό μήνυμα. Το παρέδωσε ένας νεαρός. Μου πρότεινε ένα έγγραφο προς υπογραφή και διέφυγε της προσοχής μου οριστικά. Λέγεται πως η βιασύνη του αυτή τον οδήγησε σε γειτονικά εδάφη, όμως η τύχη όλων μας θ΄αγνοείται για πάντα. (προσποιείται με τα χέρια και το πρόσωπό του το σχήμα του θανάτου και γελά τρανταχτά.)

Αγαπητέ, ξεκαθάρισε εκκρεμότητες. Φθάνω αύριο. Στοπ. Περούτζια. Αμέσως κατάλαβα πως έπρεπε να επαναλάβω όλους τους ελέγχους, όλες τις αθροίσεις ξανά και ξανά ώσπου να φθάσω στις αξίες. Αμέσως συμπέρανα πως πρέπει να γνωρίσω τα πάντα για αυτήν την πολιτεία. Αν διαθέτει στοές, αν σε κάποια πηγή έσκυψε ένας ποιμένας, ένας μετέπειτα ηγέτης, έπρεπε να ξέρω πώς ελίσσονται οι λεωφόροι της

Περούτζια, μιας πολιτείας από κόκκινο χρώμα.

Παρέμεινα στο γραφείο για μέρες. Κάθε τόσο διαπίστωνα εκπλήξεις, ιστορίες για πράγματα και γεγονότα που μου διέφευγαν. Κάθε τόσο συμβουλευόμουν το ρολόϊ υπολογίζοντας πόσος καιρός μου απέμενε. Το ζήτημα βεβαίως αποδείχτηκε προφητικό, ωστόσο φανταστείτε την εξαλλοσύνη μου, την αγωνία μου φανταστείτε καρφωμένος στην ίδια θέση, συναντώντας κάθε τόσο τις ίδιες ώρες. Οι πελάτες μου δεν δικαιολογούν τα λάθη. Πέραν των προθεσμιών, οι πελάτες μου μπορούν να πληγώσουν έναν άγγελο αν το θελήσουν, μπορούν να παζαρέψουν τη ζωή όλων μας, το ασήμι είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν.

Και ενώ ο καιρός περνούσε προς όφελός μου εσείς αποφασίσατε να αφήσετε τον πελάτη μου έρμαιο των προθεσμιών.Επάνω στην τρομερότερη προσπάθειά μου εσείς με συντρίψατε προσφέροντάς μου τι; Μα τον αιώνιο ύπνο. Σαν να λέμε το τρίο Μοντερνάτζιο σ΄αιωρήσεις συνηθισμένες σε μια κωμόπολη επαρχιακή καμωμένη απ΄την προσφυγιά, σαν να λέμε για ένα καινούριο νούμερο πέρα για πέρα αδιάφορο. Τελικά, προσδιορίστε τον όρο αιώνιο, δώστε μας ένα στοιχείο κύριε, (τα χέρια του σε στάση προσευχής όμως το χαμόγελό του ένοχο, ένοχο)

αφού όλα δραπετεύουν, ακόμη και αυτή η στιγμή. Αν συμμεριζόσαστε την αγωνία μου, όσα παίζονται σ΄αυτή τη συνάντηση, κάτω από το σαπφείρινο φωτιστικό, αν είχατε μέσα σας μια στάλα ανθρωπιά, αν…

Έχω γεμίσει χώματα. Το καλύτερό μου σακάκι! Φανταστείτε, ντύθηκα γαμπρός και τώρα όπου και αν κοιτάξω χώματα. Στο πέτο μου διέθετα πάντα ένα λευκό μαντήλι, όχι τυχαίας υφής μα ένα εξαίρετο ασιατικό μείγμα μεταξιού και υαλοβάμβακος. Τώρα είμαι ένα σκιάχτρο, ναι αυτό είμαι, ένα σκιάχτρο. Δεν με θέλουν ούτε τα πουλιά. Και το ρολόϊ μου! Το δαχτυλίδι μου! Και πώς μιλάω έτσι, αυτή η συρριστική χροιά, σαν να λείπουν κομμάτια απ΄το στόμα μου. Δηλαδή όχι μόνο έπεσα για ύπνο μα έπεσα και θύμα ληστείας! Πώς επιτρέψατε επάνω στη γαλήνη μου να πέσω θύμα τέτοιας κατάφορης αδικίας! Ως και τα δόντια μου! Ε, αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία! Θύμα ληστείας, έχοντας χάσει όλες τις προθεσμίες, με σπασμένα δόντια σ΄αυτόν το κακόγουστο λαβύρινθο με τις πλαστικές ορτανσίες και τις μολυβένιες σκιές. Όμως κάτι συμβαίνει στο τέλος, κάτι που διαφεύγει όλων μας, σ΄αυτόν τον ύπνο, έτσι δεν είναι; Αυτό το δίχως σώμα κάτι σημαίνει κύριε, έτσι δεν είναι;

(γονατίζει, όμως δεν προσεύχεται αφού έτσι κατάφωρα μισεί το τέλος της ζωής του. Όμως σφίγγει τα δόντια και σε κάποιον υποκλίνεται.)

Αλληλούια, αλληλούια, ζητώ ακρόαση. Ζητώ ένα καθαρό κοστούμι, το λευκό μου μαντήλι, τις πιθανότητες που μου αναλογούν, το μονόπετρο δαχτυλίδι μου, μια βόλτα έξω από τον περίβολο, στ΄αληθινά αλσύλλια και τις πηγές. Αλληλούια, αλληλούια, όλα τα μπλουζ να πετούν γύρω απ΄το κεφάλι μου, τα μπλουζ μέσα μου σαν προσευχή, τραγούδια με φωνές που ολισθαίνουν μες στα φανταστικά μεγάφωνα.

Αλληλούια, δεν ζητώ πολλά, μονάχα μια άνοιξη.

*

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre, ελληνική λογοτεχνία, θέατρο